บทบาทของครูในชีวิต : หน้า 43/113

ครู คือผู้ชี้นำทางความคิด ให้รู้ถูก รู้ผิด รู้แก่นสาร รู้อ่านเขียน เพียรสู้ รู้สร้างงาน ปณิธาน สร้างศิษย์ ให้เป็นคน ครูคือผู้ ยกระดับ วิญญาณมนุษย์ ให้สูงสุด ด้วยความดี มีเหตุผล อุดมการณ์ เพื่อส่วนใหญ่ ใช่ส่วนตน สาธุชน น้อมบูชา ค่าของ “ครู” “ครู” จึงเป็นบุคคลสำคัญยิ่งในชีวิต ตั้งแต่เล็กจน เติบใหญ่ คงจะไม่มีใครปฏิเสธว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมานั้น ไม่เคยมีครู ทุกคนมีครูด้วยกันทั้งสิ้น สุดแต่ว่า “ครู” จะ เข้ามาในชีวิตของเราด้วยบทบาทอะไร บทบาทการเป็นครูของลูก บทบาทการเป็นครูของศิษย์ หรือ บทบาทการเป็นครูของโลก - ในบทบาทการเป็น ครูของลูก คงจะไม่มีใครทำ หน้าที่นี้ได้ดีไปกว่าพ่อแม่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า พ่อแม่เป็นทั้งพระอรหันต์ เป็นทั้งพระพรหม เป็นเทวดา และเป็นบุรพาจารย์คือครูคนแรกของลูก การเป็น พระอรหันต์ของลูก นั้นหมายถึงการที่พ่อ แม่มีคุณธรรม มีความประพฤติอันควรค่าแก่การเคารพ ยังความรัก และความศรัทธาให้เกิดขึ้นในใจลูก การเป็นพรหมของลูก หมายถึง การที่พ่อแม่มีดวง จิตคิดแต่จะ “ให้” ลูกอย่างเสมอต้นเสมอปลาย ให้ความ บูชา เมตตา ปรารถนาให้ลูกมีความสุขทุกเวลาทุกนาที ให้ ความกรุณา เอื้ออาทรและคอยช่วยเหลือเกื้อกูล มีดวง จิต มุทิตา ยินดีเมื่อลูกได้ดี และรู้จักอุเบกขา วางใจให้ มั่นคง ตั้งอยู่ในความยุติธรรมต่อสิ่งทั้งหลายทั้งปวง - พ่อแม่เป็นเทวดาคนแรกของลูก เพราะคอยปกป้อง คุ้มกันภัย เลี้ยงดูลูกมาก่อนผู้มีความปรารถนาดีคนอื่น ๆ พ่อแม่เป็นครูคนแรกของลูก เพราะสั่งสอนอบรม คำพูด และกิริยามารยาทให้ลูกก่อนคนอื่น ๆ คุณสมบัติทั้ง ๔ ข้อนี้ มีอยู่แล้วในธรรมชาติแห่ง ความเป็นพ่อและแม่ แต่นั่นมิได้เพียงพอสำหรับการเป็น ครูของลูก พ่อแม่ยังมีหน้าที่ที่จะต้องส่งเสริมให้ลูกเจริญ เติบโตเป็นคนที่มีคุณภาพ มีคุณค่าต่อทุกคนในสังคมโลก อีกด้วย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสถึงหน้าที่ของพ่อแม่ที่มี ต่อลูกไว้ ๕ ประการ ดังนี้ คือ ๑. ห้ามปรามไม่ให้ลูกทำความชั่ว เห็นลูกทำชั่ว แล้วกำราบตักเตือน ไม่ละเลยหรือสนับสนุนส่งเสริม ๒. ให้ตั้งอยู่ในความดี เพื่อลูกจะได้เป็นคนดีมี คุณธรรม ๓. ให้ศึกษาศิลปวิทยาสร้างภูมิปัญญาให้แก่ลูกด้วย การสนับสนุนให้การศึกษา เพื่อประโยชน์ในการดำเนิน ชวด ๔. หาคู่ครองที่สมควรให้ ๕. มอบทรัพย์สมบัติให้ในโอกาสอันสมควร เมื่อ ลูกเติบใหญ่พอที่จะรู้จักการใช้จ่าย และการเก็บรักษา พฤษภาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๔๑