ความสัมพันธ์ในครอบครัว : หน้า 99/113

ควบคู่กันไปด้วย ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้เข้าไปมี ก็ใช่ว่าผมจะนิ่งดูดาย หูและตาทั้ง สองข้างของผมคอยเงี่ยฟังและแอบดู สิ่งที่เรียกว่าความคืบหน้า หรือการ เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นของลูก 66 ระหว่างลูกชายไปเรียนหนังสือ ตามหลักสูตรการศึกษาภาค บังคับของรัฐ ซึ่งเรียนแล้วสอบผ่าน บ้าง ต้องซ่อมบ้างไปตามเรื่องนั้น ขบวนการแก้ปัญหาที่ว่าของลูกโดย แม่บังเกิดเกล้าได้เป็นไปอย่างต่อเนื่อง ส่วนช่วยเธอตามที่ออกตัวเอาไว้ แต่ เทียนไขส่องแสงวอมแวมลงมาจาก ข้างบน “อาไปไหน” ผมถามถึง ลูกชายเป็นประโยคแรก “อยู่ข้างบน” “อยู่มืด ๆ ทำอะไร” “กำลังจะทำการบ้านพอดี ไฟฟ้าดับ เฮียช่วยดูแผงไฟให้หน่อย ฟิวส์ขาดหรือเปล่า” “บ้านอื่นดับด้วยไหม” “ไม่รู้สิ ไม่ได้ออกไปถาม ได้ฟังอย่างนั้นผมก็เลยเปิด ประตูเดินออกไปถามบ้านข้างเคียง อย่างใจจดใจจ่อ พอรู้ว่าหลายบ้านไฟดับเหมือนกันก็ ในช่วงนี้กิจการค้าแบบกงสี ลูกชายที เทียนไข เลยกลับ ระหว่างผมกับพี่ ๆ น้อง ๆ ก็กำลัง ขยาย ทำให้ผมกับพี่ชายต้องผลัด ขึ้นไปด้วย ในห้องก็ “บ้านอื่นก็ดับเหมือนกัน เดี๋ยวก็คงมา” เปลี่ยนหมุนเวียนกันออกต่างจังหวัด ระยะๆ จะได้มีข้อมูลวางแผนการ เพื่อไปดูสภาพตลาดการค้าเป็น ผลิตที่เหมาะสม เหนื่อย ๆ กลับมาบ้าน หาก เลยมีแค่ความมืด แต่ใจของผมกลับ สว่างใพลงขึ้นมา ด้วยความหวัง สักวัน ผมคงได้ลูกชาย เห็นลูกชายมีอาการดีขึ้น ผมก็จะรู้ อย่างที่อยากให้แกเป็น สึกสบายใจหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง หรือหากเห็นแกมีอาการตรงกันข้าม ผมก็จะยิ่งรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเพิ่มหนัก เป็นทวีคูณ วันหนึ่ง ผมกลับบ้านในเวลา เกือบค่ำ เปิดประตูเข้าไปเห็นบ้าน ตกอยู่ในความมืด ขณะนั้นใจของ ผมเกิดความหดหู่วังเวงขึ้นมาอย่าง บอกไม่ถูก “ไปไหนกันหมดทั้งแม่ทั้งลูก ผมคิดในใจ สักครู่จึงเห็นภรรยาถือ พูดแล้วผมก็นั่งลง จากนั้นก็ ใช้เสียงเรียกลูกชายมาหา “อาตี๋เอ้ยอาลงมาข้างล่าง หน่อย.. ป๋ามีของมาฝาก” เสียงฝ่าเท้ากระทบกับบันได ดังโครมคราม พอสิ้นเสียงเจ้าของ ร่างซึ่งโตเกินวัยก็มาหยุดยืนที่อ หัวผม “ไหนล่ะป๋า” “นั่งลงก่อนแล้วค่อยถาม” แม่เริ่มกำกับบท ครั้นแกนั่ง ลงเรียบร้อยแล้วผมจึงยกขวดปลากัด ในถุงกระดาษส่งให้ “เป็นไงสวยถูกใจไหม” “สวย” แกตอบเพียงคำเดียว แม่ก็เลยต้องสอนอีก “สวยครับ ลูก และบอก พฤษภาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๗