การสอนลูกเกี่ยวกับการช่วยตัวเอง : หน้า 102/113

“ขึ้นดื่มน้ำอุ่นยังงี้ป่าจะได้ชัก ตาตั้งตายปะไร” ผมพยายามลด อุณหภูมิในร่างกายให้ ลงอย่าง ลำาบากยากเย็น พอสมควร เราจึงทำการทดสอบผล โดยให้แม่เป็นฝ่ายถาม “อา.....หากป่ากับแม่ตีกัน ลูกจะช่วยใคร” “วันนั้นป่ากินทำไมไม่ชัก “ช่วยตัวเอง” “วันไหน” “ช่วยยังไง” “วันที่ป่ากินนํ้าอุ่น" “ถ้าหัวผมก็เข้าครัวไปหาข้าว “เมื่อวันไฟฟ้าดับหรือเปล่า กิน ถ้าง่วงผมก็ขึ้นไปนอน” ลูก” แม่ถามลูกเสียงเย็นเย็น “ถ้าลูกไม่หิวไม่ง่วงล่ะ ลูก “คงใช่มั้ง” ลูกชายลังเล แต่ จะช่วยใคร” “ช่วยตัวเอง” 66 เราให้มีบทเรียน จะสอนลูกอีกต่อไป แล้วละครับ มีแต่ว่ายิ่ง นับวัน ผมกับภรรยา ต้องคอยสอน คอย เตือนกันและกันว่า ค่องช่วยตัวเอง! ๑๐๐ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๖ ผมนึกภาพวันนั้นได้ชัดแจ้ง “อาตี้ ที่ซื้อเที่ยวเอาไปให้ คนอื่นกินนั้น มันบาปหรือเปล่า” “ผมไม่เคยให้คนอื่นกิน ให้ แต่ป๊ะป๋ากินคนเดียว” โธ่เอ๋ย..กรรมของพ่อไอ้ตี๋!! * * “ช่วยยังไง” “ระวังไม่ให้โดนลูกหลง” เป็นอันว่าการสอนของเรา ได้ผลดีเกินคาด เกินกว่าที่ผู้เป็นแม่ จะยอมรับได้ ดังนั้นคำถามต่อไป จึงตามมาเพื่อหาบางอย่างให้ตัวเอง “อา.. ฟังให้ดีนะลูก.. ถ้า “ทำอย่างไรเราจึงจะแก้นิสัย เห็นป่าที่แม่เจ็บ ๆ ล่ะ ลูกจะช่วยแม่ “ช่วยครับ.. แต่แม่ต้องบอก พิเรน ๆ และอะไรอีกหลายอย่างของ ไหม” คราวนี้ผมเป็นฝ่ายหันหน้า ก่อนว่าจะให้ผมพาไปไว้วัดไหน” ลูกชายได้” เข้าปรึกษาภรรยา ใบหน้าของเธอ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง แล้ว จางลงอย่างรวดเร็วก่อนที่ผมจะเกิด อาการอารมณ์บูด จากการปรึกษาหารือกันอย่าง เป็นงานเป็นการ ในที่สุดเราก็มี ความเห็นตรงกันว่า จะต้องฝึกอาตี้ ให้ช่วยตัวเองได้ในวันข้างหน้า *** วันแล้ววันเล่า ที่เราช่วยกัน พร่ำสอนแก จนเวลาผ่านไปนาน “อา” ** * เราไม่มีบทเรียนจะสอนลูก อีกต่อไปแล้วละครับ มีแต่ว่ายิ่งนับ วัน ผมกับภรรยาต้องคอยสอน คอย เตือนกันและกันว่า ต้องช่วยตัวเอง!