ความรักและการให้ : หน้า 4/113

๒ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๖ เ รื่ อ ง เ ส น า น อ บ บ ๒๗ ใครหนอ? รักเราเท่าชีวี... “แม่ คือ ปูชนียบุคคลที่ควรแก่การยกย่อง อย่างแท้จริง เพราะไม่ว่าจะเป็นแม่เมื่อสองพัน ห้าร้อยกว่าปีมาแล้ว หรือแม่ในปัจจุบันก็ตาม จิตใจ ของแม่มิได้แตกต่างกันเลยในเรื่องของความรัก ความเสียสละ ความอดทน ฯลฯ ที่แม่มีต่อลูก สำหรับลูกแล้ว แม่ให้ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้..ชีวิต” ๔๑ ผู้เป็นสุขกับการให้ “การให้ ผู้ที่ให้ได้บุญ ผู้รับได้ประโยชน์ ผู้ให้และผู้รับเป็นสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย ชื่อว่าเป็น การให้ของผู้มีปัญญา... ผู้เป็นสุขกับการให้อย่าง แท้จริง” ๔๔ รักที่เหลือเพื่อ “แม่มีลูกได้เพียงจำนวนจำกัด ในขณะที่โลก หรือแผ่นดินมีลูกมากมาย แม่รักลูกของแม่เท่านั้น แต่แผ่นดินรักใครก็ได้...ไม่มีขอบเขต ถือทุกชีวิต เป็นลูกเล็กที่แผ่นดินต้องดูแลและฟูมฟัก มาช่วย กันสร้างโลกด้วยความรัก ห่อโลกด้วยความเข้าใจ โดยเริ่มต้นจากใจที่ตั้งมั่น ณ ศูนย์กลางกาย จน เกิดกระแสใจที่ใสบริสุทธิ์มองคนทุกชีวิตด้วยรักและ เข้าใจ เมื่อนั้นใคร ๆ ก็สามารถเป็น “แม่ของโลกได้”