รักที่เหลือเฟือ : หน้า 46/113

รักที่เหลือเฟือ คยเขียนไว้ในหนังสือชื่อ หัวใจที่ ต่อเนื่องกับบทกวีชื่อ สอนบิน เอาไว้ว่า “ลูก คืองานวรรณกรรมชิ้นเอก ที่แม่บรรจงสร้างขึ้นมาด้วยชีวิตเพื่อเป็น ของขวัญให้กับโลก ที่แม่ตกเป็นหนี้ บุญคุณ” จึงจำเป็นใช่ไหม? ที่แม่จะต้อง เพียงไม่กี่ชิ้น หรือเพียงชิ้นเดียวก็เป็น แม่ที่สร้างไว้ไม่กี่ชิ้นนั้น จะมีชิ้นไหนที่ ถือได้ว่าเป็นชิ้นเอกจริง ๆ แล้วถ้าไม่มีชิ้นเอก หรือชิ้นดี ๆ เลยสักชิ้นเล่า จะไม่เป็นการเอาเปรียบ ต่อแผ่นดินหรือ? ตอบแทนพระคุณด้วยการสร้างตัวแทน ได้ ซ้ำยังไม่แน่อีกว่า วรรณกรรมของ ผู้มีคุณค่า มีคุณภาพ ยิ่งไปกว่าตัวของ แม่เอง เตรียมไว้ให้กับโลก เมื่อถึงวาระ ที่แม่จะต้องละจากแผ่นดินนี้ไป แตก ต่างกันตรงที่ แม่มีลูกได้เพียงจำนวน จำกัด ในขณะที่โลกหรือแผ่นดินมีลูก มากมาย และแตกต่างกันยิ่งนักตรงที่ แม่รักลูกของแม่เท่านั้น แต่แผ่นดิน ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริงที่ สุดแล้ว สำหรับผู้เป็นแม่ทุกคน เพราะ ตัวแม่เองก็เติบโตมาด้วยสรรพสิ่งในโลก รักใครก็ได้ ไม่มีขอบเขต ถือทุกชีวิต ชีวิต ลมหายใจ ความสมบูรณ์พูนสุข เป็นลูกเล็กที่แผ่นดินต้องดูแลและฟูม แม่ทุกคนได้จากโลกใบเดียวใบนี้ ที่ดู ฟัก เหมือนว่าจะมีทุกอย่างไว้สำหรับทุกชีวิต ถ้าแม่รัก และฟูมฟักแต่เฉพาะ แม่จึงตกเป็นหนี้บุญคุณต่อโลก ผู้มี ลูกของตน จึงน่าเสียดายที่แม่คนนั้น แต่ให้กับให้ ๆ ทําอย่างไร ถึงจะให้แม่มี ความรักต่อเด็กอื่น ๆ คนอื่น ๆ ได้เท่า กับลูกของตน ครอบครัวของตนเล่า เพราะทุกคนเข้าใจ และรู้ดีว่า ลูกจะ ต้องเป็นคนดีที่หนึ่งเลย ของแม่เสมอ แต่เชื่อหรือไม่ว่า แก้มของเด็ก คนไหนก็หอม มีความบริสุทธิ์คล้าย จะสร้างงานวรรณกรรมชิ้นงาม ๆ ได้ กันไปทั้งนั้น ดวงตาของเด็กจากที่ใด ๔๔ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๖ โดย เกษมสุข ภมรสถิตย์ (ใส)