เรื่องราวของคนที่พูดไม่ดี : หน้า 77/113

ในเรื่องนี้น้าอึดจะนำเรื่องราวของคนที่พูดไม่ดี สบงจีวร เครื่องไทยทานต่าง ๆ เป็นอันมาก พากัน มาเล่าให้หลาน ๆ ฟัง จะได้ไม่เอาเป็นเยี่ยงอย่างไง ไปกราบพระมหาเถระทั้งสองถึงเชตวันมหาวิหาร พระโกกาลิกะก็ติดตามไปด้วย เมื่อชาวบ้านถวาย คะ คนที่พูดไม่ดีในเรื่องนี้เป็นถึงพระภิกษุเจ้า ข้าวของต่าง ๆ พระมหาเถระทั้งสองไม่รับสิ่งหนึ่ง อาวาสทีเดียว พระรูปนี้ชื่อ พระโกกาลิกะ อยู่ในหมู่บ้าน โกกาลิกะ ซึ่งเป็นหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งในนคร สาวัตถี เรื่องมีอยู่ว่า ในพรรษาหนึ่ง พระโมคคัลลานะ และพระสารีบุตร ต้องการจะปลีกตัวออกไปจำ พรรษาในที่ที่ห่างไกลคนรู้จัก จะได้มีเวลาเจริญ ภาวนาให้มาก ๆ จึงพากันไปยังวัดแห่งหนึ่ง ใน หมู่บ้านโกกาลิกคาม ได้กล่าวขออนุญาตพระโก ชายังไม่ยกอะไรให้ สิ่งใดไว้สำหรับตนเองเลย พระโกกาลิกะด้วย เพราะท่านกำลังมีกิจธุระอบรม พระภิกษุอยู่ พวกชาวบ้านจึงพากันอ้อนวอนว่า “ถ้าไม่รับคราวนี้ก็ตามเถอะแต่ขอให้ไปโปรด พวกกระผมที่หมู่บ้านบ้าง” พระเถระรับค่า พระโกกาลิกะรู้สึกเคืองแค้น ต่อพระเถระทั้งสองที่ไม่รับของแล้ว แทนที่จะบอก ให้นำมาถวายแก่ตนกลับไม่บอกเสียนี่ ไม่นานต่อมา พระโมคคัลลานะและพระสารี กาลิกเถระว่า จะขออาศัยอยู่ด้วยและอย่าได้บอก บุตร พร้อมด้วยหมู่พระภิกษุสงฆ์อีก 9,000 รูป พากัน แก่ชาวบ้านหรือใคร ๆ เพราะท่านไม่ต้องการ ให้ เดินทางไปยังโกกาลิกคาม ชาวบ้านได้ออกมา ใคร ๆ รบกวน และในระหว่างที่อยู่ด้วยกันนี้ ต้อนรับเป็นการใหญ่ มีการถวายบิณฑบาต จีวร พระเถระทั้งสองก็จะตอบแทนน้ำใจของท่านโกกา เสนาสนะอย่างมากมาย พระโกกาลิกะเห็นแล้ว ลิกะด้วยการสอนธรรมะให้ พระโกกาลิกะก็ยินดี ท่านรู้สึกหมั่นไส้เป็นกำลัง จึงพูดเปรยว่า พระมหาเถระทั้งสองอาศัยปฏิบัติธรรมอยู่ที่ “โธ่เอ๋ย พระโมคคัลลานะ พระสารีบุตร หมู่บ้านโกกาลิกคามอย่างเป็นสุขตลอดพรรษา ตอนนั้นทำตัวเป็นคนมักน้อย สันโดษ อยากอยู่ เมื่อออกพรรษาแล้ว จึงบอกลาเพื่อกลับไปกราบ เงียบๆ ไม่อยากได้อะไร ๆ แต่มาบัดนี้ ดูซิ รับของ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่เชตวันมหาวิหาร ถวายเสียจนจะไม่มีที่วาง ตอนนี้คงไม่อยากกลับ เมื่อพระมหาเถระทั้งสองไปแล้ว พระโกกา พระเชตวันแล้วเป็นแน่” ลิกะก็บอกกับชาวบ้านว่า เมื่อพระโกกาลิกะผู้เป็นเจ้าอาวาสของวัดใน “พวกแกนี่ช่างโง่ยังกับวัวกับควาย พระมหา หมู่บ้านแสดงท่าทีรังเกียจกลุ่มพระโมคคัลลานะ เถระโมคคัลลานะและพระสารีบุตรมาจำพรรษา พระสารีบุตรอย่างนี้ พระในกลุ่มนี้จึงบอกชาวบ้านว่า อยู่ที่หมู่บ้านของเราตลอดทั้งพรรษาก็ยังไม่รู้!” คงจะพักอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก เพราะเจ้าอาวาสท่านดู ชาวบ้านจึงพากันต่อว่าพระโกกาลิกะที่ไม่ ไม่ค่อยพอใจนัก ยอมบอกให้รู้บ้าง พวกชาวบ้านมีความเลื่อมใสพระมหาเถระ “อ้าว! ก็ข้ารับปากท่านไว้ว่าจะไม่บอก ก็ไม่ ทั้งหลายจึงไปบอกเจ้าอาวาสว่า พวกตนปรารถนา บอกซิ แต่ตอนนี้ท่านกลับไปแล้ว ข้าเลยบอกได้ให้ จะให้พระมหาเถระและพระภิกษุสงฆ์ทั้งหลายอยู่ที่นี่ พวกแกหายโง่กันเสียทีไงล่ะ” ถ้าเจ้าอาวาสไม่เต็มใจจะอยู่ร่วมวัดด้วย ก็ขอให้ ชาวบ้านจึงปรึกษากัน แล้วจัดเตรียมผ้า เจ้าอาวาสไปอยู่เสียที่อื่นก็แล้วกัน สิงหาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๕