ความรักของแม่ : หน้า 31/113

นาง สิริมงคลเป็นมิ่งขวัญของชาวเมือง นาง ให้นางได้คิดด้วยตนเอง จึงสั่งให้นาง ได้รับยกย่องจากพระบรมศาสดาว่า ไปหาเมล็ดพันธุ์ผักกาดสักหยิบมือหนึ่ง เป็นยอดอุปัฏฐายิกา เป็นยอดอุบาสิกา จากเรือนที่ไม่มีคนเคยตายเลย ผู้บำเพ็ญทาน นางได้สร้างบุพพาราม อุ้มลูกตระเวนไปทั่วพระนครสาวัตถี ก็ ให้เป็นที่อยู่จําพรรษาของพระภิกษุสงฆ์ ไม่ได้พันธุ์ผักกาดที่ว่าสักเมล็ด นาง เป็นพัน ๆ รูป นางได้อุปัฏฐากภิกษุ จึงได้สติ คิดได้จึงทิ้งซากศพลูกชาย ทุกรูปทั้งในยามปกติก็ดูแลมมีบกพร่อง ไว้ในป่า แล้วกลับมาเฝ้าพระสัมมา คอยสอดส่องดูว่า ตอนนี้ พระภิกษุ สามเณรขาดเหลืออะไร อยากได้สิ่งใด ก็จะรีบจัดหามาถวาย ในยามป่วยไข้ นางก็จะขวนขวายหาทางดูแลรักษา สัมพุทธเจ้า ได้ฟังพระธรรมเทศนาจน ได้บรรลุโสดาปัตติผล จึงขอบวชเป็น ภิกษุณี ในที่สุดก็ได้บรรลุพระอรหันต์ จนหาย พระภิกษุสามเณรเมื่อพบเห็น รักที่ผูกพัน นางวิสาขา จะรู้สึกว่าได้พบเห็นแม่ที่ ความรักของแม่มิได้รักและห่วง จากกันไปนานแสนนานแล้วกลับมาหา ลูกเฉพาะปัจจุบันชาติเท่านั้นไม่ แต่สาย ฉะนั้น นางเอาใจใส่ดูแลต่อลูก ๆ หลาน สัมพันธ์แห่งความรักระหว่างแม่กับลูก และต่อบุคคลที่ใกล้ชิดอย่างดีทุก ๆ คน เหมือนแม่ที่คอยดูแลลูก จึงเห็นได้ว่านางวิสาขามิได้ทำ หน้าที่เป็นแม่ที่ดีของลูกเท่านั้น แต่ทำ หน้าที่เป็นแม่ศรีเมืองอีกด้วย รักของแม่ ธรรมดาของแม่จะรักลูกจนลุ่ม เหนียวแน่น โยงใยกันนับแต่อดีตชาติ ดังเรื่องของนางพราหมณีชาว นางยักษิณีมารดาในอดีตชาติ ของสานุสามเณร นางยังมีความรู้สึกว่า สานุสามเณรเป็นลูกของตน เมื่อสาม เณรจะลาสิกขา นางก็เข้าไปสิงกายของ สามเณรให้สลบไป เพื่อขัดขวางไม่ให้ สามเณรลาสิกขาออกไปใช้ชีวิตนอก ร่มผ้ากาสาวพัสตร์ แม่รักลูกยิ่งชีวิต น้ำตาแม่พรั่งพรายเป็นสายเลือด จนแห้งเหือดแทนรักตราบตักษัย ยอมสละชีวิตพิชิตภัย เมื่อลูกยาสิ้นใจหทัยแม่แตกแหลกลาน เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อพระโพธิสัตว์ เกิดเป็นธรรมบาลกุมาร ราชโอรสของ พระนางจันทาเทวี และพระเจ้าปลาปะ แห่งแคว้นกาสี เมื่อมีชันษาได้ 6 เดือน ซึ่งกำลังน่ารักน่าหลงใหล พระราชา ไม่พอพระทัยที่พระนางจันทาเทวีแสดง 67 ทูลอาราธนาพระพุทธองค์ให้เสด็จไปสู่ ความรักพระโอรสจนออกนอกหน้า บ้านของตน นางถวายบังคมพระพุทธ องค์แล้วกราบทูลว่า ปัจจุบันชาติและอนาคต เมืองสาเกต เมื่อพราหมณ์ผู้เป็นสามี ป้าห้าร้อยชาติ และเป็นน้าห้าร้อยชาติ” พระเจ้าปตาปะอิจฉาริษยาแม้กระทั่ง โอรสของพระองค์เอง วันหนึ่งพระนาง ทรงเล่นกับราชกุมารอยู่เพลิน ๆ พระ ราชาเสด็จเข้าไป พระนางไม่ได้ลุกขึ้น ต้อนรับ พระราชากริ้วมากสั่งประหาร ชีวิตธรรมบาลกุมารเสีย เพชฌฆาตก็ ไปกระชากเอาธรรมบาลกุมารออกมา จากอ้อมพระอุระของพระนางจันทาเทวี แล้วนำมาวางบนแผ่นกระดานในท้อง พระโรงต่อหน้าพระเจ้าปลาปะ พระนาง จันทาเทวีทรงพระกรรแสงแล้ววิ่งตาม เพชฌฆาตออกไปทูลขอชีวิตราชกุมาร ใครเขาทำอย่างนั้น จนกระทั่งมีผู้แนะ ความรักความอาลัยของแม่นั้น จะตัด แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ พระราชาสั่ง นำนางว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามียาดี ขาดได้แสนยาก แม้จะอยู่กันคนละ ที่นางต้องการ จึงอุ้มลูกเข้าไปเฝ้า ภพชาติ... แต่แม่จะเฝ้าห่วงใยลูกมิวาย ให้เพชฌฆาตตัดพระบาทและพระพา หาราชกุมารทันที และทันทีที่พระพาหา พระพุทธองค์ ๆ ทรงออกอุบายสอน คิงเริองของ กระเด็นออกจากร่าง พระนางก็รีบคว้า หลงจนกระทั่งลืมว่าธรรมดาของโลกมี เกิด แก่ เจ็บและตาย นางกีสาโคตมี ธิดาของสกุลเก่าในนครสาวัตถี, แต่ง งานแล้ว มีลูกกำลังอยู่ในวัยที่น่ารัก ต่อมาลูกของนางได้เสียชีวิตลง นาง เสียใจมาก ร้องไห้ฟูมฟาย อุ้มลูกที่ ตายแล้วไปในที่ต่าง เพื่อหาหมอดี หายาดีมารักษาให้ฟื้นขึ้นมา ใคร ๆ ที่ พบเห็นก็คิดว่านางเป็นบ้า เพราะไม่มี ๆ “ลูกหายหน้าหายตาไปเสียนาน” แล้วนางให้บุตรธิดาของตนออกมาอภิ วาทพระสัมมาสัมพุทธเจ้า บอกลูกว่า “เป็นพี่ชาย” พระภิกษุสงฆ์เห็นอย่างนั้น กล่าวโจษกันว่า นางพราหมณีดูหมิ่น พระพุทธองค์ผู้เป็นขัตติยชาติ พระ พุทธองค์จึงตรัสว่า “ตถาคตเจริญเติบ โตในมือของพราหมณ์นี้หนึ่งพันห้าร้อย ชาติ โดยมีนางเป็นแม่ห้าร้อยชาติ เป็น สิงหาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๙