การบรรลุมรรคผลของสามเณรสีวลี : หน้า 94/113

เดียว ข้าพเจ้าไม่ขายหรอก” “ถ้าหากว่ากหาปณะเดียวไม่ ขาย ข้าพเจ้าขอเพิ่มให้เป็น ๒ กหา ปณะ” ผู้เจริญ” “๒ กหาปณะก็ไม่ขาย ท่าน บุรุษนั้นเห็นว่าเจ้าของไม่ยอม ขายในราคา ๒ กหาปณะ จึงให้ราคา เพิ่มมากขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงราคา หนึ่งพันกหาปณะ กุลบุตรคิดใคร่ ครวญว่า เราไม่ควรจะด่วนขาย ควร จะไต่ถามความจริงที่อยู่เบื้องหน้า เบื้องหลังการซื้อของสองสิ่งนี้ให้รู้เสีย ก่อนว่า จะนำของสองสิ่งนี้ไปทำอะไร คิดดังนี้แล้วจึงถามว่า “ท่านผู้เจริญ ของสองสิ่งนี้ ไม่มีราคาค่างวดอะไรนัก แต่ท่านกลับ ให้ราคาเสียมากมาย ท่านจะนำของ นี้ไปทำอะไร” “กุลบุตร ชาวเมืองแข่งขันกับ พระราชาถวายทานแด่พระวิปัสสี พุทธเจ้า เห็นว่ายังขาดของสองสิ่งนี้ อยู่ จึงได้ออกแสวงหา ถ้าไม่ได้ของ ไป เห็นที่ชาวเมืองจะเป็นฝ่ายแพ้แน่ ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงให้ราคาถึงหนึ่งพัน กหาปณะ เพื่อแลกกับของสองสิ่งนี้” บุรุษชาวเมืองเล่าความจริงให้ฟัง “การถวายทานนั้น มีแต่ชาว เมืองนี้เท่านั้นหรือที่ถวายได้ คนที่ อื่นจะถวายได้ไหม” กุลบุตรถามด้วย ความสงสัยในใจก็นึกถึงว่า ตนเอง ต้องการจะทำบุญบ้าง “ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะถวายทาน ได้ทั้งนั้นล่ะ” บุรุษชาวเมืองอธิบาย ๔๒ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๖ 66 การสําเร็จมรรคผลของ สามเณรสีวลีนั้น นับเป็น การบรรลุมรรคผลที่รวดเร็ว มาก ทั้งนี้เนื่องจากในเวลาที่ จดมีดโกนลงเพื่อปลงผม ในครั้งแรก ท่านก็ได้สําเร็จ “โสดาปัตติผล” ในเวลาที่จด มีดโกน ลงในครั้งที่สอง ก็ได้ สําเร็จ "สกทาคามิผล ใน เวลาจดมีดโกนลงในครั้งที่ สามก็ได้สําเร็จ "อนาคามิผล และในเวลาปลงผมเสร็จ ก็ได้สําเร็จ "อรหัตตผล 99 “ผู้บริจาคเงินถึงหนึ่งพันกหา ปณะในวันเดียว สำหรับการถวาย ทานในครั้งนี้มีหรือไม่ แล้วเขาทำกัน มากน้อยอย่างไร” กุลบุตรถามเพื่อ ทราบถึงประเพณีการทำบุญ “ยังไม่มีใครบริจาคทานมาก เช่นนี้เลย” บุรุษชาวเมืองตอบ “ท่านผู้เจริญ ท่านทราบแล้ว ใช่ไหมว่า ของสองสิ่งนี้ราคาหนึ่งพัน กหาปณะ” กุลบุตรพูดทบทวนความ เดิมเป็นที่ไต่ถาม “ข้าพเจ้าทราบแล้ว กุลบุตร” “ถ้าอย่างนั้น ท่านจงไปบอก พวกชาวเมืองว่า มีกุลบุตรผู้หนึ่งไม่ ยอมขายรวงผึ้งกับเนยแข็ง ไม่ว่าจะ ให้ราคาสูงเท่าไร ๆ ก็ไม่ยอมขายให้ เพราะว่าเขาประสงค์จะถวายทาน ด้วยมือของเขาเอง ขอท่านทั้งหลาย จงให้เขาได้ส่วนบุญในการถวายของ สองสิ่งนี้” กุลบุตรกล่าวแนะนำบุรุษ ชาวเมืองนั้น และกล่าวทิ้งท้ายว่า “ทั้งตัวท่านจงเป็นพยานของข้าพเจ้า ในการที่จะให้ข้าพเจ้าเป็นใหญ่ในการ ถวายทานในครั้งนี้ด้วย” หลังจากตกลงกับบุรุษชาว เมืองแล้ว กุลบุตรได้ซื้อดีปลีมา ๕ เมล็ดด้วยเงินที่ติดตัวมาบ้างเล็กน้อย บดดีปลีนั้นใส่ลงกวนกับเนย แล้ว บีบเอาน้ำผึ้งจากรวงผึ้งผสมลงไปกับ เนยนั้น ใส่ลงในใบบัวใบหนึ่ง ปิดด้วย ใบบัวอีกใบหนึ่ง แล้วนำสิ่งของนั้น ไปยังสถานที่ทําบุญของชาวเมืองเข้า ไปใกล้พระวิปัสสีพุทธเจ้า แล้วกราบ ทูลถวาย พระวิปัสสีพุทธเจ้าทรงรับ