การดูแลพ่อแม่ : หน้า 32/113

มาประคองไว้อย่างทะนุถนอม พลาง ได้ เสียใจจนต้องตายตามลูกไปด้วย วันหนึ่งจึงนำท่อนไม้มานั่งตอกรางอยู่ รำพัน “ลูกรักของแม่ๆ” น้ำตาที่หลั่ง ออกมาแทบจะเป็นสายเลือด นี่แหละแม่ พ่อกลับมาพบเข้าก็ถามว่า ลูกตอกราง เอาไว้ทำอะไร ลูกคนดีก็ตอบว่า เอาไว้ อย่าลืมพ่อแม่เมื่อแก่เฒ่า ให้พ่อกับแม่ตอนแก่เหมือนที่พ่อทำ ได้เห็นผู้เฒ่าอายุ ๗๐-๘๐ ปี ลดลงเลย กลับสั่งให้ตัดพระศอธรรม เนื้อตัวเสื้อผ้าขมุกขมอม นั่งขายของ ความเคียดแค้นชิงชังของพระ เจ้าปลาปะที่มีต่อพระราชโอรสมิได้ บาลกุมารเสีย แม้พระนางจะวิงวอน ร้องขอให้ประหาร ชีวิตตนเองแทน ราชกุมาร พระราชาก็ไม่ได้พระทัย อ่อนลงเลย ฝ่ายธรรมบาลกุมาร แม้กำลัง จะถูกตัดพระศอ ก็ไม่ได้ร้องไห้สัก นิดเดียว ทรงอดกลั้นต่อทุกขเวทนา อย่างแสนสาหัส ทรงแผ่กระแสความ เมตตาไปยังพระราชา เพชฌฆาต และ พระมารดาเสมอกัน เพชฌฆาตตัดพระศอของธรรม บาลกุมารแล้ว พระราชาให้ทำพิธี กระจุกกระจิกอยู่บนทางเท้า บางท่าน มีกระป๋องเก่า ๆ อยู่ข้างหน้ารอความ เมตตาจากคนเดินทาง ด้วยแววตาที่ เป็นทุกข์และสิ้นหวัง เห็นภาพอย่างนี้แล้วเวทนาเหลือ ให้ปู่กับย่า..เท่านั้นเอง พ่อของเด็กน้อย จึงต้องรีบไปเอาพ่อกับแม่ของตนมา ไว้บนบ้าน ขัดสีฉวีวรรณอย่างดี ภรรยาจะว่าอย่างไรก็ไม่สนใจ ปรน นิบัติพ่อกับแม่อย่างดีจนตลอดชีวิต อีกเรื่องคือนางโสณา ชาวเมือง ราชคฤห์มักเรียกชื่อว่า พหุปุตติกา เกิน คุณย่าคุณยายเหล่านี้ไม่มีญาติพี่ นางมีลูกชายหญิงถึง ๑๔ คน เมื่อลูก น้องลูกหลานหรืออย่างไร ทำไมถึง โต แต่งงานมีครอบครัวฐานะดีทุกคน ไม่มีใครเอาใจใส่ดูแล ปล่อยให้ผู้เฒ่า ลูก ๆ ก็รบเร้าขอให้แม่แบ่งสมบัติให้ ต้องหาเลี้ยงชีพเอาเอง... ถ้าพ่อแม่ใคร นางจึงคิดว่าตัวเองก็อายุมากแล้วจะได้ ต้องตกระกำลำบากอยู่อย่างนี้ ชอ ความกรุณา ไปนำมาขัดสีฉวีวรรณให้ หมดภาระในการดูแลสมบัติ ส่วน ตนเองก็จะขออาศัยลูกคนใดคนหนึ่ง ดี แล้วสงเคราะห์ให้บั้นปลายชีวิตของ ก่อนตาย เมื่อนางแบ่งสมบัติให้ลูก สมาลกะคือโยนพระเศียรขึ้นกลาง ท่านมีความสุขสักครั้งหนึ่งเถอะ ทุกคนอย่างเสมอภาคกันแล้ว ก็ไป อีกตัวอย่างหนึ่งในสมัยพุทธกาล พ่อแม่มีลูกชายคนเดียว แต่งงานแล้ว ก็อาศัยอยู่ในเรือนของลูกชาย แรก ๆ อากาศ แล้วเอาปลายดาบรับ พระ มังสะก็กระจัดกระจายเกลื่อนท้องพระ โรง พระเทวีรับพระมังสะของพระโอรส ไว้อย่างทะนุถนอม ทรงพระกรรแสงจน ลูกสะใภ้ก็เอาใจใส่ปรนนิบัติดี แต่ พระทัยแตกสลายสิ้นพระชนม์อยู่ ณ นานวันเข้าก็ชักเบื่อ รำคาญในความ ที่นั้นเอง มหาปฐพีไม่อาจรองรับความ สกปรกเลอะเทอะของสองตายาย ซึ่ง ชั่วช้าทารุณของพระราชาไว้ได้ แตก ปกติคนแก่ทำอะไรจะให้สวยงาม สะ แยกออกเป็นสองส่วน พระราชา อาดเรียบร้อยอย่างเด็ก ๆ ก็เป็นไป ตกลงไปเสวยทุกข์ในอเวจีมหานรก ไม่ได้.. ลูกสะใภ้ก็อ้อนสามีจนสามีใจ พระราชาในครั้งนั้น ได้มาเป็นพระ อ่อน แยกพ่อกับแม่ให้อยู่ใต้ถุนบ้าน อาศัยลูกคนโต อยู่ได้ ๒ วัน ลูกสะใภ้ ก็พูดกระทบว่ามาอยู่กับตนนาน ทำ เหมือนกับว่าตัวเองได้สมบัติเยอะกว่า คนอื่น นางได้ยินก็เสียใจ ไปหาลูกคน โน้นคนนี้ แต่อยู่ได้คนละ ๒-๓ คืน เท่านั้น ก็ต้องเจอภาวะแบบเดียวกับ ตอนที่อยู่กับคนแรก นางเกิดความ ท้อแท้เบื่อหน่าย จึงบวชเป็นภิกษุณี บำเพ็ญเพียรอย่างยิ่งยวด จนได้บรรลุ เป็นพระอรหันต์ในที่สุด พ่อแม่เลี้ยงลูก ๑๔ คน ได้แต่ลูก เทวทัต พระนางจันทาเทวี ได้มาเป็น ทำเป็นคอกไว้ แล้วตอกรางเหมือน รางข้าวที่ใส่ให้หมูกินอย่างนั้น สำหรับ ให้อาหาร พ่อแม่ก็ทนทุกข์ทรมานอยู่ ในคอกนั้นมานาน จนกระทั่งสองสามี ๑๔ คนเลี้ยงแม่คนเดียวไม่ได้ ถ้าไม่มี พระศาสนาให้ฟัง ก็ไม่รู้จะหันหน้าไป พึ่งใคร พระนางปชาบดีโคตมี และธรรมบาล กุมารได้มาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าน้ำใจ ของแม่ที่มีต่อลูกนั้นสุดจะพรรณนาได้ ภรรยามีลูกชาย ลูกชายโตขึ้นรู้ความ หมดทีเดียว พระนางพยายามที่จะช่วย แล้ว ก็ไม่พอใจที่พ่อกับแม่ทำกับปู่ย่า ทำร้ายพ่อแม่ ลูกอย่างสุดชีวิต แต่สุดกำลังที่จะช่วย อย่างนี้ จึงหาอุบายเตือนพ่อ ตกเย็น ต้องได้รับกรรมหนัก ๓๐ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๖