การบรรยายและความคิดเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา : หน้า 102/113

2) “เย็นเข้าไว้เจ๊.. อย่าถือสาคน ปากมะหาเลย” ปากมะหาที่คู่หูยายเจ๊พูดก็คือ ปากหมานั่นเอง ยายคนนี้แกอยู่สำ นักกฎหมายแกจึงเลี่ยงไม่ใช้คำที่จะ ทําให้ตัวเองตกอยู่ในภาวะเป็นจําเลย ผมนึกโกรธ หาค่าพูดเจ็บ กว่าเพื่อย้อนกลับไม่ได้ จึงปล่อยให้ ไฟโกรธเผาผลาญอารมณ์ไปเงียบ ๆ “ผมชอบที่คนสวยและฉลาด อย่างเธอ.. ยกย่องศรัทธาในพระ หนุ่มน้อยที่เพิ่งลึกจากการ บวชระหว่างพรรษาออกความเห็น พุทธศาสนา” ขึ้นมาบ้าง “บ้าทั้งก๊ก... ไปลงนรกให้หมด เลยไป” ผมนึกด่าทุกคนที่มีส่วนทําให้ ผมอุ่นใจ แม้จะบอกลูกล่วงหน้าเอาไว้ แล้วว่าวันนี้ผมติดเข้าร่วมฟังบรรยาย “ฉันชอบชอบเสียงพูดของ ทันที จะไปรับแกช้ากว่าทุกวัน แต่ถึงกระ เธอ...ทั้งแจ่มใส.. นุ่มนวล...มีน้ำหนัก “คงจะเป็นเพราะนิสัยไม่รู้จัก นั้นผมก็ยังใจร้อนจึงขับรถค่อนข้าง ฟังนานแค่ไหนก็ไม่เบื่อ” ผิดหน่อย...ผิดบ่อยๆ ให้เจ้านายท่าน อารมณ์บูดได้ทุกวี่ทุกวัน” นกอกคน “เธอฉลาดจริง ๆ นะ มี ประเด็นแค่นิดเดียวจับเอามาคิดเอา คิดนี่แหละเจ๊ จึงได้ทำงานผิดนิด เร็ว แซงได้เป็นแซง ไม่สนใจใยดีกับ เสียงแตรที่บีบไล่หลังดังรับกันเป็น ทอด ๆ มาตลอดทาง “บ้า... ที่พูดน่ะ.. แน่ใจนะว่า มาวิจัยจนได้ผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน เป็นปาก” พอแซงคันสุดท้ายผ่าน รถ ของผมก็มาติดไฟแดงเป็นคันแรก ขึ้นมา... ไอ้เราน่ะหรือ... เห็นมาตั้ง ลูกนัยน์ตาสองข้างของยายเจ๊ จากจุดนี้เลี้ยวซ้ายเข้าซอยนิดเดียว แต่เด็กแล้ว... ไม่เคยเก็บเอามาคิดเลย เบิกโตแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า ก็ถึงโรงเรียนลูก จริง ๆ” ซึ่งละเลงเลอะด้วยสีทาตาที่ทั้งเข้ม “ถ้ายายเชือกไม่เอาเรื่องบ้า คราวนี้ผมได้ช่องจึงรีบเสริม และทํา บอมาพล่ามในตอนแรก.. เราคงไม่ ๑๐๐ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๖