การตอบแทนพระคุณพ่อแม่ : หน้า 33/113

. เป็นเรื่องในอดีตชาติของพระ โมคคัลลานะ อัครสาวกผู้เป็นเลิศทาง อบรม สั่งสอนทำให้เราอย่างที่ใครอื่น ด้านมีฤทธิ์มาก เรื่องนี้เป็นเหตุให้ท่าน ในโลกนี้ ทำให้ไม่ได้ ต้องได้รับผลกรรม ถูกทุบตายถึง ๕๐๐ พ่อแม่... เป็นผู้เลี้ยงดูสนับสนุน แล้วพ่อแม่จะดีขนาดไหน เท่าที่กล่าวมานั้นก็ยังไม่ถือว่า พ่อแม่....เป็นผู้คุ้มครองป้องกัน ตอบแทนพระคุณท่านได้หมด ถ้าจะ ตอบแทนพระคุณท่านให้หมดต้องทำ ประการที่สามให้ได้สมบูรณ์คือ ชักนำ ชาติ แม้ชาติสุดท้ายก็ยังต้องถูกโจร ภัยให้.. เมื่อผิดพลาดก็ให้อภัยแล้ว ทุบตาย เรื่องมีว่า ไม่ซ้ำเติม....ฯลฯ ลูก... ผู้ได้ชื่อว่า เป็น ให้ท่านมีศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธ อดีตชาติท่านเกิดเป็นกุฎมพี ผู้รับมรดกได้รับการถ่ายทอดอุปนิสัย ศาสนา ให้ท่านทำทาน รักษาศีล และ ชาวเมืองพาราณสี พ่อกับแม่ท่านตา บอดทั้งคู่ เมื่อท่านแต่งงาน ภรรยาไม่ ชอบใจที่ต้องมาปรนนิบัติพ่อแม่สามีที่ ตาบอด จึงได้ยุยงให้สามีฆ่า ๒ ตายาย เสีย สามีหลงเชื่อภรรยาจนลืมพระคุณ ผู้ให้กำเนิด เขาพาพ่อแม่ขึ้นเกวียน แล้วบอกว่า จะพาไปเยี่ยมญาติอีกหมู่ บ้านหนึ่ง เมื่อไปถึงกลางป่าบอกพ่อ แม่ว่าที่นี่โจรชุกชุม ให้พ่อถือเชือกโคไว้ ส่วนตนเองจะไปตรวจดูในบริเวณใกล้ๆ ใจคอจากท่าน ลูก...ที่ท่านทั้งสองเฝ้าทะนุถนอม กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูให้การศึกษา ให้ ความรัก ให้อภัย...ให้...ให้ และให้มา ตลอด ลูก...คือลูกหนี้...ที่จะต้องทด แทนคุณค่าแห่งรักของท่าน... แล้วเราจะทำอย่างไรจึงจะสา มารถทดแทนพระคุณท่านได้หมด พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงให้ สักครู่ แล้วทำเป็นเสียงโจรเข้ามาทุบตี หลักไว้ ๔ ประการคือ พ่อกับแม่ ด้วยความห่วงใยลูก พ่อแม่ ก็ร้องบอกให้ลูกหนีเอาตัวรอดไป ขอให้ ปล่อยพ่อแม่ที่แก่เฒ่าไว้ ท่านก็ยังไม่ได้ คิด ทุบตีพ่อแม่จนตาย ท่านวนเวียน อยู่ในนรกเสวยผลกรรมอยู่นานแสน นาน แม้ชาติสุดท้ายก็ถูกโจรทุบตาย หนีไม่พ้นวิบากกรรมที่ทำไว้นั้น ประการแรก ถ้าท่านยังมีชีวิต อยู่ให้ช่วยเหลือกิจการงาน คอยปรน นิบัติรับใช้ ให้ท่านกินอยู่หลับนอนละ ดวกสบาย เมื่อเจ็บป่วยเป็นไข้ให้ดู แลรักษา เจริญภาวนา เพราะสิ่งเหล่านี้จะเป็น ประโยชน์ต่อตัวท่านโดยตรง เป็นประ โยชน์ทั้งในภพนี้ภพหน้า และประโยชน์ อย่างยิ่งคือ พระนิพพาน ประการสุดท้ายคือ หากท่านละ โลกไปแล้ว ก็ให้บำเพ็ญบุญอุทิศส่วน กุศลไปให้ท่านอย่างต่อเนื่อง ถ้าเรา ทำได้ จะทำให้ได้อานิสงส์ใหญ่คือ จะ เป็นผู้มีความอดทนเป็นเลิศ มีสติรอบ คอบ เป็นคนมีเหตุมีผลไม่เป็นคนเจ้า อารมณ์ จะทำกิจการงานใดๆ ก็จะเจริญ รุ่งเรืองเกียรติยศชื่อเสียงที่ดีงามก็จะขจร ขจายไป ลาภต่าง ๆ ก็เกิดขึ้นได้ง่าย เมื่อถึงคราวประสบภัยอันตรายต่าง ๆ ก็จะแคล้วคลาด ทั้งมนุษย์และเทวดา จะคุ้มครองป้องกันภัยให้ และเป็นแบบ อย่างที่ดีให้กับอนุชนรุ่นหลังต่อไปอีก ด้วย สมดังพุทธพจน์ว่า ประการที่สอง ให้ประกาศคุณ ท่านด้วยการทำตัวของเราให้ดี ถ้าเรา เป็นพาลเกเร สำมะเลเทเมา ประพฤติ ตัวไม่เหมาะสม ศีลทุกข้อไม่มีในตัวเลย ถ้าทำอย่างนี้เท่ากับเราประกาศให้ชาว บุคคลของบุตรเพราะเป็นผู้อนุเคราะห์ “มารดาบิดาเรากล่าวว่า เป็น พรหม เป็นบุรพาจารย์ เป็นอาหุเนย บุตร เพราะเหตุนั้นแหละ บัณฑิต พึงนอบน้อมและพึงสักการะมารดาบิ บุญคุณ...ต้องทดแทน ทองคำ...จะบริสุทธิ์แท้หรือไม่นั้น เมื่อโดนไฟจึงจะรู้ได้ โลกมองไปที่พ่อแม่ของเรา ว่าคงไม่ คน....จะดีแท้หรือไม่นั้น ให้ดูที่ การเลี้ยงดูพ่อแม่ แตกต่างจากเราไปมากนัก ตรงกันข้าม ถ้าเราประพฤติตัวดี คือไม่ประพฤติ ดาทั้งสองนั้น ด้วยข้าว น้ำ ผ้า ที่นอน เพราะพ่อแม่....เป็นผู้ให้เลือด เนื้อและชีวิตแก่เรา นอกลู่นอกทางมีความเคารพนอบน้อม ครูบาอาจารย์ ผู้ใหญ่ ผู้มีคุณธรรม พ่อแม่...เป็นผู้มีความปรารถนา ทั้งหลาย มีน้ำใจช่วยเหลือเกื้อกูล ดีต่อลูกอย่างบริสุทธิ์แน่นแฟ้นเสมอ เมตตาอารีต่อผู้อื่นชาวโลกเขาก็จะมอง ในมารดาบิดา บุคคลนั้นละไปแล้ว ไปถึงพ่อแม่ว่า ขนาดลูกยังดีอย่างนี้ ย่อมบันเทิงในสวรรค์” ไป ไม่มีใครเสมอเหมือน การขัดสี การให้อาบน้ำ การล้างเท้า บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญบุคคล นั้นในโลกนี้ทีเดียว เพราะการปฏิบัติ สิงหาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๓๑