ความรักของแม่ : หน้า 47/113

ย่อมทอประกายเจิดจ้าได้เหมือนกัน ทั้งหมด และดวงใจของเด็ก ๆ จาก ทุกหนทุกแห่ง ต่างต้องการความรัก ได้ไม่รู้อิ่มเช่นเดียวกันทุกดวง ไม่ว่า จะเป็นลูกของใคร ตระกูลไหน ไม่มี ข้อแตกต่าง จึงไม่ใช่แต่ลูกของแม่เท่า นั้น ที่ปรารถนาความรักและเข้าใจ โลก หรือแผ่นดิน เข้าใจความ ต้องการเช่นนี้ดี จึงให้อย่างเต็มที่เท่าที่ แผ่นดิน ณ ที่ชีวิตถือกำเนิดขึ้นจะพึง ให้ได้ ให้อย่างไม่ปรารถนาสิ่งใดตอบ แทน ละม้ายแม้นแม่ ที่ผู้เขียนเคย เขียนไว้ในบทกวีสอนบินว่า แม่เหมือน ช่างต่อเรือ เพียรสร้าง เพียรต่อเรือ ให้สวยที่สุดแข็งแกร่งที่สุด เพื่อจะได้ ไม่แตกทำลายเสียขณะยังไปไม่ถึงฝั่ง แม่เหมือนช่างต่อเรือ เพียรสร้าง เพียรต่อเรือให้ สวยที่สุดแข็งแกร่งที่สุด เพื่อ จะได้ไม่แตกทําลายเสียขณะยัง ไปไม่ถึงฝั่ง อย่างไม่เคยหวัง ว่าเรือล่านั้นจะหันกลับมา มองข่างหรือไม่ 99 อย่างไม่เคยหวังว่าเรือลำนั้นจะหันกลับ มามองช่างหรือไม่ โลกใบใหญ่นี้ เป็น เช่นนั้น เหมือนแม่หลายต่อหลายคน ที่รัก และให้อย่างไม่ต้องการสิ่งใด ตอบแทน คล้ายช่างต่อเรือ ผู้เพียร สร้างเรือ เพื่อรอวันแห่งการล่องลอย จากไป เวลาแม่รักลูกของแม่ แม่เป็นสุข แม่เต็มอิ่มด้วยความรู้สึกแช่มชื่นสดใส ใจของแม่เต็มไปด้วยความหวัง และ พลังที่จะสร้าง ใจของแม่กว้างใหญ่ ไม่มีคำว่าเสียดาย ไม่มีการหวงแหน วัตถุสิ่งของ แม้กระทั่งเลือดเนื้อหยาด เหงื่อ แม่ทนได้เสมอ เพราะเข้าใจ รู้ดีซึ้งถึงความต้องการนั้น ซ้ำยังรู้สึกว่า ลูกเป็นของแม่ เป็นสิ่งที่สร้าง เสง สร้างบนมา สิงหาคม ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๔๕