การตัดสินใจของพระราชา : หน้า 80/113

ในที่สุด ก็เหลือเพียงปุโรหิตผู้เดียว จะทำ อย่างไรดี ถ้าจะไม่ฆ่าปุโรหิต รอจนจับคนอื่นมาได้ เวลาที่ฤกษ์ดีก็จะหมดไป ต้องรออีกถึง ๑ ปี การ จะปล่อยประตูเมืองให้โล่งไว้ถึง ๑ ปีย่อมไม่ได้แน่ บ้านเมืองอาจเป็นอันตรายจากข้าศึกศัตรู พระราชา จําเป็นต้องฆ่าปุโรหิตเสียแล้ว พระราชาไม่อยากฆ่าปุโรหิตเลย เพราะท่าน เป็นคนที่รู้ระเบียบ รู้ธรรมเนียมโบราณมาก ทรง ถามว่า คนที่เก่งอย่างอาจารย์ถ้าตายเสียแล้ว จะ หาใครมาแทนได้เล่า อำมาตย์ได้กราบทูลว่า พราหมณ์ปุโรหิตมี ศิษย์คนหนึ่งชื่อ “ตักการยมาณพ” พระราชาจึงเรียก ตักการยมาณพให้จึงม่านโดยรอบตรงที่จะ ทำการประหารปุโรหิต แล้วเข้าไปหาอาจารย์ พอ ปุโรหิตเห็นศิษย์ก็เอ่ยปากทันทีว่า “พ่อตักการิยะเอ๋ย ฉันนี่มันโง่จริง ๆ พูดหา ความตายใส่ตัวแท้ ๆ เหมือนกับในป่า ส่งเสียง ร้องเรียกให้มาจับตัวเองไปกิน เป็นเพราะอีนาง นั่นคนเดียว มันไม่น่าไปบอกใคร ๆ เลย” แต่ตักการยมาณ พูดให้สติอาจารย์ว่า “อาจารย์อย่าโทษคนอื่นเลย อาจารย์โทษ ตัวเองเถอะ เพราะอาจารย์พูดไปนั่นแหละ เรื่อง ถึงเป็นอย่างนี้ ที่จริงแล้ว เรื่องของการพูดที่นำ ความตายมาสู่ตนเอง ไม่ได้เกิดกับอาจารย์คนเดียว ตักการยมาณพมาแล้วประทานตำแหน่งปุโรหิตให้ หรอก ในอดีตกาลคนอื่น ๆ เขาก็เคยได้รับเคราะห์ สืบแทน แล้วจะได้ฆ่าปุโรหิต ราชบุรุษพาปุโรหิตมาที่ประตูทวาร ปุโรหิต ได้ถูกจับมัดกับหลักที่อยู่ข้างหลุม ปุโรหิตรู้สึกกลัว ถาม กรรมเพราะคำพูดของตนเองมาแล้วเหมือนกัน” “เขาพูดอย่างไรล่ะ ถึงได้ต้องตาย” ปุโรหิต ตักการยมาณพจึงได้เล่าเรื่องปลอบใจ ตายเป็นกำลัง แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เพราะ ความตายที่กำลังจะมาถึงตัวเองครั้งนี้ ตัวเองเป็น อาจารย์หลายเรื่อง ผู้จัดหามาทั้งนั้น ๒๘ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๖ (อ่านต่อฉบับหน้า)