การใช้จิตเมตตา : หน้า 17/128

แฟ้นเพียงใด ให้เอาจิตดวงนั้นแหละ อะไรก็ช่าง ผอมหรืออ้วนก็ช่าง ที่ มาใช้ เรียกว่าเมตตาพรหมวิหาร เห็นแล้วหรือยังไม่ได้เห็นก็ช่าง อยู่ เอาไปใช้ในคนอื่นเข้า เห็นคนอื่น เข้าก็รักใคร่อย่างไร มีอะไรให้หมด ถ้าว่ามีนมก็รีบให้นมทีเดียว มีของ อะไรให้หมดทุกสิ่งทุกอย่าง รักใคร่ จริงๆ อย่างนั้น เอิบอาบซึมซาบ รสชาติสำคัญที่เดียว ลูกอ่อนน่ะ อ้าย ใกล้หรืออยู่ไกลก็ช่าง ตั้งจิตให้มั่น หมาย ในสัตว์อย่างนั้น ตั้งจิตลงไป เช่นนั้น อ้ายนี่ให้จำไว้เม วิหารให้รักษาเอาไว้ เมตตาพรหม นี่พวกทำจิตให้เป็นน่ะทำได้ ก็ไม่ได้ผล จิตมีฤทธิ์นัก ถ้ารู้จักใช้ ถูกส่วนแล้วละก็ มีฤทธิ์มีเดชมาก มายนักนะ ถ้าใช้ถูกส่วนจะมีคนรัก ใคร่มากมายนับประมาณไม่ได้ ถ้า ว่าผู้ทำจิตเป็น ทำใจหยุดนิ่งได้ก็ แก้ไขใจของตัวได้ ไปได้แค่ไหนก็ แก้ไขได้แค่นั้นแก้ให้รักใคร่สัตว์โลก อย่างนี้ ให้จำแม่ลูกอ่อนรักลูกไว้ ถ้า เหมือนอย่างกับแม่ลูกอ่อนที่รักลูกที่ จิตดวงนั้นสำคัญทีเดียว จำไว้ตั้ง ไม่เป็นแม่ลูกอ่อนไม่รู้รสชาติของจิตนี้ จิตดวงนั้นแหละไว้ พรหมวิหาร แต่ ไม่รู้จักรสชาติของจิตดวงนี้ ถ้าเป็น ว่าให้ทั่วไปแก่สัตว์โลกโอกอ่าว อ่าว แม่ลูกอ่อนจึงจะรู้จักรสชาติของ วัฏฏสงสาร ไม่ว่าสัตว์ชนิดใด ๆ ๔ จิตดวงนี้ ถ้าเป็นพ่อลูกอ่อนก็รู้ เท้า ๒ เท้า เท้าเหี้ยน เท้ามากจะ จักรสชาติของจิตดวงนี้ถ้าไม่เป็นพ่อ เป็นสัตว์ตัวใหญ่ หรือสัตว์ตัวยาว หรือสัตว์ตัวปานกลาง หรือสัตว์ตัว สั้น หรือพี่หรือผอม หรืออ้วน ชนิด ลูกอ่อนก็ไม่รู้จักรสชาติของจิตดวงนี้ จิตดวงนี้เป็นจิตดวงสำคัญ เมื่อรู้จัก ใช้แล้วละก็ ใช้จำเพาะลูกของตน เกิดใหม่ๆ โคก็ดีรักลูกที่เกิดใหม่น่ะ สัตว์เดรัจฉานลูกที่เกิดใหม่ๆ น่ะ ใครเข้าไปขวิดทีเดียว ไก่ป่าก็ดีเปรี้ยว นักกลัวมนุษย์นัก แต่พอลูกอ่อน ออกมาละก็ ออกจากไข่ใหม่ๆ พา ลูกเดินต๊อกแต๊กละก็ เอาละใคร เข้าไปละก็ปราดที่ใส่ทีเดียว ไก่เถื่อน นะ ไก่ป่าน่ะ กลัวมนุษย์นัก แต่ว่า กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๗ ๑๕