การปฏิบัติธรรมและผลบุญ : หน้า 35/128

มันเลยห่วยมากกว่าเพื่อน” “นี่ถ้าจะห่วยมานานหนักหนา แล้วซินะ ไม่ใช่เพิ่งมาห่วยตอนนี้หรอก” ข้าพเจ้ารีบรุกา “ป้าพูดยังกะป้ารู้จักนังยุรินมัน แน่ะ มันมีนิสัยแย่มาตั้งแต่เป็นสาวแล้ว” อีกฝ่ายรับ ข้าพเจ้าจึงสรุปอธิบายไปว่า “ป้ายังไม่ถามหรอกนะว่าน้องสาวของ คุณมีนิสัยเลวๆ ยังไงมั่ง เดี๋ยวคุณค่อย บรรยายให้ป้าฟัง ตอนนี้ป้าขอวิเคราะห์ ว่า เหตุที่ผีมันถือโอกาสเข้าร่างคนทั้ง บ้านยังงั้น เพราะครอบครัวของน้อง คุณสั่งสมบาปอกุศลกรรมมานาน ไม่ มีใครมีปัญญารู้สิ่งใดถูกสิ่งใดผิด มาก มีผลบุญเกิดมากต้องเรียนด้วย ข้าพเจ้าเลี้ยงพูดเดาวิเคราะห์ วัตถุประสงค์ที่ถูกต้องคือต้องการกำจัด ปกติแล้ว ไปตามเหตุตามผลที่คิดว่าน่าจะเป็น ก็ กิเลสมีมรรคผลนิพพานเป็นจุดมุ่งหมาย บังเอิญไปพูดถูกต้องเอาเสียด้วย อีก สูงสุด แต่ครอบครัวน้องคุณดูเหมือน การเรียนกัมมัฏฐาน ฝ่ายรีบรับรองว่า จะปฏิบัติกัน เพราะกลัวความวิบัติ คิดเอาว่าปฏิบัติแล้วบุญจะเกิด บุญ จะช่วยป้องกันความหมดตัว มันคนละ วัตถุประสงค์กันอยู่นะ คิดแบบนี้นอก ถ้าจะให้มีอานิสงส์มาก มีผลบุญเกิดมากต้องเรียน ด้วยวัตถุประสงค์ที่ถูกต้องคือ ต้องการกำจัดกิเลส มีมรรคผล “ใช่แล้วป่า ก่อนเกิดเรื่อง มี พระท่านทักน้องหนูว่า โยมหมดบุญ แล้ว ต้องรีบทำบุญเพิ่มให้มาก ไม่งั้น จะหมดตัวอีกเป็นครั้งที่สองนะ” “อ้าว ครั้งแรกเป็นอะไรล่ะ” ข้าพเจ้าเริ่มสนใจ ได้รับคำบอกเล่าว่า เมื่อ ๔ ปีที่แล้วมา ครอบครัวนี้ไฟไหม้ อื่นๆ พลอยฝืนธรรมชาติไปด้วย ใน บ้าน หมดตัวไปครั้งหนึ่งแล้ว ถ้าจะ ที่สุดร่างกายอาจจะเกิดอาการเกร็ง ต้องพบความวิบัติบ่อยขนาดนี้ จะต้อง ประสาทเครียดกลัดกลุ่มเป็นทุกข์ร้อน ทำบาปหนักอะไรสักอย่างแน่ๆ ข้าพเจ้า เพราะตั้งเป้าหมายผิดๆ เอาไว้ซะนี่ ขอให้อีกฝ่ายเล่าให้ฟังอย่างละเอียด “ป้าพูดยังกะไปเห็นเองแน่ะค่ะ แต่ฝ่ายนั้นกลับขอให้ข้าพเจ้าอธิบาย พวกเขาเป็นกันยังงั้นจริงๆ ก่อนหน้า ก่อนว่า ทำไมเมื่อพระภิกษุท่านทักว่า พากันบ้า แล้วถูกผีสิงทั้งขบวนนั่นน่ะ หมดบุญแล้ว ครอบครัวของน้องสาว เขากลัวเรื่องหมดตัว เช่น ถูกไฟไหม้ ก็พยายามพากันเข้าวัดเรียนปฏิบัติธรรม อย่างคราวก่อน จึงขวนขวายเรื่องการ โดยเฉพาะเรื่องเดินจงกรมกำหนด ปฏิบัติธรรม ไม่ใช่ปฏิบัติเพื่อกำจัด จากบุญไม่เกิดแล้ว ความเครียดเอา เป็นเอาตาย เส้นเอ็นในตัวพาลยืด เลย ทำให้เดินจงกรมตัวแข็งไป อิริยาบถ นิพพานเป็นจุดมุ่งหมายสูงสุด อิริยาบถ ผลบุญไม่ช่วยบ้างเลยหรือ กิเลสอะไร ๆ หรอก” ฝ่ายผู้เล่าให้การ ข้าพเจ้าตอบไปว่า “ปกติแล้ว รับรอง การเรียนกัมมัฏฐาน ถ้าจะให้มีอานิสงส์ ตลอดระยะเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๙ ๒๓