การเรียนรู้และการช่วยเหลือ : หน้า 94/128

เสียก่อน พระองค์ต้องตายไปด้วยโรคร้าย คือ อหิวาตกโรค ช่วยเหลือ คอยอุปัฏฐากอาจารย์ จึงจะได้มนต์นี้ แต่บุตรชายของพระองค์คนหนึ่งไม่เป็นโรคร้ายนั้น ตั้งแต่นั้นมาก็ช่วยทำงานทุกอย่างในเรือนของท่าน จึงเดินทางไปที่กรุงตักศิลา เพื่อเรียนไตรเพทและ หาฟื้น ตำข้าว หุงข้าว เตรียมน้ำล้างหน้า ล้างเท้า ศิลปศาสตร์ในสำนักอาจารย์ทิศาปาโมกข์ เมื่อ เป็นต้น ครั้นกาลต่อมาภรรยาของพระโพธิสัตว์ เรียนจบแล้ว จึงกราบลาอาจารย์ก่อนจะเดินทาง คลอดบุตร ได้ช่วยดูแลในเวลาที่นางจะคลอดบุตร ต่อไปก็คิดว่า เราจะเดินทางไปตามชายแดนเมือง นางจึงกล่าวแก่พระโพธิสัตว์ว่า “มาณพนี้แม้จะ เพื่อศึกษาขนบธรรมเนียมประเพณีของคนเมืองนี้ สมบูรณ์ด้วยชาติ ก็ยังยอมกระทำการช่วยเหลือ เรา ท่านโปรดให้มนต์แก่เขาเถิด” ในกาลนั้น พระโพธิสัตว์อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน พระโพธิสัตว์รับคำแล้วกล่าวว่า “มนต์นี้หา จัณฑาล ซึ่งเป็นหมู่บ้านหนึ่งในเมืองนั้น ท่านเป็น ค่าไม่ได้ ลาภสักการะอันใหญ่หลวงจะมีแก่เจ้า บัณฑิตที่เฉลียวฉลาด รู้มนต์ที่ทำให้มะม่วงมีผล เพราะมนต์นี้ ในเวลาที่พระราชาหรือมหาอำมาตย์ ในเวลาที่ไม่ใช่ฤดูกาลได้ ท่านตื่นนอนแต่เช้าตรู่ ของพระราชาถามว่า ใครเป็นอาจารย์ของเจ้า เจ้า คว้าหาบออกจากบ้านเข้าไปสู่ป่าแห่งหนึ่ง แล้วไป ยืนใกล้ต้นมะม่วงต้นหนึ่ง หยุดยืนห่างจากต้นมะ ม่วงนั้นประมาณ ๓ ก้าวแล้วร่ายมนต์ สาดต้นมะ- ม่วงด้วยน้ำในมือ ในขณะนั้นนั่นเองใบแก่ๆ ก็ร่วง หล่นลงมาจากต้น แตกใบอ่อน ออกดอกแล้วร่วง อย่าข่มเราเสียนะ หากเจ้าอายว่าคนจัณฑาลเป็น อาจารย์ของเจ้า กลับโกหกบอกว่าพราหมณ์มหา ศาลเป็นอาจารย์ของเจ้าแล้วไซร้ มนต์นี้จะไม่ เกิดขึ้น” มาณพกล่าวว่า “เหตุไรผมจักต้องกล่าว ลง เติบโตกลายเป็นผลมะม่วง เพียงครู่เดียวเท่า เช่นนั้น ในเวลาที่ใคร ๆ ถาม ผมจะบอกว่าท่าน นั้นผลมะม่วงก็สุก มีรสหวานเช่นเดียวกับมะม่วง เป็นอาจารย์” แล้วกราบลาพระโพธิสัตว์ เดินทาง ทิพย์ แล้วก็หล่นจากต้น พระโพธิสัตว์เก็บมะม่วง ไปยังกรุงพาราณสี ใช้มนต์นี้เสกมะม่วงขายได้ เหล่านั้นเคี้ยวกินจนอิ่มหนำ จึงเก็บมะม่วงใส่หาบ ทรัพย์มากมาย จนเต็มเอาไปขายน่าเงินมาเลี้ยงลูกเมีย พราหมณ์ ครั้นวันหนึ่ง นายอุทยานบาลซื้อมะม่วงจาก กุมารนั้นเห็นพระโพธิสัตว์นำผลมะม่วงมาขายใน มาณพถวายแด่พระราชา เมื่อพระองค์เสวยมะม่วง เวลาที่ไม่ใช่ฤดูของมัน จึงคิดว่าผลมะม่วงเหล่า นั้นแล้ว ตรัสว่า “น่าอัศจรรย์ อร่อยอย่างยิ่ง เจ้า นั้น ต้องเกิดขึ้นด้วยกำลังของมนต์อย่างแน่นอน ไปได้มะม่วงชนิดนี้มาจากไหน” เขากราบทูลว่า พราหมณ์กุมารคิดอยากจะเรียนมนต์อันหาค่ามิได้นี้ “ขอเดชะ ใต้ฝ่าพระบาทฯ มาณพผู้หนึ่งนำมะม่วง จึงเที่ยวเสาะหาจนพบบ้านของพระโพธิสัตว์ แล้ว ทะวายมาขาย ข้าพระพุทธเจ้าซื้อมาจากมาณพนั้น ไปคอยอยู่ที่บ้าน เมื่อพระโพธิสัตว์กลับมา ก็ช่วย พระเจ้าข้า” พระราชารับสั่งว่า “ให้ไปบอกมาณพ ผู้นั้น นำผลมะม่วงมาให้เราที่นี่เป็นประจำ” ตั้งแต่ นั่นมา มาณพก็นำผลมะม่วงเข้าไปในพระราชวัง ตามรับสั่ง เขาได้ทรัพย์เป็นอันมากจากพระราชา ครั้นวันหนึ่งพระราชาตรัสถามเขาว่า “มาณพ รับหาบจากมือนำไปวางไว้ในเรือน พระโพธิสัตว์มองดูพราหมณ์กุมาร แล้ว กล่าวกับภรรยาว่า “มาณพนี้มาหาเราเพื่อต้อง การมนต์ แต่มนต์นี้จะอยู่กับเขาไม่ได้ เพราะเขา เป็นอสัตบุรุษ” ฝ่ายมาณพก็คิดว่า เราต้องดูแล เจ้านำมะม่วงอันสมบูรณ์ด้วยกลิ่นและรส ในเวลา ๙๒ มิถุนายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร