การเคารพครูบาอาจารย์ : หน้า 96/128

ใครถามถึงชื่อและโคตรของท่านแล้วอย่าปกปิดเป็น กล่าวคำเท็จ ทำมนต์อันมีค่าเสมอด้วยชีวิตที่ได้ อันขาด ถ้าปกปิดแล้วมนต์ที่ได้มาก็จะเสื่อมไป มาโดยยากให้เสื่อมไปเสียแล้ว เราจะไม่ให้มนต์ ครั้นพระองค์ถามถึงอาจารย์ ข้าพระบาทได้กราบ เช่นนั้นแก่เจ้าผู้เป็นคนพาล หลงงมงาย อกตัญญู ทูลเท็จว่า ข้าพระบาทได้เรียนมนต์มาจากสำนัก พูดเท็จ ไม่สำรวมอีกต่อไปเด็ดขาด" มาณพเมื่อ ของพราหมณ์ เพราะฉะนั้นมนต์ทั้งหลายของ ถูกอาจารย์ไล่ตะเพิดอย่างนี้ ก็คิดว่าเราจะอยู่ไป ข้าพระองค์จึงเสื่อมไป ทำไม จึงหนีเข้าไปในป่า แล้วตายอย่างน่าอนาถ เมื่อพระราชาได้ฟังแล้วทรงกริ้วเป็นอันมาก พระศาสดาทรงนำพระธรรมเทศนานี้มา จึงกล่าวว่า “เจ้านี่ชั่วร้ายมองไม่เห็นรัตนะ เมื่อได้ ตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่บัดนี้เท่านั้น แม้ รัตนะอันสูงสุดเช่นนี้แล้ว” จากนั้นจึงตรัสว่า “บุรุษ ในกาลก่อน พระเทวทัตก็ลบหลู่อาจารย์ ถึงแก่ พึงรู้แจ้งธรรมจากผู้ใด เป็นกษัตริย์ก็ตาม เป็น ความพินาศอย่างใหญ่หลวงมาแล้ว” ดังนี้แล้วจึง แพศย์ก็ตาม เป็นศูทรก็ตาม เป็นคนจัณฑาลก็ ทรงประชุมชาดกว่า มาณพอกตัญญูในครั้งนั้นมา ตามบุคคลนั้นก็จัดเป็นคนสูงสุดของบุรุษนั้น” แล้ว เกิดเป็นพระเทวทัต พระราชามาเกิดเป็นพระ จึงหันไปตรัสแก่ราชบุรุษว่า อานนท์ ส่วนบุตรคนจัณฑาลคือพระองค์เอง “เฮ้ย ทหารจงเฆี่ยนตีบุรุษผู้มีธรรมอันลามก เป็นอย่างไรบ้างคะหลานๆ อ่านจบแล้วได้ นี้ด้วยหวาย ลงอาญาทุกอย่าง แล้วขับไล่ไปเสีย” ข้อคิดอะไรบ้าง ครูบาอาจารย์มีพระคุณแก่เรามาก พวกราชบุรุษพากันทำตามพระราชบัญชาแล้วกล่าว มายนัก ถ้าเราไม่แสดงความเคารพท่าน ขาด กับมาณพว่า “เจ้าจงไปเถิด ไปหาอาจารย์ของเจ้า ความอ่อนน้อมถ่อมตนไม่ยกย่องครูบาอาจารย์แล้ว ถ้าอาจารย์ของเจ้าหายโกรธแล้ว เจ้าได้มนต์กลับ ก็จะหมดโอกาสที่จะได้รับการถ่ายทอดความรู้ และ มาอีกครั้งค่อยมาที่นี่ ถ้าไม่ได้มนต์นั้นแล้ว อย่า ไม่มีใครยอมเป็นครูให้นะคะ แต่คนไทยเรามีนิสัย กลับมาอีกเลย” มาณพนั้นหมดที่พึ่งคิดว่า เว้นจาก ประจำชาติอยู่อย่างหนึ่งก็คือ การรู้คุณคน เมื่อรู้ อาจารย์แล้ว ที่พึ่งอื่นของเราไม่มี เราต้องไปหาท่าน ว่าใครมีบุญคุณแก่ตนก็จะแสดงความเคารพยกย่อง ขอเรียนมนต์นั้นจากท่านอีก ร้องให้พลางเดินไปสู่ อ่อนน้อมถ่อมตน ป้าน้อยคิดว่าหลานๆ เป็นคน บ้านอาจารย์ เมื่อพระโพธิสัตว์เห็นเขาเดินมา ก็ ไทยคนหนึ่งก็ต้องรู้คุณครูบาอาจารย์เหมือนกันใช่ บอกกับภรรยาว่า “นางผู้เจริญ เชิญดูซิ เจ้านี่ชั่วช้า ไหมคะ มนต์เสื่อมหมดแล้วกำลังจะกลับมา” มาณพเข้าไปหาพระโพธิสัตว์ ไหว้แล้วนั่งใน ที่อันสมควรข้างหนึ่ง พระโพธิสัตว์จึงถามว่า “มี เหตุอะไรเล่าเจ้าจึงมาที่นี่” มาณพกล่าวว่า “ข้าแต่ ท่านอาจารย์ ท่านก็ทราบดีอยู่แล้วว่า ข้าพเจ้า พลาดไปแล้ว ขอจงให้มนต์แก่ข้าพเจ้าอีกสักครั้ง หนึ่งเถิด” พระโพธิสัตว์จึงกล่าวกับเขาว่า “ดูก่อน คนพาล มนต์อื่นใดที่จะพึงได้ในมนุษยโลก มนต์ อันนั้นเจ้าก็จะได้อย่างยากลำบาก ผู้ไม่มีปัญญา ๔๔ มิถุนายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร สําหรับหลานๆ ที่มีอะไรคับข้องใจ ไม่รู้จะ คุยให้ใครฟัง หรืออยากจะฟังนิทานแนวไหน อย่างไร ให้เขียนจดหมายมาแนะนำ ติชม ได้ที่ “ป้าน้อย” วารสารกัลยาณมิตร ๒๓/๒ หมู่ ๒ ต.คลองสาม อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี ๑๒๑๒๐ พบกันใหม่ฉบับหน้า อย่าลืมนะคะป้าน้อย จะคอยจดหมายจากหลานๆ ที่น่ารักทุกคนค่ะ