การปฏิบัติธรรมในช่วงเวลาที่เหมาะสม : หน้า 86/128

1 ๒. ป่วยหนัก ถูกโรคภัยไข้เจ็บ เบียดเบียน ๓. ประสบภัยบางประการ ถูก ความกังวลใจครอบงำ เช่น เสียทรัพย์ เสียใจ ฯลฯ ๔. ถูกอันตรายบางอย่างครอบงำ ชาวบ้านแตกสามัคคี เตรียมอพยพหนี ๕. คณะสงฆ์แตกสามัคคีกัน มี การด่าบริภาษ ใส่ความกัน ส่วนเวลาที่ควรปฏิบัติธรรม ก็คือ ยังเป็นหนุ่มเป็นสาว ผมดำ ๑. ๒. มีกำลังกายแข็งแรง มีโรคภัย ไข้เจ็บน้อย ใครนึกนิมิตองค์พระไม่ออกอีกก็ให้รู้ไป นี่แหละ ป้าจึงว่าใครร่วม สนิท สร้างเจดีย์นี้แล้วจะได้บุญมากคำนวณกันไม่ไหว ไม่รู้เรื่องไปทีเดียว ก่อนที่ป้าจะคุยกับคุณเรื่องที่ตั้งหัวข้อไว้ อยากจะทำความ เข้าใจคำว่า โรคกับโลกก่อนค่ะ เอาความหมายง่ายๆ ที่เราเข้าใจ กันนั่นเอง โรคก็คือสิ่งที่มาทำอันตราย ส่วนโลกก็หมายถึงสรรพสัตว์ ในโลก ซึ่งรวมเอามนุษย์ด้วย พร้อมทั้งสิ่งแวดล้อมต่างๆ มีดิน ฟ้า อากาศ ต้นไม้ ใบหญ้า น้ำทะเล แร่ธาตุ อะไรต่อมิอะไรที่เรารู้จัก กันหมดนั่นแหละนะคะ ที่ต้องการคุยให้ฟังเรื่องนี้ มีสาเหตุมาจาก เมื่อคืนวันอาทิตย์ ที่ ๒๔ เมษายน ๒๕๓๗ นี่เอง มีคนสองคนพ่อกับลูกสาวไปพบป้า ที่บ้านพัก เวลาราวหนึ่งทุ่ม มีปัญหาเรื่องผู้เป็นลูกต้องการรักษา ศีล ๘ ไปให้ตลอดชีวิต ออกปากพูดกับเพื่อนๆ ไว้อย่างนั้น ส่วน ผู้เป็นพ่อเป็นห่วงสุขภาพของลูก เพราะกำลังป่วย ป้าเข้าใจความรู้สึกของความเป็นพ่อแม่ดี รู้ว่าลูกได้บุญมาก แค่ไหนก็ไม่เห็นด้วย ถ้าสิ่งนั้นทำให้สุขภาพของลูกอ่อนแอ จึง ปลอบใจเด็กสาวผู้นั้นว่า “รอให้หายป่วยก่อนซิคะ แล้วค่อยถือ” “รอไม่ได้ค่ะป้า เพราะหนูเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษา เวลาของ หนูเหลือน้อย จะอยู่ได้อีกไม่นาน ต้องพยายามเอาบุญติดตัวไปให้ มาก หนูอยากถือศีลให้เต็มที่จะได้ปฏิบัติธรรมได้ผล หนูอยากได้ ธรรมะติดตัวไปก่อนตายค่ะ” เด็กสาวตอบ นี่คือความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนอย่างยิ่ง ธรรมะ ไม่ใช่ได้เพราะ ความอยาก แต่จะได้เพราะรู้จักหยุดต่างหาก ป้าชี้แจงให้ฟังพร้อม ทั้งอ้างคำสอนจากพระไตรปิฎกเรื่อง สมัยที่ควรปฏิบัติธรรมและไม่ ควรปฏิบัติธรรม (สมัยสูตรปัญจกนิบาต เล่ม ๒๒ ข้อ ๕๔) ว่า เวลาที่ไม่ ควรปฏิบัติธรรม เพราะปฏิบัติแล้วไม่ใคร่ได้ผลคือ ๑. เป็นคนแก่ ถูกความชราครอบงำ ๘๔ มิถุนายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร ๓. 1. หาข้าวปลาได้ง่าย ไม่ฝืดเคือง (ทำมาหากินสะดวก) ๔. ชาวบ้านสามัคคีปรองดองกันดี การทํามาหากิน เมื่อได้ทรัพย์มา แล้วต้องใช้ให้เกิด ประโยชน์ทั้งใน ปัจจุบันชาติ และ ต้องเผื่อเป็นเสบียง ข้ามไปใช้ในชาติ ต่อๆ ไปด้วย