การต่อสู้ระหว่างพระอุปคุตตเถระและพญามาร : หน้า 105/128

“ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ ขอ “พระยาวสวัตดีมาร ท่านจง ได้โปรดแก้ซากหมาตัวนี้ออกไปจาก อยู่ที่ภูเขานี้ จนกว่าพระเจ้าอโศก คอของข้าพเจ้าด้วยเถิด ท่านเป็นผู้ มหาราชจะทรงฉลองพระมหาสถูป ชนะแล้ว ข้าพเจ้าเป็นผู้แพ้ ไม่คิด และพระวิหารเสร็จตลอด ๗ ปี ๗ จะต่อสู้กับท่านอีกต่อไปแล้ว” เดือน ๗ วัน แล้วอาตมาจึงจะมาแก้ พระอุปคุตตเถระ เห็นเป็น มัดให้” มาร พญามารถูกมัดอยู่เช่นนั้นจะ ดิ้นรนไปไหนไม่ได้เลย ทั้งอับอาย ทั้งเบื่อหน่ายทุกข์ทรมานใจเป็นที่สุด พลันดวงจิตก็หวนระลึกถึงเมื่อครั้ง ที่ตนและบริวารได้ใช้วิธีการต่างๆ พุทธเจ้า สมัยที่พระองค์ทรงบำเพ็ญ ประทับเหนือรัตนบัลลังก์ เพียร พญามาร โอกาสเหมาะที่จะจับพญามารมัดไว้ พญามารไม่อาจที่จะขัดขืนได้ นานาทำอันตรายต่อพระสัมมาสัม ก่อน จนกว่าพิธีฉลองจะเสร็จสิ้น จึง จำต้องอยู่ที่ภูเขานั้น ด้วยโทษฐาน กล่าวกับพญามารว่า แห่งการเป็นผู้มีใจบาป ชอบขัดขวาง “ถ้าอย่างนั้นเราไปที่ภูเขาลูก การทำความดีของผู้อื่น พญามาร นั้นกันเถิด” ทั้งสองพากันเดินไป ถูกมัดอยู่เช่นนั้นอย่างโดดเดี่ยวตลอด ยังภูเขาที่ว่านั้น พระอุปคุตตเถระ ๗ ปี ๗ เดือน ๗ วัน เมื่องานฉลอง แก้หมาเน่าออกให้ แต่ก็เนรมิตรัด เสร็จสิ้นลง พระเถระก็ไปยังภูเขา ประคตของท่านให้ยาว พันมัดพญา นั้นอีกครั้งหนึ่ง แล้วซ่อนกายอยู่ด้วย มารไว้กับภูเขานั้นอย่างแน่นหนาแทน ประสงค์ที่จะแอบฟังเสียงของพญา ภายใต้ต้นศรีมหาโพธิ์ รู้สึกเสียใจและหมดอาลัยในภาวะที่ ตนประสบอยู่ เพ้อรำพันถึงพระ พุทธองค์ด้วยความรู้สึกระลึกถึง ยก | ย่องและเทิดทูน ระคนความทุกข์ โทมนัสแสนสาหัส กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๗ ๑๐๓