เหตุการณ์ไฟไหม้ : หน้า 114/128

พ่อแล้วแม่ก็รีบดึงมือดึงไม้ผมลงไป ไปได้เอง.. เมื่อมาแล้วจะให้คุณ กับผู้เป็นเจ้าของ... ให้กับผู้ที่ไม่ “กายสิทธิ์ คือเทพผู้มีฤทธิ์ ที่สถิตตามข้าวของ หรือวัตถุต่างๆ... สิ่งนี้มาได้เอง “โน่นดูสิ... ลมอะไรก็ไม่รู้ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น....” ผู้พูด มือชี้ไม้ไปทางบ้านที่ไฟกำลังไหม้ ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ ผมมองตามที่เขาบอก “แม่ครับ....พ่อครับ...” ผม ตะโกนเรียกพ่อกับแม่ลั่น “ดูโน่น - ครับ...” เปิดประตูออกไป “ไฟไหม้ที่ไหน ทางนี้ เห็นที่บ้านของเราคงจะไม่ ครับ...” “บ้านคุณลุงหลังบ้านเรา...ดูสิ “พ่อเห็นแล้ว..... คุณๆ หันมา ถูกไฟไหม้แล้วล่ะ...” “อะไรนะ...” แม่หันขวับมา ลูก...” แม่ชี้ให้ผมดูเปลวไฟสีแดง ทันที “หรือ” แม่ทำเสียงแปลก ซึ่งปะทุออกจากหลังคาบ้านหลังนั้น แบบที่ผมไม่เคยได้ยิน พร้อมกับกลุ่มควันสีเทา “เร็วเถอะพี่... อย่าห่วงของ เลย.... รีบหนีเถอะ” ตะโกนบอก ข้างล่าง สิ่งที่แม่และทุกคนที่ยืนอยู่ ตรงนั้นเห็นก็คือ เปลวไฟไหม้หมุน วนอยู่ที่บ้านหลังนั้นเพียงแห่งเดียว แล้วค่อย ๆ อ่อนกำลังลง เมื่อรถดับเพลิงมาถึงทุกคน พ่อถือกระเป๋าใบหนึ่งวิ่งลงมา ค่อนข้างแน่ใจว่าไฟจะไม่ลุกลามไป ติด ๆ ยังบ้านใกล้เรือนเคียง โลภ และไม่เรียกร้อง... ผู้ที่ฝึก แม่เปิดประตูหน้าบ้านพาผม “บ้านออกติดกันอย่างนี้ ไหม้ จะสั่งเทพหรือกายสิทธิ์พวกนี้ ให้ไปทำไปแก้ไขสิ่งละเอียด ๆ ซึ่งโยงใยตัวบุคคลและ สิ่งแวดล้อมรอบข้าง.. บริเวณนั้นแล้ว พอเดินนำหน้า ผมกับแม่ “ป้องกันขโมย..... หากไฟไม่ เดินตาม ขณะนั้นท้องฟ้าเริ่มสาง ๑๑๒ มิถุนายน ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร ไหม้ข้าวของจะได้ไม่ถูกขโมยหมด” “พี่ยังหวังอีกหรือว่าบ้านเรา จะไม่ไหม้” พูดจบแม่ก็ร้องไห้ แล้ว พ่อไขกุญแจประตูเดินเข้าไป ผมกับแม่เดินตามเข้าไปติดๆ มาปิดประตูล็อคกุญแจด้วย สมาธิจนจิตสงบมีฤทธิ์สามารถที่ วิ่งออกไป ก่อนจะวิ่งตาม พ่อหัน อยู่หลังเดียวโดยไม่มีดับเพลิงมา “บ้านจะถูกไฟไหม้อยู่แล้ว...... งานดับเพลิงหันไปพูดกัน ทำไมต้องใส่กุญแจไว้ด้วยครับ” ผม “กลับไปดูบ้านเราเถอะ... ถามพ่อหลังจากที่เราวิ่งออกมาพ้น เพื่อจะมีอะไรเสียหาย” ช่วย...เป็นไปได้อย่างไร...” เจ้าพนัก ประตูที่แม่ปิดแล้ว เปิดออก