ธรรมะ & สุขภาพ : หน้า 72/128

ธรรมะ & สุขภาพ โดย : นพ.ประภาส อุตรานันท์ ส้ ง ย เ พ ช S ภ าพของต้นไม้ที่ดูสบายตานี้ มิใช่ เพียงเพราะสีเขียวชอุ่มของมวล หมู่ใบ และใช่เป็นจากความหลากหลาย ของพันธุ์ไม้ไม่ แต่สวนป่าของวัดแห่งนี้ ถูกสร้างด้วยใจและสองมือ ที่มุ่งหวัง ให้เกิดบรรยากาศเอื้อต่อการปฏิบัติธรรม เป็นสำคัญ กิ่งไม้ไหวไหวด้วยสายลม ระคนด้วยแรงเต้นปีนป่ายกิ่งของเจ้ากระ รอกน้อย ล้วนแสดงแก่ผู้มาเยือนว่า นี่แหละคือ ชัยภูมิที่ปักธงชัยของพระ อรหันต์ รถตู้คันสีขาวแล่นเรื่อยมาตามทาง แล้วมา หยุดตรงศาลา ชายหนุ่มคนขับรถรีบลงมาเปิดประตูรถ ผู้ที่ก้าวลงมาเป็นชายวัยกลางคน เครื่องแต่งตัวดูไม่ หรูหรา แต่บุคลิกลักษณะดูภูมิฐานสง่างามนัก “เฉลิมชัย เราต้องออกจากที่นี่ อย่างช้ากี่โมง ถึงจะทันเครื่องบินออก” เขาถามพร้อมกับยกแขน ซ้ายมาดูเวลา ซึ่งขณะนั้นเป็นเวลาบ่ายสองโมงพอดี “ห้าโมงตรงครับ” เขาคำนวณเวลาจากนาฬิกา ที่ข้อมือซ้ายเขาเช่นกัน “มีเวลามากเหลือเฟือเลยครับ” เฉลิมชัยยิ้มซื่อๆ ตอบแถมท้าย ดูชายมาดสุขุมคนนั้นคุ้นเคยกับวัดแห่งนี้เหมือน กัน แต่จากประกายตากลับแฝงด้วยแววแห่งความตื่น เต้นดีใจ เขาเดินละจากคนขับรถ แล้วมาหยุดนั่งลง ตรงศาลา ประมาณเกือบยี่สิบปีก่อน เขาเคยมานั่งตรงนี้ ต่อหน้าหลวงพ่อสุวรรณ เพื่อขอบวชศึกษาพระพุทธ ศาสนา “คุณหมอสั่งเพชร หลวงพ่อขออนุโมทนาด้วย US ในความตั้งใจมั่นที่จะใฝ่หาความรู้ทาง ธรรม เพราะบรรดาความรู้ทางโลกทั้งหลาย ยิ่งศึกษายิ่งโง่ ยิ่งศึกษายิ่งวน ไม่ทำให้ เกิดแสงสว่างแห่งชีวิตเลย” “กระผมใคร่กราบขอความเมตตาจาก หลวงพ่อด้วยขอรับ” เขาพนมมือกล่าว ต่อท่าน “หลวงพ่ออยากขอเตือนสักเล็กน้อยว่า เป็นห่วงคุณหมอ เพราะจากประวัติการ ศึกษา และประสบการณ์การทำงาน ทำให้คุณหมอคุ้นกับลาภ ยศ สรรเสริญ คุณหมอต้อง เริ่มปลดปล่อยและวางสิ่งเหล่านี้เป็นอันดับแรกก่อนนะ” เหมือนเรือคอยท่า เหมือนปลาคอยน้ำ ปฐม โอวาทนี้มีความเข้าใจให้เขาอย่างล้นเหลือทีเดียว ถัดจากศาลาไม่ไกล มองเห็นห้องน้ำสามห้อง เรียงรายกัน เขาหันไปมองแล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตาบ่งความนัยแห่งอดีตเฉกเช่นกัน เมื่อครั้งเขาครองผ้ากาสาวพัสตร์ ณ อาวาสแห่งนี้ การทำความสะอาดห้องน้ำนั้น นอกจากจะชำระล้างให้ เกิดความสะอาดแก่สถานที่แล้ว ยังช่วยขัดถูใจช่วยขยี้ ทิฏฐิให้จางลงได้ “สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ” เสียงทัก ทำให้เขาตื่นจากภวังค์ หันหลังมาหา คนต้อนรับ พบกับอุบาสิกาสวมชุดขาวสะอาด ยิ้มใส เจือไมตรี มีใบหน้าเบิกบาน ขานให้ความช่วยเหลือ “ผมเป็นอาจารย์อยู่โรงเรียนแพทย์ที่กรุงเทพฯ ครับ ผมไม่ได้มาที่นี่เกือบยี่สิบปีแล้ว พอดีมีงานมา สอนแถวนี้ เลยถือโอกาสมากราบหลวงพ่อ จะพบท่าน ได้ที่ไหนครับ” ๗๐ มิถุนายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร