ความโลภและผลกระทบต่อครอบครัว : หน้า 37/128

หลานฝ่ายสามีมาเลี้ยงไว้จนโตเป็นหนุ่ม ถึงจะอาเพท มีเหตุร้าย ๆ เกิดขึ้น มีเหย้าเรือนไปแล้วคนหนึ่ง อาศัย ระวังให้ดี ใส่ร้ายผู้มีพระคุณ เป็นผู้ ปลูกกระท่อมอยู่กับภรรยาที่ปลายสวน บริสุทธิ์ด้วย" ถูกพี่สาวต่าด้วยแช่งด้วย รับจ้างทำงานประจำที่อื่นในเวลากลาง ก็แล้ว นางรินก็ไม่ทำตัวดีขึ้น ในใจ วัน ผู้เป็นแม่จึงจ้างให้หลานผู้นี้ช่วย ยังเต็มไปด้วยความโลภเต็มที่ดังเดิม หาบผลไม้ไปที่ถนนให้ทุกเช้ามืดเรื่อยมา ต่อมาไม่นานนัก ขณะที่ตนเองกับสามี มิใยที่นางยุรินจะอ้อนวอนขอ ไปทำงาน ลูกๆ ไปโรงเรียน เกิดไฟ เป็นผู้ดูแลสวนครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้เป็น ไหม้ขึ้นที่บ้านโดยไม่ทราบสาเหตุ ครั้ง มารดาก็ไม่ยินยอม เพราะทราบดีว่า นั้นเรียกว่าหมดตัวไปเป็นครั้งที่หนึ่ง หากให้ไปแล้ว ลูกจะไม่ให้ผลประโยชน์ สิ่งใดแก่พ่อแม่ “แทนที่มันจะสำนึกผิดนะป้าว่า มันทําบาปหนักไว้กะแม่ มันกลับหา นางรินโกรธแค้น ไม่พอใจ ว่าเจ้าหลานคนที่แม่ใช้หาบผลไม้นั่นมา มารดาเป็นอย่างยิ่ง จึงเที่ยวพูดประ เผาบ้านมัน มันโกรธแค้นจะเอาเป็น กาศใส่ร้ายมารดาของตนเองว่า สำหรับรายลูกสาวผู้มีปัญหา ความประพฤติเสื่อมเสีย เป็นชู้กับหลาน เรียนหนังสือสำเร็จรับราชการเป็นครู ที่เลี้ยงมา เพราะต้องออกจากบ้าน พยายามทำมาหากินทุกอย่าง เพิ่มเติม ตอนเช้ามืดไปด้วยกันตามลำพังสองคน รายได้ให้ครอบครัว เพราะสามีก็มี อาชีพเดียว รอรับแต่เงินเดือน ไม่รวย สมใจอยาก จึงช่วยกันทำนาทำสวน เวลานั้นผู้เป็นแม่อายุใกล้ ๓๐ ปีแล้ว 09 ปี หลานชาย ผู้เป็นพ่อประมาณ ผู้นั้นอายุราว ๓๐ ปี ทั้งแม่และพ่อพยายามห้ามปราม และค้าขาย ในเรื่องทำสวนนั้น นางยุริน นางยุริน ให้เลิกใส่ร้ายแม่ แต่นางก็ อยากได้สวนของพ่อแม่มาก เพราะ ไม่หยุด ชาวบ้านสองสามตำบลที่อยู่ ไม้ผลต่างๆ กำลังให้ผล นางคิดว่า ใกล้เคียงและรู้จักครอบครัวนี้ ไม่มี พ่อแม่แก่มากแล้ว ดูแลเองไม่ไหว ใครเชื่อถือนางยุริน ต่างคนทราบดีว่า น่าจะให้นางเป็นผู้ดูแลเก็บผลประโยชน์ เป็นเรื่องกล่าวร้าย แม้ไม่มีใครเชื่อ เหล่านั้นเอง ฝ่ายผู้เป็นแม่เห็นว่าตน นางยุรินก็ไม่ยอมเลิกพูด พบใครเป็น เองยังพอทำไหว เพราะการเก็บของ ต้องเล่า จนเป็นที่เอือมระอา ในสวนไม่ต้องตากแดด มีเกินกำลัง พี่สาวนางยูริน ซึ่งเป็นผู้เล่าเรื่อง อยู่เรื่องเดียวคือหาบผลไม้เหล่านั้น ให้ข้าพเจ้าฟัง อดรนทนไม่ได้ จึงตาม ออกจากบ้านมาคอยรถรับจ้างที่ถนน ไปด่าว่าน้อง ใหญ่ตอนเช้ามืด รายได้จะได้ใช้จ่าย เลี้ยงชีวิตสองคนพ่อแม่ โดยไม่ต้อง “มึงรู้มั้ย พ่อแม่นั้นน่ะ พระ- พุทธเจ้าท่านสอนว่าเป็นพระพรหม รบกวนลูกๆ เพราะลูกแต่ละคนล้วน เป็นเทวดา เป็นพระอรหันต์ของลูกที แต่มีภาระในครอบครัวของตัวเอง พ่อแม่คู่นี้ นอกจากเลี้ยงลูก ของตนถึง ๑๒ คนแล้ว ยังได้เคยนำ เดียวนะ จึงใส่ร้ายแม่พลอย ๆ ถึง จะซิบ... อีนี่วอนหาความพินาศให้ตัว เอง ไม่ช้าหรอก ถ้าไม่กลับนิสัย บ้าน มี เอาตายหนักเข้าไปอีก เวลามันหมด ตัว ทั้งพ่อทั้งแม่ก็ยกบ้านของท่านให้ มันไปตั้งตัวอีกหลังหนึ่ง พ่อแม่ยังไป เที่ยวขอร้องพี่ๆ น้องๆ ให้ช่วยกันส่ง เสียลูกมันให้เรียนกันให้จบ หนูว่า เหมือนช่วยงูพิษเลย พอมันตั้งตัวได้ มีกำลัง มันก็แว้งกัดเอาอีก บาปจึงลง โทษมัน คราวนี้ไม่ใช่ไฟไหม้ แต่เอา กันถึงบ้าไปทั้งบ้านเลย กรรมแท้ๆ” คน เล่าสรุปให้ข้าพเจ้าฟัง และยังกล่าว เพิ่มเติมต่อไปว่า “ก่อนบ้า นั่งยุในฝัน เรื่องเดียวกันซ้ำๆ อยู่ถึง ๓ คืน ต่อ จากนั้นก็ร้องโหยหวนน่ากลัวเป็นพักๆ ทุกคืน จนชาวบ้านกลัวกันไปหมด พอเลิกร้อง ก็ร้องรำทำเพลงสนุกสนาน กันทั้งบ้าน ผลัดกันร้องผลัดกันไม่ เป็นอันหลับอันนอน” “เขาฝันซ้ำกันทุกคืนว่ายังไง?” ข้าพเจ้าอยากทราบ อีกฝ่ายเล่าว่า “เขาฝันว่า พวกเขาทั้งบ้าน ว่ายน้ำอยู่กลางทะเล มองไม่เห็นฝั่ง กำลังหมดแรงใกล้จะจมลงหมดทุกคน ก็มีผู้หญิงแก่คนหนึ่งเอื้อมมือมาช่วยดึง เอาไว้” กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๕๙ ๒๕