สภาวะของธรรมกาย : หน้า 66/128

ยังสุขสบายกระจ่างใส เพียงเท่านี้ แล้วหากเป็น สะบัดความนุ่มทำให้ป่าเขียวเข้มอ่อน เพียงเบื่องต้น เพียงรากฐาน แห่งสภาวะของสมาธิ ความเครียดของอากาศช่วงหน้าร้อนนี้ โดยอัตโนมัติ จึงทันทีที่ใจเป็นอิสระ ลอยตัวขึ้นมาไม่ถึง ที่นี่สวยสงบสดใสด้วยไม้สน ผสมไม้ป่ายืนต้นอื่นเป็นต้นว่าบุนนาค สารภี หรือแม้แต่เทียนหยดขนาดใหญ่ ยักษ์ ห้อยย้อยดอกสีม่วงใส ลงมา สภาวะของธรรมกายโดยแท้เล่า โยนลงได้อย่างอัศจรรย์ ท่ามกลางอารมณ์อ่อนโยนเบาสบาย ใจ นั้นย่อมเปลี่ยนจากความอับทึบเป็นความ โล่งแจ้งโปร่งใส จนหลายคนที่ไปด้วย กันออกปากชมใจของตัวเองว่า ช่างเบา นุ่มเสียนี่กระไร ตกบ่ายใกล้เย็น เราทั้งหลาย พร้อมใจกันไต่ดอยสูงขึ้นไปอีก เพื่อ จะวิลาสวิไลสักเพียงไหน กับการได้เดินทอดน่องสบายๆ จะเกิดสุขได้สักเพียงใด ไปเรื่อยๆ กับคนคุ้นเคย ปล่อยให้ลม กราบนมัสการพระพุทธเจดีย์สำคัญ เปล่งเสียงสวดมนต์บูชาพระรัตนตรัย ล้อเล่นอยู่กับใบหน้า และมือที่โผล่พ้น แม้จะเหนื่อยบ้างสำหรับผู้ใหญ่จากการ ๖๔ มิถุนายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร เย็นขึ้นพัดไหลเอื่อยๆ มาปะทะแล้ว ด้วยกันทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ด้วยใจสดใส จากเสื้อกันหนาวชนิดไม่หนักหนานั้น ปีนบันไดหลายสิบขั้นก็ตาม แล้วความ รู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก ทั้งด้วย สดใสผนวกกับความรื่นเริงสนุกสนาน เนื้อความภาษาที่พูดจากัน ตลอดจน ก็ได้รับของขวัญเป็นบรรณาการล้ำค่า แสงอ่อนของตะวันค่อนบ่ายที่ทอดตัว สร้างความตื่นเต้นหนักหนาต่อเด็กๆ ผ่านยอดสนลงมาเป็นลำบางๆ สร้าง ทั้งหลาย เป็นฝนลูกเห็บกลมใสที่ตก ความรู้สึกสว่างนอกสว่างในพร้อมๆ กัน มากจนเอาแก้วออกรองรับมาดูกันได้ ได้อย่างไม่น่าเบื่อ เด็ก ๆ ตื่นเต้นจนไม่รู้สึกกลัวว่าลูกเห็บ คือเกิดความรู้สึกสว่างกลมกลืน จะตกใส่ศีรษะ ลงวิ่งเล่นเก็บขึ้นมาดู จนแยกไม่ออกว่าความสว่างนั้น อยู่ กันอย่างตื่นตาตามประสาเด็กเมืองกรุง ภายนอกหรือภายในกายกันแน่ เพราะ ผู้รู้จักความเย็นแค่เพียงจากเครื่องปรับ อารมณ์ที่สบายไปกับธรรมชาติ เข้า อากาศ เด็กบางคนถึงกับลองขับชิม มาปลดปล่อยใจที่ติดข้องอยู่กับเรื่อง ด้วยความอยากรู้รสที่แฝงมากับความ กังวลวุ่นวายให้หลุดล่อนคลายออกไป เย็นว่าเป็นอย่างไร