ความมหัศจรรย์ของบุญ : หน้า 77/128

หลังงานกฐิน ๒๕๓๕ ผ่านไป ๑ อาทิตย์ หลวงพี่ได้ให้ดิฉันไปติดตามผลอาการของอ๊อฟที่ โรงพยาบาลอีก ดิฉันได้ไปเยี่ยม ปรากฏว่าอ๊อฟ ลืมตาได้แล้ว แต่ยังนอนนิ่งเฉยอยู่ ยังไม่รับรู้อะไร ทั้งสิ้น ดิฉันดีใจ มีความปีติมาก เกิดความหวัง เชื่อมั่นในบารมีธรรมของคุณยายอาจารย์ว่า อ๊อฟ จะต้องฟื้นขึ้นมาได้ ดิฉันจึงนมัสการเรียนให้ หลวงพี่ได้ทราบ ความมหัศจรรย์ของบุญ อ๊อฟและได้เล่าให้ฟังว่า พูดเก่ง รับประทานจุ ดิฉัน เห็นว่าอ๊อฟเพิ่งหลับไป เพราะรับประทานยาหลัง อาหารจึงไม่ได้ปลุก ตั้งใจว่า คราวหน้าดิฉันจะมา เยี่ยมอีก และจะสัมภาษณ์ว่า ในระหว่างที่อ๊อฟ สลบเป็นเจ้าหญิงนิทรานั้น ได้ไปที่ไหนบ้าง หรือ ได้ฝันถึงอะไรบ้างหรือไม่ ต่อมาเมื่อดิฉันไปเยี่ยม คุณพยาบาลหัวหน้า ตึกบอกว่า พัชราภรณ์ได้กลับบ้านไปแล้ว ใจหนึ่ง นั้นดีใจที่อ๊อฟอาการดีขึ้นมาก จนสามารถกลับไป พักฟื้นที่บ้านได้ แต่อีกใจหนึ่งก็เสียดายที่ดิฉันยัง ไม่ได้พบกับอ๊อฟ และยังไม่ได้คุยกันเลย ติดต่อ โทรศัพท์ไปถามน้าเปิ้ล ทราบว่านั่งรถไฟไปกับคุณ แม่ เพื่อเยี่ยมคุณพ่อที่ จ.ลพบุรี ยังไม่กลับ ต่อมาก็ทราบอีกว่า คุณแม่ของอ๊อฟถูกย้าย ต่อมาอีก ๒ อาทิตย์ ดิฉันไปเยี่ยมอีก ปรากฏว่าอ๊อฟหายไปจากเตียง ดิฉันใจหายวาบว่า อ๊อฟหายไปไหน รีบเดินไปที่ประชาสัมพันธ์ เพื่อ จะถามถึงอ๊อฟ ได้พบกับหัวหน้าพยาบาลที่ทราบ เหตุการณ์ เรื่องที่คุณยายอาจารย์มีเมตตาช่วยอ๊อฟ ไปทำงานที่ต่างจังหวัดทางภาคใต้ อ๊อฟตามไปด้วย ดิฉันยังไม่ทันจะเอ่ยปากถาม คุณพยาบาลท่านนี้ ได้มาแสดงความยินดีและอนุโมทนาบุญกับดิฉันว่า หรือไม่ เวลาผ่านไปๆ ดิฉันปลงใจไม่ติดตามอีก “คุณแน่งน้อยต้องขออนุโมทนาบุญด้วย พัชราภรณ์ ถ้าอ๊อฟยังมีบุญอยู่บ้าง จะต้องมานมัสการท่าน พื้นแล้ว และตอนนี้นั่งรถเข็นไปทำกายภาพบำบัด เจ้าคุณหลวงพ่อทั้งสององค์ หลวงพี่สุธัมโมและ ได้แล้วค่ะ” ดิฉันรู้สึกปีติใจมาก ขอบพระคุณวิชชาธรรม กาย ขอบพระคุณท่านเจ้าคุณหลวงพ่อพระสุธรรม ยานเถร (หลวงพ่อธัมมชโย) ท่านเจ้าคุณหลวงพ่อ พระภาวนาวิริยคุณ (หลวงพ่อทัตตชีโว) คณะสงฆ์ แห่งวัดพระธรรมกาย และขอบพระคุณคุณยาย อาจารย์อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้สืบทอดวิชชา ธรรมกายอย่างสูงสุด นับเป็นบุญของอ๊อฟจริงๆ นางสาวพัชรา- ภรณ์ พูนพุ่ม ตามรูปนี้ คุณ ยายอาจารย์ได้ เคยช่วยให้ฟื้น ดิฉันเริ่มคิดว่าคุณแม่ของอ๊อฟผิดสัญญาที่ให้ไว้ จากสลบเมื่อปี คุณยายอาจารย์อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง สักวันหนึ่ง อย่างแน่นอน บาป กรรมกระหน่ำ วันที่ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๓๖ ดิฉันได้รับโทร ศัพท์จากน้าเปิ้ลของอ๊อฟว่า อ๊อฟสลบไปอีกถูกส่ง ตัวมาจากภาคใต้ อยู่โรงพยาบาลศิริราช ที่ตึกเดิม คือ ตึก ๗๒ ปี ชั้น ๔ ตะวันออก ขอให้ดิฉันช่วยพา วันนั้นดิฉันต้องรีบกลับไปทำงาน คอยพบ ไปกราบขอความเมตตาจากคุณยายอาจารย์ ดิฉัน อ๊อฟไม่ได้ อาทิตย์ต่อมาได้ไปเยี่ยมอีก อ๊อฟหาย ไปจากเตียงอีก ปรากฏว่าอาการดีขึ้นมาก พ้นขีด อันตราย จึงได้ย้ายไปอยู่ที่เตียง ๑๑ คราวนี้อ๊อฟ บอกเขาว่า ครั้งนี้ดิฉันไม่รับปากว่าคุณยายอาจารย์ จะช่วยอีกหรือเปล่าเพราะคุณแม่ของอ๊อฟผิดสัญญา เมื่อมีทุกข์ใช่ไหมจึงนึกถึง น้าเปิ้ลก็บอกว่าคุณแม่ หลับอย่างสบาย มีวิทยุเปิดเพลงเบาๆ อยู่หัวเตียง ของอ๊อฟขอยอมรับผิดทุกอย่าง ที่ผ่านมาไม่เคย ที่โต๊ะข้างเตียงมีรูปหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ลืมพระคุณของคุณยายอาจารย์และดิฉันเลย เป็น และรูปคุณยายอาจารย์อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ตั้ง เพราะถูกย้ายไปทำงานทางใต้ มีภาระหนัก ต้อง บูชาไว้ด้วย รับทำงานโดยไม่มีวันหยุด เพื่อหารายได้เลี้ยง ผู้ป่วยที่อยู่เตียงติดกันได้บอกให้ดิฉันปลุก ครอบครัว ตั้งใจไว้ว่า จะพาอ๊อฟมากราบท่านเจ้า ๒๕๓๕ ขณะนี้ ได้สลบไปอีก เป็นครั้งที่สอง ขอบารมีธรรม ของคุณยาย อาจารย์เมตตา ช่วยให้ฟื้น จากสลบอีก สกครั้งนะคะ กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๗ ๗๕