ข้อความต้นฉบับในหน้า
ถือตระบองเหล็กสองอัน แกว่งกวัด ขอรับ”
ฉวัดเฉวียนลุกเป็นเพลิงเช่นกันหมาย
จะตีศีรษะของยักษ์พญามารด้วย
กระบองทั้งสองข้าง
“ถ้าเป็นพระอุปคุตต์ผูกไว้
ละก็ พวกเราก็ไม่สามารถเอาออกไป
พญามารเห็นดังนั้นก็ท้อใจ มาก”
คิดที่จะยอมแพ้ จึงเนรมิตเป็นรูป
ได้ เพราะท่านเป็นผู้มีฤทธานุภาพ
เมื่อพญามารเห็นว่าท้าวโลก
กายตนให้มีความสวยงามและมีกลิ่น บาลทั้งสี่ไม่สามารถช่วยเหลือได้ จึง
หอมตลบอบอวล ยืนอยู่เบื้องหน้า เข้าไปเฝ้าท้าวสักกเทวราช พูดอ้อน
ของพระเถระ พระอุปคุตตเถระเห็น
วอน ขอให้ช่วย ท้าวสักกเทวราชก
ดังนั้น ก็ดำริที่จะทำให้พญามารสิ้น ปฏิเสธ พญามารเข้าไปหาท้าวสุยาม
ฤทธิ์ สิ้นความหวังใดๆ จึงเนรมิต
หมาเน่ามีกลิ่นเหม็น มีหนอนชอนไช
เต็มไปทั้งตัวน่าขยะแขยง เอาผูกติด
ขอได้โปรดแก้ซากหมาตัวนี้ ไว้ที่คอของพญามาร แล้วอธิษฐาน
ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ
ออกไปจากคอของข้าพเจ้า
ด้วยเถิด ท่านเป็นผู้ชนะแล้ว
ข้าพเจ้าเป็นผู้แพ้ ไม่คิดจะ
ต่อสู้กับท่านอีกต่อไปแล้ว
จิตก๋ากับว่า “ใครก็ตาม ไม่ว่าจะเป็น
เทวราช ซึ่งท่านก็ตอบว่าช่วยไม่ได้
เช่นกัน พญามารจึงเข้าไปหาท้าว
ดุสิต ท้าวปรนิมมิตวสวัตดีต่อไป
และก็ได้รับคำตอบว่า ช่วยไม่ได้เช่น
เดิม พญามารจึงเข้าไปหาท้าวมหา
พรหมหรือเทวดา ก็ไม่สามารถเอา พรหม พูดอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่
หมาเน่านี้ออกไปได้ พญามารเจ้า บ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อนอย่างที่
จงไปเสียเถิด”
สุด
พระยาวสวัตดีมารผู้ซึ่งบัดนี้มี “ข้าแต่ท้าวมหาพรหมผู้เจริญ
หมาเน่าผูกติดคออยู่ราวกับเป็น โปรดแก้ซากหมาเน่าตัวนี้ออกจากคอ
อวัยวะส่วนเกินอันน่าเกลียด ดุจจะ ของข้าพเจ้าด้วยเถิด... โปรดกรุณา
ประจานให้ผู้เป็นเจ้าของต้องอับอาย เถิด”
ขายหน้าต่อเทพยดาและมนุษย์ทั้ง “ข้าพเจ้าไม่อาจแก้ได้ พระ
ปวง โดยที่ตัวเองก็ไม่อาจจะปลด อุปคุตตเถระเป็นพระอริยสาวกของ
เปลื้องมันออกไปหรือหนีไปให้พ้นได้ พระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นพระอรหันต์
เมื่อหมดหนทางที่จะแก้ไขอะไรอีก บรรลุอภิญญา ๖ มีฤทธานุภาพมาก
ต่อไป พญามารจึงเข้าไปหาท้าว ข้าพเจ้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงอาญา
โลกบาลทั้งสี่ให้ช่วยเหลือ
“ท่านขอรับ โปรดแก้ซากหมา
เน่าออกจากคอของข้าพเจ้าด้วยเถิด”
ของท่าน ไปเถิด จงไปอ้อนวอนให้
พระเถระท่านแก้ให้เถิด”
พญามารได้ฟังดังนั้น ก็สิ้น
“ใครผูกหมาเน่าไว้ที่คอของ
หวังหมดเรี่ยวแรง จำใจต้องเข้าไป
ท่านเล่า”
หาพระอุปคุตตเถระด้วยอาการแห่ง
“พระอุปคุตตเถระ ผูกไว้ การยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง
๑๐๒ มิถุนายน ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร