การหลีกเลี่ยงกรรมและการทำความดี : หน้า 109/128

- เป็นไปได้หรือศาสวัต” พระ โทษอาจหลบหลีกเลี่ยงหนี เพราะโลกนี้ เอกอัครศาสนูปถัมภก แม้ศาสนาลัทธิ จิตอธิษฐานเปล่งสัจวาจาเพียงเท่านั้น คราวที่กรรมชั่วจะให้ผล เขาจะหลบหลีก ข่าวเรื่องเจ้าชายกุณาละค่อย ๆ ตาซึ่งบอดไปแล้วกลับคืนดีโดยฉับพลัน” ไปอยู่ที่ใด ไม่ว่าบนท้องฟ้าหรือในมหา รั่วไหลออกไปจากราชสำนักสู่ประชาชน “ขอเดชะ” ศาสวัตกราบบังคม สมุทร บนภูเขาหรือท้องน้ำ ในป่าหรือ ทีละน้อย เมื่อวันเวลาล่วงไปข่าวนั้นก็ ทูล “เป็นได้หรือไม่ได้ พระองค์ก็ได้ทอด ปราสาทก็ไม่อาจหลบหลีกวิบากแห่ง แพร่กระจายมากขึ้นจนเป็นที่รู้กันทั่ว พระเนตรด้วยพระองค์เองอยู่แล้ว เป็น กรรมนั้นได้ เมื่อถึงคราวที่กุศลกรรมอัน ทุกคนพอใจที่พระนางศิษยรักษิตาตาย ตัวอย่างที่ชัดเจนจนไม่น่าจะมีคำอธิบาย สั่งสมไว้จะผลิตผล อุ้มชู ใครขัดขวาง ในที่คุมขัง และพอใจต่อกรรมอันงาม ของเจ้าชายกุณาละ พระองค์มิได้ทำให้ ประชาชนผิดหวังเลย งามทั้งรูป ทั้ง พระเนตรและพระทัย ผู้เฒ่าผู้แก่เริ่ม อะไรเพิ่มเติม” คนนั้นก็ถึงความวิบัติ เพราะฉะนั้นพระ “ศาสวัต! ฉันหมายความว่าอะไร ผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า ไม่มีแรงใด เป็นข้อลี้ลับในเรื่องนี้ ฉันงงเหลือเกิน เสมอด้วยแรงกรรม มันไม่น่าเป็นไปได้เลย แต่นี่ฉันเห็นด้วย “เรื่องเจ้าชายกุณาละก็เป็นทำ สอนบุตรีมิให้เอาอย่างพระนางศิษย์รัก ตาของฉันเอง มันเป็นไปได้จริงๆ เป็น นองนี้ เมื่อแรงแห่งกุศลกรรมช่วยอุ้มชู ษิตา สอนบุตรชายให้ดำเนินตาม อย่าง ไปแล้ว เวลานี้ลูกกุณาละสวยงามเหมือน ก็ไม่มีสิ่งใดขัดขวางได้เมื่อแรงแห่งอกุศล ทูลกระหม่อมกุณาละผู้ประเสริฐ กรรมจะให้ผลก็บันดาลให้เป็นไป แม้ รอยที่บุคคลดำเนินไปนั้นย่อม ตรึงตราอยู่ในความรู้สึกของผู้อื่นอยู่เสมอ เดิม” “ไม่มีข้อลี้ลับอะไร” ศาสวัตทูล สิ่งที่ไม่คาดฝัน” “แรงอธิษฐานซึ่งอยู่บนรากฐานแห่งกุศล คำวิสัชชนาของศาสวัตแต่โดย ผู้ทำรอยดีไว้ นอกจากจะประสบผลดี กรรม สัจวาจาซึ่งมีเมตตากรุณาเป็นตัว ย่อทำให้พระราชาทรงปราโมช และ ด้วยตนเองแล้ว ยังเป็นการประทับรอย นำนั้นให้ผลเกินคาดหมาย อนึ่งเจ้าชาย ทรงเพิ่มพูนอุตสาหะให้กุศลจริยา ตั้ง ไว้ให้คนรุ่นหลังถือเป็นทิฏฐานุคติ ดำเนิน กุณาละนั้น ทรงเป็นโสดาบันบุคคล มี พระทัยหนักแน่นยิ่งขึ้นว่าตลอดพระชนม์ ตาม ชื่อว่าได้บุญสองชั้น บารมีธรรม มีพระทัยบริสุทธิ์มากกว่า ชีพนี้ จะทรงฝักใฝ่แต่กุศลจริยาสัมมา สำหรับรอยชั่วนั้นก็มีประโยชน์ สามัญชนหรือปุถุชน ท่านเป็นผู้ยึดมั่นใน ปฏิบัติ ทั้งทางโลกและทางธรรม สำหรับคนฉลาด จะได้ถือเป็นบทเรียนว่า ธรรมตลอดมา แม้พระนางศิษยรักษิตา ในส่วนคดีโลกนั้น จะทรงปก การทำอย่างนั้นเป็นความชั่วแล้วเลี่ยงเสีย ทรงทำความเจ็บปวดให้ถึงขนาดนั้น ก็ ครองไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน โดยยุติธรรม แต่หากคนอื่นดำเนินตามผู้ทำรอยไว้ก็ ไม่มีพระทัยคิดประทุษร้ายตอบแม้แต่น้อย บำบัดทุกข์บำรุงสุขแห่งเขา ชักจูงให้เขา ควรจะประสบบาปสองชั้นเช่นกัน การ บุคคลผู้มีศีลตั้งมั่นอยู่ในธรรม เมื่ออธิษา ดำเนินในทางธรรม ซึ่งพระองค์ทรง ฐานปรารถนาสิ่งใด ก็มักสำเร็จเสมอ” “ขอเดชะ มหาราช” ศาสวัตทูล ต่อไป “บุคคลผู้อันกุศลกรรมอุ้มชูแล้ว ดีกว่าอะไรอุ้มชูทั้งหมด เพราะไม่มีอะไร เห็นแล้วว่าเป็นทางเดียวที่จะรักษาความ สงบเรียบร้อย และนำความผาสุกมาสู่ อาณาจักรและปวงชน ในส่วนคดีธรรมนั้น ทรงฝักใฝ่ ขัดขวางได้ บุคคลผู้อันบาปกรรมลงโทษ ปฏิบัติธรรมด้วยพระองค์เอง มิใช่เพียง ก็เหมือนกัน ไม่มีอะไรต้านทานได้” “หากบุคคลเป็นผู้อุ้มชู ความเจ็บ อาจตัดรอน ความตายอาจทำลายการ อุ้มชูนั้นได้ หรือบุคคลลงโทษ ผู้ถูกลง สอนนั้นมีอยู่สองอย่าง คือสอนโดยพูด ให้ฟังอย่างหนึ่ง และสอนโดยทำอย่าง ให้ดูอีกอย่างหนึ่ง การทำอย่างไม่ดีจึง ชื่อว่าสอนให้คนทำไม่ดี โดยที่ทั้งผู้สอน และผู้ตามได้ทำไปโดยมิรู้ตัว ฉะนั้นพระศาสดาสัมมาสัมพุทธ แต่ทรงชักนำผู้อื่น ทรงบำรุงพระพุทธ เจ้าจึงตรัสว่า ลัทธิที่สอนคนมิให้เชื่อ ศาสนา อำนวยความสะดวกในการ บุญเชื่อบาปนั้นจึงเป็นเหมือนไซหรือลอบ ปฏิบัติธรรมแห่งพระสงฆ์ ทรงส่งเสริม ดักปลา มันตั้งอยู่เพื่อความพินาศแห่ง การประกาศพระพุทธธรรม ทรงเป็น ปลาที่หลงเข้าไปในเครื่องดักนั้น กัลยาณมิตร มิถุนายน ๒๕๓๙ ๑๐๗