การท่องเที่ยวในเมืองเหนือ : หน้า 98/128

ตามลักษณ์เที่ยว เมืองเหนือ โดย : ลักขณา ศกุนะสิงห์ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๔ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ GER (ต่อจากฉบับที่แล้ว) สาว ๆ ทั้งลายแต่งตัวประกวดประชันเมื่อมีงานเทศกาลวันสำคัญ “แหม! คำมองโกลนี้กว้างจังนะคะ หมาย อสิ้นคำของน้าน้อยที่ว่า “คุยเรื่องอื่นดีกว่า ถึงคนผิวเหลืองอย่างเราๆ ก็ได้ หมายถึงเผ่า 1. ใครอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ” ก็มีเสียงใสแจ๋ว พันธุ์ย่อยลงไปเป็นชาวบังก็ได้” เสียงนักศึกษา เล็กๆ ถามขึ้นทันทีว่า “ม้งกับแม้ว พวกเดียวกันใช่มั้ยคะ” “ใช่จ้ะ เราเรียกเขาว่าแม้ว แต่เขาไม่ ชอบนะ เขาว่าพวกเราชอบเรียกเขาแม้ว ใน ลักษณะดูถูก ดูแคลนว่าเขาด้อยพัฒนา ฉะนั้น เราอย่าเผลอไปเรียกเขาแล้วเข้าล่ะ” “เขาชอบให้เราเรียกม้งเหรอคะ” “จ้ะ” น้าน้อยตอบกุ้งฝอย พร้อมกับ โยกศีรษะแม่ตัวเล็กอย่างเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ยิ่งนัก แล้วหันมาพูดกับนักศึกษาว่า “พ่อหลวงชาวแม้วที่หมู่บ้านน้ำตกสิริภูมิ ที่อำเภอจอมทอง เคยบอกครูว่า ปู่ของเขาเคย บอกว่า ยังคือมองโกลจ้ะ พวกเขาจึงภูมิใจคำ นมาก ๔๖ มิถุนายน ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร สาวที่นั่งข้างหลังฉันเปรยขึ้น ป้าน้อยยิ้มลูกเดียว ไม่ตอบกระไร แต่เพียงอึดใจเดียว พี่นิภาก็ทำ เสียงกระแอม ๒ ที่เรียกความสนใจน่าดู แล้ว หันไปมองรอบๆ ว่ามีใครจะถามอะไรไหม เมื่อ ไม่มีเสียงใคร คุณเธอก็กระแอมในคออีกครั้ง แล้วกล่าวเป็นกลอนแปดว่า “ท่านเจ้าคะโปรดเล่าแจ้งแถลงไข ม้งในไทยมีประวัติเป็นไฉน อยู่ประเทศธานีบุรีได ทำไมจึงได้อพยพมา” นักศึกษาปรบมือให้ พี่นิภาลุกขึ้นโปรย ยิ้มพร้อมกับโค้งเกือบรอบตัวเป็นการขอบคุณที่ เขาปรบมือให้ “อาจารย์ขา ตอบเป็นกลอนค่ะ” เสียง