ความปรารถนาของพญามาร : หน้า 106/128

หวนระลึกถึงพระขันติธรรมของพระ พุทธองค์ ดวงจิตที่ฟุ้งซ่านจึงสงบลง ได้ และแล้ววาจาแห่งความรู้สึกส่วน ลึกของใจอันประกอบไปด้วยมหากุศล ก็พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากของผู้ ที่ได้ชื่อว่าเป็น....พญามาร “หากบุญบารมีที่ข้าพเจ้าเคย สั่งสมมานับภพนับชาติไม่ถ้วนนั้น มีมากพอที่จะนำไปสู่ความเป็นพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ขอให้ข้าพเจ้า ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ หนึ่งในอนาคตเถิด เพื่อจะได้เป็นที่ พึ่งแก่สรรพสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง” พอสิ้นค้าของพญามาร พระ อุปคุตตเถระก็รีบไปแก้รัดประคต “ข้าแต่พระพุทธองค์ผู้มีพระ ธนาการอันแสนทรมานนั้นทันที ปล่อยให้พญามารเป็นอิสระจากพัน มหากรุณาธิคุณอันประเสริฐ เป็นที่ “พญามาร อย่าโกรธอาตมา พึ่งแก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย ทรงมี เลย ที่อาตมาทำอย่างนี้ก็เพียงเพื่อ คุณธรรมอันสูงส่งอย่างหาผู้ใดเสมอ ให้ท่านเกิดนิพพิทาความเบื่อหน่าย และเพื่อไม่ให้ท่านไปทำลายพิธีมหา นี้ท่านได้กล่าวปฏิญญาเพื่อเป็นพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ฉะนั้นท่านจึง จะมีใครสักกี่คน ที่มีดวงใจ เหมือนมิได้ ขอได้โปรดเป็นที่พึ่งแก่ ข้าพระบาทด้วยเถิด เมื่อก่อนช้า กุศลของพระเจ้าอโศกมหาราช บัด อันกว้างใหญ่และเสียสละ ดุจเดียวกับดวงใจของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้า ทั้งหลาย ที่ทรงบังเกิดขึ้นเพื่อการนี้ อย่างแท้จริง ๑๐๘ มิถุนายน ๒๕๓๘ กัลยาณมิตร พระบาทนามว่า วสวัตดี ได้ทำร้าย พระองค์ไว้มาก แต่พระองค์ก็ไม่ได้ ทรงลงโทษตอบโต้ข้าพระบาทเลย เป็นบุคคลที่ควรแก่การเคารพบูชา แม้แต่น้อย แล้วพระสาวกรูปนี้เป็น อย่างสูงส่ง ใครกัน จึงทำกับข้าพระบาทถึง “ท่านเป็นสาวกผู้ไม่มีความ เพียงนี้” พอสิ้นเสียงก็เอาเท้าทั้ง เมตตากรุณาเลย ขอข้าพเจ้าอย่าได้ สองใบภูเขานั้นสั่นสะเทือนไปทั้ง เป็นผู้ที่ไม่มีความกรุณาเช่นท่านเลย” ผืนดินและแผ่นฟ้า แม้ผืนน้ำในมหา แม้ผืนน้ำในมหา พญามารกล่าว สมุทรก็พลอยกระฉอกกระฉ่อนไป “พญามาร ท่านอย่าหมองใจ ด้วย เมื่อความผูกเจ็บได้แสดงฤทธิ์ เลย เพราะการที่อาตมาทำกับท่าน ของมันจนถึงที่สุดแล้ว พญามารก็ เช่นนี้ ท่านจึงได้ปรารถนาความเป็น