ความสำคัญของบุญและการดำรงชีวิต : หน้า 30/164

สตาร์ท ไม่ได้ ต่อให้เดิมน้ำมันไว้จนเต็มถัง ปะหลกๆ เลย แต่ไฟฟ้าหมดแบตเตอรี่ เครื่องอย่างไรก็ไม่ติด ต้องจอดแน่ นั่งอยู่อย่างนั้น หรือชาร์ตแบตเตอรี่ ไว้เต็มปรี่เลย แต่ไม่มีน้ำมันติดหุ้น กังลักหยด รถยนต์ก็ไปไม่ได้เหมือน กัน ต้องมีทั้ง ๒ อย่าง คนก็เหมือน กัน ถ้ากลัวตายต้องบริหารร่างกาย มนุษย์อย่างเราเหนือกว่า สัตว์ทั้งหลายก็ตรงที่รู้ดี รู้ชั่ว หรือที่ เรียกเป็นภาษาพระว่า มีธรรมสัญญา คือรู้จักไตร่ตรองให้เห็นความจริง ของชีวิต และความเป็นธรรมดาของ สัตว์โลกคือ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เพราะฉะนั้นแม้จะกลัวตายก็ยังมี สติไตร่ตรอง หาเครื่องหล่อเลี้ยง ชีวิตให้ยืนยาวอย่างถูกต้องตามความ ให้แข็งแรงด้วย แล้วก็สร้างบุญไป ด้วย ถ้าเรายังมีบุญหล่อเลี้ยงชีวิต 9.คนเรามีชีวิตอยู่ใต้ด้วย อยู่ บุญจะเป็นธาตุสำเร็จคุ้มครอง อาหารที่กินเข้าไปทุกวัน ๆ ห้าไม่มี ชีวิตไว้ได้ คุ้มครองได้ทุกรูปแบบ ข้าวปลาอาหารหล่อเลี้ยงเนื้อหนัง ร่างกายไว้ ร่างกายก็ทรุดโทรมอ่อน แอ รองรับชีวิตเอาไว้ไม่ได้ ชีวิตทิ้ง เป็นจริงที่ว่า เดินทางไปไหนเครื่องบินก็ไม่ตก เรือก็ไม่อับปาง ถ้าบุญหมดนั่งกิน ข้าวอยู่ดีๆ ก็ตายได้ ที่ร้ายที่สุดคือ ร่างไปเมื่อใดความตายก็มาถึงเมื่อนั้น บุญก็หมด ข้าวก็ไม่กิน อย่างนี้ตาย ทั้งขึ้นทั้งสอง ความจริงของชีวิตเป็นอย่าง พวกที่ออกทะเลลึก เห็น คลื่นลูกโตๆ กลัวเรือจะล่ม จะอับ ปาง ก็นึกสมมุติผู้วิเศษขึ้นมาให้อยู่ ที่หัวเรือ คอยคุ้มครองป้องกัน อันตราย แล้วก็เรียกว่า “แม่ย่านาง” เวลาเจอพายุคลื่นลมจัด กลัวขึ้นมา ก็ร้องเรียก แม่ย่านางช่วยด้วยๆ ๆ เดี๋ยวนี้พอมีเครื่องบินเกิดขึ้น รูปร่างเหมือนเรือ แต่แล่นไปใน อากาศว่างๆ ความกลัวเครื่องบินจะ ตก ก็เลยมีแม่ย่านางเครื่องบินขึ้น มาด้วยความกลัวตายของนักบิน ซึ่งก็มีความกลัวอะไรต่ออะไรเหมือน พวกเรานี่แหละ แม่ย่านาง จ้าวพ่อ จ้าวแม่ ทั้งหลายเกิดมีขึ้นมาด้วยความกลัว ตาย และความไม่รู้ของคนที่ไม่ แต่ว่าคนโดยทั่วไปความกลัวมัน รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องโลกและชีวิต ๒.คนเรามีชีวิตอยู่ใต้ด้วย บุญ บุญหล่อเลี้ยงชีวิตไว้ เหมือน อาหารหล่อเลี้ยงร่างกายไว้ให้เป็นที่ พำนักของชีวิต หมดบุญก็หมดชีวิต ข้าวปลาอาหารและบุญทั้ง ไตร่ตรองให้เห็นความจริงของชีวิต ๒ อย่างนี้ มีความสำคัญต่อการมี มันก็เลยขาดไป เวลาเจอเหตุเภท ชีวิตอยู่เสมอกัน คนที่เอาแต่ท่าบุญ ไม่ยอมกินข้าวปลาอาหารเลยก็ตาย ขึ้นหัวสมอง ธรรมสัญญาหรือความ ภัยร้ายๆ ความกลัวมันขึ้นสมอง เสียก่อนจึงแก้ปัญหาเอาแค่เฉพาะๆ คนที่เอาแต่ท่ามาหากินไม่ยอม หน้า เช่นเข้าป่านึกกลัวเสือขึ้นมาก็ ท่าบุญเพิ่มขึ้นเลย ใช้แต่บุญเก่าที่ เลยไปไหว้ต้นไม้ต้นใหญ่ๆ นึกขอ ท่าไว้ในอดีตชาติ พอบุญเก่าหมดก็ ให้ช่วย บางคนพูดออกมาดัง ๆ เลย ตาย คนเราก็เหมือนรถยนต์ที่ต้อง มีน้ำมันและไฟฟ้าในแบตเตอรี่ ทั้ง ๒ อย่างควบคู่กัน ห้าขาดอย่างใดอย่าง หนึ่ง ก็ใช้ประโยชน์จากรถยนต์นั้น ว่า “จ้าวพ่อ ช่วยด้วย” ที่ต้นไม้นั้น จะมีจ้าวพ่อหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทั้งไม่รู้ และไม่เห็นนั้นแหละ แต่เพราะกลัว เสือกลัวสัตว์ร้าย จึงลงกราบต้นไม้ ส่วนที่ว่าแม่ย่านางจะมีฤทธิ์หรือไม่ มีฤทธนั้น ขึ้นอยู่กับคนขับเรือ หรือ นักบินที่ขับเครื่องบินมากกว่า เขารู้จักวิธีหาเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตดี วา แค่ไหน ห้าเขามีเครื่องหล่อเลี้ยง ชีวิตเป็นเสบียงเพียบแปล้แล้ว เขา จะมีฤทธมากสามารถรักษาชีวิตทั้ง ของตนเองและของลูกเรือไว้ได้นาน ทีเดียว กัลยาณมิตร / ๒๘ พฤศจิกายน ๒๕๓๔