ประเพณีการบวช : หน้า 55/164

13 ช้านาน สมัยก่อนนั้นบ้านใดมีลูกขายก็มักจะส่งให้เข้ามา เป็นศิษย์วัดหรือบวชเป็นสามเณรตั้งแต่เด็กๆ เพื่อศึกษา หาความรู้และให้คุ้นเคยกับพระพุทธศาสนา ครั้นต่อมา โรงเรียนได้เข้ามารับหน้าที่ในด้านการศึกษาของเยาวชน จึง ทำให้เด็กไทยห่างเหินวัดออกไปทุกที และหากปล่อยให้ เป็นไปอย่างนี้ ต่อไปภายหน้าพระพุทธศาสนาอาจจะ กลายเป็นของแปลกใหม่ในสายตาของเด็กไทยไปก็ได้ พระอาจารย์ท่านเล่าให้ฟังว่าการบรรพชาเป็นสาม เณรนั้นมีตั้งแต่สมัยพุทธกาล สามเณรองค์แรกในพระ พุทธศาสนาคือ พระราหุล ซึ่งเป็นพระราชโอรสของเจ้าชาย สิทธัตถะ หรือพระพุทธเจ้าของเรานั่นเอง คำว่า “สามเณร” แปลว่าเหล่ากอของสมณะ อัน หมายถึง ผู้ซึ่งจะก้าวไปสู่ความเป็นสมณะในกาลข้างหน้า ๑๐ ขอ พอบวชเป็น โดยตอนที่เป็นสามเณรนี้ให้รักษาศีล พระแล้วต้องรักษาศีลถึง ๒๒๓ ข้อ แค่ศีล ๑๐ ข้อ ก็ยังรู้สึกว่ามากโขอยู่ ก็เลยถาม พระอาจารย์ไปว่าพระสงฆ์ท่านจะรักษาศีลได้อย่างไรไหวตั้ง มากมายขนาดนั้น พระอาจารย์ท่านกลับบอกให้คิดว่า ขอเพียงรักษาใจซึ่งมีเพียงหนึ่งเดียวให้มั่นคง ให้หยุดให้ นึ่งได้แล้ว สีลกี่ร้อยกี่พันข้อก็จะรักษาได้ไม่ยาก แหม! แค่ใจเพียงหนึ่งเดียวนี้แหละ ที่สามเณรเห็น ว่ารักษายากกว่าอย่างอื่นตั้งเยอะ ประเดี๋ยวก็แวบไปคิด เรื่องโน้น ประเดี๋ยวก็แวบมาคิดเรื่องนี้ เอาใจยากจริงๆ แต่พอทำ ให้หยุดให้นั่งได้แล้ว กลับสบายอย่างบอกไม่ถูก แปลกดีเหมือนกัน ที่จริงสามเณรมีเรื่องจะเล่าอีกตั้งเยอะ แต่ตอนนี้ ต้องรีบเตรียมตัวไปเข้าห้องอบรมแล้ว จึงขอจบจดหมาย เพียงเท่านี้ก่อน ขอเจริญพร สามเณรลูกแก้ว เจริญพร โยมพ่อ โยมแม่ ตอนนี้สามเณรเริ่มคุ้นและสามารถปรับตัวให้เข้ากับ ทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว เลยทำ ให้รู้สึกปลอดโปร่งมาก แม้จะ ต้องปฏิบัติตามระเบียบวินัยอย่างเคร่งครัด ก็มีได้รู้สึก เคร่งเครียดแต่อย่างใด ก่อนบวชเคยกลัวว่าจะหิวข้าวเย็น เหมือนกัน แต่พอบวชเข้าจริงๆ กลับไม่เป็นเช่นนั้น ตอน เย็นเพียงได้ฉันน้ำปานะคือน้ำผลไม้ หรือน้ำหวานแค่แก้ว สองแก้วก็สบายท้องแล้ว แถมยังช่วยให้นั่งสมาธิได้ทน ไม่อึดอัดหรือง่วงง่าย สามเณรดีใจที่เห็นโยมพ่อโยมแม่ไปคอยรอใส่บาตร เป็นประจำ เสียดายที่ไม่ได้คุยด้วยเพราะสภาพและโอกาส ไม่อำนวย อีกทั้งรู้อยู่ว่าโยมพ่อโยมแม่ต้องรีบเดินทางไป กัลยาณมิตร พฤศจิกายน ๒๕๓๘