ข้อความต้นฉบับในหน้า
ปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อ
ศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุด
แห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง
๗. เมื่อเกิดป่วยไข้ เขาก็มีความคิดว่า “เราป่วย
เราไม่สบาย เราอาจป่วยมากกว่านี้ก็ได้ อย่ากระนั้น
เลย เราควรนั่งสมาธิ” แล้วเขาก็นั่งสมาธิ ปรารภความ
เพียร เพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษา
วิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม
ที่ยังไปไม่ถึง
4.เมื่อหายจากป่วยไข้ใหม่ ๆ เขาก็มีความคิดว่า
“เราหายจากการป่วยแล้ว แต่ยังหายได้ไม่นานโรคต่างๆ
อาจจะกำเริบได้อีก อย่ากระนั้นเลย เราควรนั่งสมาธิ
เสียก่อน” แล้วเขาก็นั่งสมาธิ ปรารภความเพียรเพื่อ
เข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกาย
ที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง
ผลการนั่งสมาธิ
จากการที่กัลยาณ-
มิตรทั่วประเทศ ได้ไป
ปฏิบัติธรรม ร่วมกับโครง
การปฏิบัติธรรมพิเศษ ณ
จ.เชียงใหม่ กว่า ๗๐ รุ่น
แล้วนั้น ต่างได้ผลแห่งการ
นึกสมาธิอย่างถูกวิธี ตลอด
จนได้ข้อคิดความประทับ
ใจมากมาย อาทิ
“……..จากการสังเกต
ตัวเอง จะลดความโกรธ
ลงไปได้มาก ใช้เหตุและ
ผลมากขึ้นแทนที่จะใช้
อารมณ์ นอกจากนี้ยังได้
รับแรงบันดาลใจในการที่
จะสร้างสมความดีให้กับ
กัลยาณมิตร ภั^\
ตนเองและผู้อื่นยิ่งๆ ขึ้นไป”
(คัล ฯสนิท บุญพิทักษ์ อาจารย์ ร.ร. ป่าไม้แพร่ ๑)
“หลังการปฏิบัติธรรม
ทำ ให้ชีวิตตนเองและ
สิ่งแวดล้อมดีขึ้น เพราะการนั่งสมาธิท่า ให้ความเครียด
ของเราลดลง ทำให้ใจสงบลง เป็นการปรับเปลี่ยน
พฤติกรรมของตนเองให้ดีขึ้นโดยอัตโนมัติ อารมณ์ที่เคย
ร้อนก็เย็นลง ฉะนั้นปัญหาต่างๆ ที่เคยเป็นปัญหาใหญ่ก็
กลายเป็นเรื่องเล็ก...”
(คัลฯวนิดา ตั้งรพิพากร ผู้ช่วยแพทย์ ณ)
“การน่า เทคโนโลยีตามยุคสมัยมาปรับใช้ ท่า ให้
ดึงคนเช้าวัดและปฏิบัติธรรมได้ง่ายขึ้น จนสามารถ
ขยายไปได้กว้างและไกล วัดพระธรรมกายจึงเป็นสัญญาน
ของความมิสันติสุขของมนุษยชาติ”
7 พฤศจิกายน ๒๕๓๔
(คัลฯพรเพ็ญ ยงสถาพรพิสิฐ นักธุรกิจ ๑)
“ได้รับประโยชน์มาก
มายเกินกว่าจะหาค่า พูด
ใดๆ มาเปรียบ ต้องพิสูจน์
ด้วยตนเองถึงจะทราบ
ข้าพเจ้าได้มีโอกาสไปพัก
ผ่อนยังสถานที่ต่างๆ ทั้ง
ในประเทศและต่างประ
เทศ ได้รับความสุขใจก็จริง
แตกยังไม่ดีเท่ากับการมา
ปฏิบัติธรรมช่วง ๑ สัปดาห์
ทํา ให้ใจนุ่มนวล
ละเอียดอ่อน มีความสุข
ใจเย็นขึ้น มีความอดทน
ต่อสิ่งกระทบทั้งที่ชอบและ
สุขุม
ไม่ขอบ สามารถปรับใจ
ให้อภัยและไม่ยินดีกับสิ่งที่