การกลับมาของพระบุตรและความสุขของมารดา : หน้า 133/164

333 หวนคืนมาแผ้วพานได้อีก ณ วันนั้น มารดาความสงสารแล่นเช้าจับหัวใจ และแล้ววันแห่งความสมหวัง พระบุตรชายนั้นเอง พลันสายตาก ก็มาถึง เป็นวันที่ผลแห่งการรอคอย เหลือบไปเห็นภิกษุหนุ่มรูปหนึ่ง ผิว- เมื่อตระหนักถึงความรักอันบริสุทธิ์ ได้สิ้นสุดลงเมื่อชีวิตของนางได้พลิก พรรณผ่องใสงดงาม เมื่อพิศดูใบหน้า มันไปสู่ความสงบสุขอันนิรันดร ใจของนางก็วูบขึ้นด้วยความปลื้มปีติ โดยที่ความทุกข์ทั้งหลายไม่สามารถ ใช่แล้วภิกษุรูปนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ ใส่ใจกับความเจ็บปวดของร่างกาย ณ ของแม่ที่มีต่อลูก สภาพของภิกษุณี มารดาที่รีบพยุงตัวลุกขึ้น โดยไม่ นอกจากพระกุมารกัสสปะ บุตรชาย อีกทั้งจีวรของภิกษุณีที่เปียกชุ่มไป วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ลมยามเช้าพัด คนเดียวที่นางเผ่าคิดถึงด้วยความ ด้วยน้ำนมที่หลั่งออกมาด้วยอำนาจ โชยมาแผ่วเบา ภิกษุณีมารดา ผูกพันเสมอมา ของ “ความเป็นแม่” พระกุมาร ทางอย่างช้าๆ สายตาที่ทอดชำเลือง ระทมทุกข์ประคองบาตรไปตาม ดีใจทำให้นางรีบวิ่งไปหมายจะจับ ถึงประโยชน์อันยิ่งใหญ่ให้เกิดขึ้นใน ไปยังขายผ้าเหลืองของเหล่าพระ ชายจีวรของพระกุมารกัสสปะไว้ แต่ ภิกษุณีมารดาด้วยการกล่าววาจาอัน ภิกษุที่บิณฑบาตไกลออกไป ราว เพราะความตื่นเต้นทำให้เกิดสะดุด ระคายหู เพื่อตัดเยื่อใยแห่งความ จะค้นหาว่าภิกษุรูปไหนหนอคือพระฯ ขาตนเองล้มลงเสียก่อน รักให้ขาดออกจากใจของภิกษุณี ดูกชายที่นางเผ่าคิดถึงมาโดยตลอด พระกุมารกัสสปะหยุดยืนอยู่ มารดา ขณะที่นางเผ่าคิดคำนึงถึง เมื่อได้ยินเสียงเรียกของนางภิกษุณี ภิกษุณีมารดาถลันตรงมาจับ “ลูก...ลูกของแม่...” อาราม กัสสปะเกิดความคิดที่จะอนุเคราะห์ กัลยาณมิตร ........... พฤศจิกายน ๒๕๓๘