ความเพียรในการเข้าถึงธรรม : หน้า 68/164

ต้องเดินทาง เมื่อเรา เดินทาง ย่อมจะเหน็ด เหมื่อยเมื่อยล้า อยา กระนั้นเลย นนเลย เรานอนเอา แรงดีกว่า” แล้วเขาก็นอน ไม่ปรารภความเพียรเพื่อ เข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ ถึง เพื่อศึกษาวิชชา ธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม ที่ยังไปไม่ถึง ๔.เมื่อเดินทางแล้ว เขาก็มีความคิดว่า “เรา คิดอย่างนี้ นอนอย่างเดียว** มีคนมากมายทีเดียวแม้รู้ว่าการนั่งสมาธิเป็นสิ่งที่ดี แต่เมื่อได้พบกับเหตุการณ์ต่างๆ เขาก็น่า เหตุการณ์นั้น ๆ มาคิดเข้าข้างตัวเอง แล้วไม่ปรารภความเพียร เช่น ©.เมื่อจะต้องทำงาน เขาก็มีความคิดว่า “เราจะ ต้องทำงาน เมื่อเราทำงาน ย่อมจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า อย่ากระนั้นเลย เรานอนเอาแรงดีกว่า แล้วเขาก็นอน ไม่ปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่ สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๒.เมื่อทำงานแล้ว เขาก็มีความคิดว่า “เราได้ทำ งานแล้ว เราได้สูญเสียแรงกายและความดีดไปมาก อย่ากระนั้นเลย เรานอนพักก่อนดีกว่า” แล้วเขาก็นอน ไม่ปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่ สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๓.เมื่อจะต้องเดินทาง เขาก็มีความคิดว่า “เราจะ ได้เดินทางแล้ว เราแสน เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าอย่า กระนั้นเลย เรานอนพัก ผ่อนดีกว่า” แล้วเขาก็นอน ไม่ปรารภความเพียรเพื่อ เข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกาย ที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๕.เมื่อรับประทานอาหารน้อย เขาก็มีความคิดว่า “เราทานอาหารน้อยเรี่ยวแรงของเราย่อมไม่ค่อยมี อย่า กระนั้นเลย เรานอนพักก่อนดีกว่า” แล้วเขาก็นอนไม่ ปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่ สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง 5.เมื่อรับประทานอาหารอิ่ม เขาก็มีความคิดว่า “เราทานอาหารอิ่มแล้ว จะทำ อะไรตอนนี้คงไม่ควร อย่า กระนั้นเลย เรานอนพักก่อนดีกว่า” แล้วเขาก็นอน ไม่ ปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่ สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๗. เมื่อเกิดป่วยไข้ เขาก็มีความคิดว่า “เราป่วย เราไม่สบาย เราควรจะเก็บแรงไว้สู้กับโรคภัย อย่า กัลยาณมิตร ๖๖ พฤศจิกายน ๒๕๓๘