การตั้งสติและการบรรลุธรรม : หน้า 38/164

ทอตื่นนอนเริ่มรู้ตัวก็อาใจจรดไม่ที่ศูนย์กลางกาย ตรึกเรรมะใสๆ เลย แล้วแม่เมตตาให้สรรพสัตว์ได้รับความสุข ทั่วหน้า ไม่ว่าจะยืน เดิน นั่ง นอน มีสติอย่าให้ใจคลาดจากศูนย์กลางกาย ในครั้งพุทธกาล มีพระเถระรูป ครองเรือน จงออกบวชเสียเถอะ แต่ หนึ่งชื่อ “ตาลปุฎะ” หลังจากบวชแล้ว ออกไปบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ในป่า ท่าน ใช้เวลาท่า ความเพียรอยู่นาน แต่ก็ไม่ สามารถบรรลุธรรมได้ ในที่สุดท่านก็ มานั่งพิจารณาตนเอง แล้วค้นพบว่า สาเหตุที่ใจท่านไม่หยุดเพราะ “ขอบ เผลอสติ” ท่านปรารภกับตัวเองว่า “ดูก่อนจิต...แต่ก่อนเจ้าแนะนำ มาบัดนี้ ไฉนเจ้าจึงพัวพันอยู่ในกามคุณ เพื่อแสวงหาภพใหม่อีกเล่า” สละความอาลัยในชีวิต แต่มาบัดนี้ ทำไมเจ้าจึงห่วงใยอาลัยร่างกายอันเน่า เปื่อย คร่ำครวญถึงญาติมิตรอันเป็นที่ รักเล่า” “ดูก่อนจิต... เจ้าได้แนะนำ เรา ในครั้งก่อนว่า จงเป็นผู้มักน้อย สันโดษ สงบระงับ แต่มาบัดนี้ เจ้ากลับมีความ มักมาก พาเราไปสู่ตัณหา งเป็นกอง แห่งทุกข์เล่า” เมื่อท่านตั้งสติสอนตนเอง แล้ว ท่านก็พูดกับตัวเองว่า “ดูก่อนจิต...แต่ก่อนเจ้าเคยแนะ "ดูก่อนจิต....เจ้าผู้ชอบเที่ยวไป น่า เราว่า จงอุตส่าห์เจริญสมาธิภาวนา ในที่ไกล บัดนี้เราจะไม่ทำ ตามค่าของ จะได้บรรลุวิชชาในพระพุทธศาสนา แต่ เจ้าแล้ว แต่ก่อนเรายอมปฏิบัติตาม มาบัดนี้ เหตุไฉนเจ้าจึงได้ละทิ้งสมอ ถ้อยคำ ของเจ้ามาหลายภพหลายชาติ วิปัสสนา มัวแต่เกียจคร้านอยู่เล่า” เจ้าทำให้เราต้องท่องเที่ยวไปในกองทุกข์ “ดูก่อนจิต... เจ้าได้อ้อนวอน เราว่า ประโยชน์อะไรเล่าด้วยการอยู่ เราให้สละหมู่ญาติและมิตรสหายรักใคร่ มาขานาน วันนี้! เราจักข่มเจ้าให้อยู่ใน กัลยาณมิตร ๓ 7 พฤศจิกายน ๒๕๓๘