การนั่งสมาธิเพื่อเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 69/164

E กระนั้นเลย เรานอนพักก่อนดีกว่า” แล้วเขาก็นอน ไม่ ปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อ ศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุด แห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๔.เมื่อหายจากป่วยไปใหม่ ๆ เขาก็มีความคิดว่า “เราหายจากก๋วยแล้วแต่ยังหายได้ไม่นาน กายของเรา ยังอ่อนเพลียไม่ควรแก่การงาน อย่ากระนั้นเลย เรา นอนพักก่อนดีกว่า” แล้วเขาก็นอน ไม่ปรารภความ เพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชา ธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยัง ไปไม่ถึง คิดอย่างนี้ นั่งอย่างเดียว มีคนมากมายทีเดียว ที่รู้ งถึงคุณค่าของสมาธิ แม้ได้พบกับเหตุการณ์ต่างๆ เขาก็น่า เหตุการณ์นั้นๆ มาสอนตัวเอง แล้วปรารภความเพียรนั่งสมาธิไป เช่น ©.เมื่อจะต้องทำงาน เขาก็มีความคิดว่า “เราจะ พฤศจิกายน ๒๕๓๘ ต้องทํา งาน เมื่อเราทำ งานใจเราจะเผลอจากศูนย์กลาง ภายใต้ง่าย อย่ากระนั้นเลย เราควรนั่งสมาธิเสียก่อน” แล้วเขาก็นั่งสมาธิปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกาย ที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง งานแล้ว ๒.เมื่อทำงานแล้ว เขาก็มีความคิดว่า “เราได้ท่า เมื่อเราทำ งานใจเราให้เผลอจากศูนย์กลางกาย ม่อยมาก อย่ากระนั้นเลย เราควรนั่งสมาธิเสียก่อน" แล้วเขาก็นั่งสมาธิปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกาย ที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๓.เมื่อจะต้องเดินทาง เขาก็มีความคิดว่า “เราจะ ต้องเดินทาง เมื่อเราเดินทาง ใจเราจะเผลอจากศูนย์ กลางกายได้ง่าย อย่ากระนั้นเลย เราควรนั่งสมาธิเสีย ก่อน” แล้วเขาก็นั่งสมาธิปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึง ธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยัง ไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๔.เมื่อเดินทางแล้ว เขาก็มีความคิดว่า “เราได้ เดินทางแล้ว เมื่อเราเดินทางอยู่ ใจเราได้เผลอจาก ศูนย์กลางกายบ่อยมาก อย่ากระนั้นเลย เราควรนั่ง สมาธิเสียก่อน” แล้วเขาก็นั่งสมาธิปรารภความเพียรเพื่อ เข้าถึงธรรมกายที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกาย ที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๕.เมื่อรับประทานอาหารน้อย เขาก็มีความคิดว่า “เราทานอาหารน้อย กายของเรานั้นพอเหมาะแก่การ นั่งสมาธิ อย่ากระนั้นเลย เราควรนั่งสมาธิเสียก่อน” แล้วเขาก็นั่งสมาธิปรารภความเพียรเพื่อเข้าถึงธรรมกาย ที่ยังเข้าไม่ถึง เพื่อศึกษาวิชชาธรรมกายที่ยังไม่ศึกษา เพื่อไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรมที่ยังไปไม่ถึง ๖.เมื่อรับประทานอาหารอิ่ม เขาก็มีความคิดว่า “เราทานอาหารอิ่มแล้ว เราควรนำ” เรี่ยวแรงที่ได้จาก อาหารนั้นมาประกอบความดีอย่างเต็มที่ อย่ากระนั้น เลย เราควรนั่งสมาธิเสียก่อน” แล้วเขาก็นั่งสมาธิ ๖๗). กัลยาณมิตร