การเตรียมมหาทาน : หน้า 123/164

หากขาวหระแครเหล่านั้น ก็เตรีบมทานอีกในวันต่อมาเช่นกัน สกับกันไปสลับกันมา ไม่มีใครแหใคร ขนะ จนครบ 5 ครั้ง หระราชา จึงทรงดำริว่า “ถ้าเราไม่สามารถ ท่ามหาทานใหยงใหญ่ไปกว่าทาน ของขาวพระนครได้เราก็ไม่ควร อี่จะมีขึาตอปูอีกต่อไป, พฤศจิกายน ๒๕๓๘ เห็นพระภิกษุจำนวนมากเข้า จะดุร้ายและอาจจะ ท่า ร้ายพระภิกษุได้” พระนางมัลลิกาทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ หม่อมฉันพอจะคิดออกแล้วว่าจะจัดให้ข้างที่ดุร้าย เชือกนั้นยืนในที่ใด หม่อมฉันจะให้ข้างเชือกนั้น ยีนถือเศวตฉัตรอยู่ใกล้พระผู้เป็นเจ้า อองคุลีมาล" พระราชาจึงรับสั่งให้ราชบุรุษล่า ตามที่พระ- นางมัลลิกาแนะน่า ข้างดุร้ายเชือกนั้นสอดหาง ของตัวเองเข้าระหว่างขา หลับตายืนอยู่ใกล้พระ องคุลีมาล มหาชนต่างอื่นดูบ้างที่ทรงเศวตฉัตร เพื่อพระเถระ แล้วต่างพากันคิดว่า “นี่เป็นอาการ ของลูกช้างที่แสนจะดุร้ายหรือนี่” ต่อจากนั้นพระ ราขาก็ทรงถวายขาทนียโภชนียาหารอันประณีตแด่ พระบรมศาสดาและพระภิกษุทั้งหลาย ทรงกราบ ทูลพระบรมศาสดาว่า “ช้าแด่พระองค์ สิ่งใดเป็นของที่ควรแก่ พระภิกษุ ได้แก่ปัจจัย 37 คือ จีวร ภัตตาหาร กุฏี กัลยาณมิตร