นุชมณีกับการเดินทาง : หน้า 142/164

เรื่องสั้น มิต แก่ ง เรื่อง : จันทร์ ภาพ : ลือพงศ์ ลีลพนัง บู แ กัลยาณมิตร กันย์ พฤศจิกายน ๒๕๓๔ าพดวงอาทิตย์ก่า ลังลับ ขอบฟ้าและภาพเด็กๆกำลัง ต่า ผุดตาว่ายในค่าน้ำโขงยามเย็น ก่อให้เกิดความประทับใจแก่นชมณี ผู้ซึ่งกำาลังมองทิวทัศน์อยู่บนเรือส่วน ตัวซึ่งกำลังลอยล่าอยู่กลางแม่น้ำโขง จึงอดที่จะพูดกับลุงคนขับเรือไม่ได้ ว่า... “ถ้ามนุษย์เราต่าเนินชีวิตให้ สอดคล้องกับธรรมชาติ เราก็จะพบ ความสุข จริงไหมจ๊ะ” “จริงครับคุณหนู” นุชมณีมองทิวทัศน์รอบตัว อย่างมีความสุข ฉับพลัน! เลียงโครม! ดังสนั่น พร้อมๆ กับเสียงของใครก็ ไม่รู้ตะโกนดังแว่วๆ มาจากที่ไหน สักแห่งหนึ่ง กัน" “ช่วยด้วย ช่วยด้วย เรือชน แต่ช้าไปเสียแล้ว ร่างของ นุชมณีจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งแม่น้ำโขง อันกว้างใหญ่ ในระหว่างเสี้ยวเวลา แห่งความเป็นและความตาย ก็มี แสงสว่างวาบ! ขึ้นมาจากปากถ้ำ ใต้น้ำ แล้วร่างของนุชมณีก็ถูกดูด ให้เข้าไปสู่ถ้านั้น ความรู้สึกของ นุชมณีต่อปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น เสมือนเป็นความฝัน แต่...นุชมณี แน่ใจว่ามันเป็นความจริง ความรู้สึก ได้บอกกับนุชมณีว่าตรงปากทางถ้ำ ที่เกิดแสงสว่างวาบนั้น มีพญานาค ๒ ตนได้เฝ้าปากถ้ำอยู่ ร่างของ มุขมณีถูกดูดลิกเข้าไปเรื่อยๆ มี