ความสุขในวันบวช : หน้า 54/164

มีหลักสูตรแบบแผนการฝึกอบรมดี มีสถานที่ มีพระอาร จารย์ และพระพี่เลี้ยงคอยช่วยอบรมดูแลอย่างใกล้ชิด ทําให้พ่อแม่อุ่นใจ มั่นใจได้ว่าลูกจะอยู่อย่างปลอดภัยและ ได้รับผลจากการฝึกอบรมคราวนี้อย่างคุ้มค่า เชื่อว่า ลูกรู้หรือไม่ว่า วันบวชของลูกคือวันที่พ่อแม่มีความ สุข มีความปีติปลาบปลื้ม และภูมิใจในตัวลูกอย่างที่สุด พ่อกับแม่ยังจำภาพวันนั้นได้ติดตา ภาพที่ลูกประคองพาน ธูปเทียนแถมคุกเข่าขอขมาลาบวชอยู่เบื้องหน้า ลูกคงจะหมั่นฝึกซ้อมท่องว่า ค่า ขอขมานั้นมาจนขึ้นใจ และ ก็เข้าใจดีว่าเหตุใดเสียงของลูกจึงได้สั่นและขาดหายไปเป็น ห้วงๆ เพราะตอนนั้นหัวใจของพ่อแม่ก็กำลังสั่นไหวไป ด้วยความรู้สึกอันเติมตื้นจนมิอาจกลั้นน้ำตาแห่งความปิติ ไว้ได้เช่นกัน ตอนที่ยื่นผ้าไตรให้แก่ลูกนั้น พ่อกับแม่มีความ รู้สึกว่าก่าลังหยิบยื่นความรักอันบริสุทธิ์ยิ่งใหญ่ให้แก่ลูก เพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่ดีที่สุด มีค่าที่สุด เท่าที่พ่อกับแม่เคย หามาให้ลูกได้ และเท่ากับว่าพ่อและแม่ได้ช่วยให้ลูกได้ เกิดใหม่อีกครั้งในฐานะ “ลูกของพระพุทธเจ้า” ผ้ากาสาว พัสตร์นี้เป้นธงชัยของพระอรหันต์ ซึ่งลูกได้รับเอาไปครอง เพื่อย้อมจิตใจให้ใสสะอาดสมกับเป็นคาสนทายาทต่อไป บัดนี้ ร่างของลูกได้ถูกห่อหุ้มด้วยผ้ากาสาวพัสตร์ เป็นสามเณรน้อย ช่างดูสง่างาม น่ารัก น่าเลื่อมใส น่า ปลื้มใจจริง ๆ พระอุปัชฌาย์อาจารย์ท่านคงจะบอกให้ สามเณรได้รู้แล้วสินะว่า การได้บวชเป็นของยาก เพราะ เราต้องเกิดในประเทศที่มีพระพุทธศาสนา ทั้งตัวเองเ พ่อแม่ต้องมีศรัทธา ต้องมีร่างกายที่สมประกอบและเป็น มนุษย์เพศชายเท่านั้น จึงขอให้สามเณรน้อยของโยมจง ตั้งใจปีกฝนอบรมตนให้เต็มที่ ให้ได้พบดวงแก้วคือพระ รัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ช่วยส่องสว่างน่าทางชีวิตตลอดไป เจริญพร โยมพ่อ โยมแม่ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่สามเณรต้องจากบ้านมานาน ขนาดนี้ ต้องขอสารภาพตามตรงว่าตอนช่วง 1-4 วันแรก นั้นดีดถึงบ้านจับใจ แต่อาศัยว่าที่นี่มีเพื่อนเยอะ และต่าง คนต่างก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน จึงทำให้ทุกคนรักใคร่ สามัคคี เห็นอกเห็นใจกันดี อีกทั้งการปีกอบรมและ กิจกรรมต่างๆ ก็มีสิ่งที่น่าสนใจมากมาย จึงช่วยให้คลาย ความคิดถึงบ้านไปได้บ้าง ตอนบวชใหม่ๆ ก็รู้สึกแปลกๆ เพราะยังไม่คุ้นกับ ชีวิตเช่นนี้ ครั้นพออยู่ไปได้สักระยะก็พอจะเริ่มปรับตัวได้ แต่ที่ยังเขินๆ อยู่ก็ตอนที่มีคนมาไหว้ ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็น ผู้ใหญ่กว่าทั้งนั้น ยิ่งตอนที่โยมพ่อ โยมแม่มาไหว้ด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำ อะไรไม่ถูกเลย จึงตั้งใจไว้ว่าทันทีที่สึกกลับบ้าน คราวนี้ จะขออนุญาตกราบแทบเท้าโยมพ่อโยมแม่เลียให้ สมกับความรู้สึกหลายๆ อย่างที่ท้วมท้นหัวใจของสามเณร อยู่ในขณะนี้ พระอาจารย์ท่านบอกว่า เป็นการถูกต้องแล้วที่โยม ทั้งหลายได้ตัดสินใจส่งลูกหลานเข้ามาบวชเณรเช่นนี้ เพราะ นี่คือวัฒนธรรมประเพณีของไทยที่ได้ปฏิบัติสืบต่อกันมา กัลยาณมิตร ๕๒ พฤศจิกายน ๒๕๓๘