การค้นพบหนทางสายกลาง : หน้า 15/116

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงอุบัติขึ้นเพื่อนำแสงสว่าง แห่งพระสัทธรรมสู่ใจของมวลมนุษยชาติ ทรงชี้ บอกหนทางแห่งการดับทุกข์ ช่วยให้เหล่าสรรพสัตว์ไม่ต้อง เวียนตายเวียนเกิดอีกต่อไปการบังเกิดขึ้นของพระพุทธองค์ จึงประดุจดวงอาทิตย์ที่แผ่รัศมี กำจัดความมืดในยามราตรี ฉันนั้น และแม้ว่าพระบรมศาสดาเสด็จดับขันธปรินิพพาน นานแล้ว แต่มรดกธรรมที่ทรงค้นพบก็ยังคงเป็นที่พึ่งแก่ ชาวโลกสืบมาจนปัจจุบัน แต่น่าเสียดายที่หลักค่าสอนซึ่งเป็นหัวใจสำคัญ ของพระพุทธศาสนา คือ วิธีการปฏิบัติเพื่อนาไปสู่การ พ้นทุกข์ ได้เลือนหายไปหลังพุทธปรินิพพาน ๕๐๐ ปี คงเหลือแต่เพียงคำว่าทางสายกลาง หรือมัชฌิมาปฏิปทา ปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎกหลายแห่ง แต่ในช่วงเวลา ๒,๐๐๐ ปีที่ผ่านมา ก็ไม่มีผู้ใดสามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้ว่า แท้ที่จริง หนทางสายกลางนั้นอยู่ตรงไหน และสามารถ เข้าถึงได้ด้วยวิธีการอย่างไร ตราบกระทั่ง รันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ พุทธศักราช ๒๔๖๐ ณ อุโบสถ รัดโบสถ์ บน บางคูเวียง จังหวัดนนทบุรี พระภิกษุหนุ่มผู้สุปฏิปันโน นาม สด จนฺทสโร ได้จุดประทีปแห่งพระสัทธรรม ให้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยการปฏิบัติธรรมโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน จนสามารถ ค้นพบแนวทางการปฏิบัติตามหลักหนทางสายกลางของ พระพุทธองค์ กลับคืนมาสู่โลกอีกครั้งหนึ่ง ในคราวนั้น ท่านได้ทั้งขัดสมาธิคู่บัลลังก์ต่อหน้า พระประธานในโบสถ์ พร้อมอธิษฐานจิตว่า “ขอพระองค์ได้ทรงโปรดประทานธรรมแก่ ข้าพระพุทธเจ้าด้วยเถิด หากว่าการบรรลุธรรมของ กัลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๑๓