เรื่องราวของพระเจ้าพิมพิสารและเปรต : หน้า 55/116

แล้วพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ทรงเล่าเรื่องหน หลังให้ฟังว่า ย้อนหลังไปเมื่อ ๗๒ กัป มีพระพุทธเจ้า พระองค์หนึ่งบังเกิดขึ้น และพระเจ้าพิมพิสารกษัตริย์ แคว้นมคธก็เกิดในชาตินั้น ได้ตั้งใจเลี้ยงพระ ทำนุบำรุงพระอย่างดี และด้วยความที่รักญาติ อยาก จะให้ญาติได้บุญด้วย ก็ไปตามญาติทั้งหมดมาช่วยกัน เลี้ยงพระ ใครมีทรัพย์ก็บริจาคทรัพย์ร่วมกัน ใครไม่มี ทรัพย์ก็มาช่วยกันหุงข้าว ต้มแกง เลี้ยงพระกัน ทำ อย่างนี้อยู่ ๓ ปี แต่ปรากฏว่าญาติแบ่งออกเป็น ๒ พวก ญาติ พวกหนึ่งใจบุญ คนที่มีเงินก็ควักเงินมาร่วมทำบุญด้วย คนที่ไม่มีเงินไม่มีทองก็มาช่วยกันหุงข้าวต้มแกง มา จัดงานเลี้ยงกันเต็มที่ ญาติพวกนี้ละโลกไปแล้ว ไปเป็น เทวดาบ้างก็มี บางคนออกบวชไปเป็นพระอรหันต์ ตั้งแต่ชาตินั้นก็มี แต่มีญาติอีกพวกหนึ่ง นอกจาก ตระหนี่แล้ว ยังยักยอกเอาทรัพย์เอาข้าวปลาอาหารที่ ถวายพระมาเป็นของตัวเสียอีก เข้าทำนองที่เรา ล้อเลียนกันในปัจจุบันว่า วัดครึ่งหนึ่งกรรมการครึ่งหนึ่ง อะไรทำนองนั้น ผลสุดท้ายญาติพวกนี้ละโลกไปแล้ว ตกนรก พ้นจากนรกแล้วมาเกิดเป็นเปรต เมื่อมาเกิดเป็นเปรตก็เดือดร้อน ทั้งหิวโหยทั้ง ทรมาน หิวอยู่เป็นกัปๆ ต่อมามีพระพุทธเจ้าเกิดขึ้นใน กัปหนึ่ง ก็ไปกราบทูลถามพระพุทธเจ้าว่า เมื่อไรจึงจะ หมดเวร พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้นก็บอกว่า เจ้าโกงของพระ ยักยอกอาหารของพระอรหันต์ ของ พระพุทธเจ้ามา เวรของเจ้ามันหนักนัก ไปรอถาม พระพุทธเจ้าองค์ช้างหน้าโน่นเถอะ เปรตพวกนี้ก็รอ น้ำตาตกเชียว กว่าพระพุทธเจ้าจะเกิดแต่ละพระองค์ก็ แสนยาก ไปถามแต่ละพระองค์ๆ ก็บอกว่า ไปถาม องค์ข้างหน้าโน่นเถอะ เจ้ามันเวรหนักนัก พระพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งเกิดขึ้นชื่อว่าพระสมณโคดม แล้วญาติของเจ้าที่เจ้าไปโกงสมบัติเขาเอาไว้ตอนเลี้ยง พระนั้นแหละจะมาเกิดเป็นกษัตริย์ชื่อพิมพิสาร เมื่อถึง ตอนนั้น เขาจะทําบุญใหญ่และอุทิศส่วนกุศลให้กับ พวกเจ้า ตอนนั้นจะพ้นวาระเป็นเปรตกัน เปรตพวกนี้ ได้ฟังว่าอีกเป็นกัปๆ ข้างหน้าจึงจะพ้นเวร แม้กระนั้น ก็ยังดีใจเพราะยังมีความหวัง เวลาผ่านไปเป็นกัปๆ เรื่อยมา จนกระทั่งมา ถึงวันที่พระเจ้าพิมพิสาร ถวายอุทยานเวฬุวันให้เป็น เวฬุวันมหาวิหาร เป็นวัดแรกในพระพุทธศาสนา และ เลี้ยงพระ ๑๒๕๐ รูปด้วย เปรตพวกนี้ก็มากันเต็มเชียว อดมา ๙๒ กัป คิดว่าวันนี้พระเจ้าพิมพิสารอุทิศส่วน กุศลผลบุญให้จะได้หมดเวรและหายหิวเลียที ปรากฏ ว่าพระเจ้าพิมพิสารแม้ว่าจะเป็นพระโสดาบันแล้ว แต่ เพราะยังไม่ได้เป็นพระอรหันต์ ภูมิธรรมยังเป็นขั้นต้นอยู่ และกรรมของเปรตพวกนี้ก็ยังบังจิตท่านอยู่ด้วย ไม่ สามารถระลึกถึงญาติของตัวเองที่เป็นเปรตได้ นึกถึง ญาติเหล่านี้โม่ออก เปรตพวกนี้ก็ปรึกษากันว่าขึ้นเงียบๆ อยู่อย่างนี้ ถ้าพระเจ้าพิมพิสารละโลกไปเสียก่อน เรา จะต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกกี่กัปกัน ไม่เอาล่ะ คืนนี้ต้อง แสดงให้รู้ว่าญาติของพระองค์อยู่ที่นี่ลำบากกันมาก ตกกลางคืน เปรตพวกนี้ก็เลยร้องลั่นขึ้นมา เพื่อให้ พระเจ้าพิมพิสารได้รู้ว่ายังมีญาติที่ตกทุกข์ได้ยากอยู่ เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว พระเจ้าพิมพิสารก็เลยนิมนต์ สัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอีก ๑,๒๕๐ รูป ในวันรุ่งขึ้น แล้วก็ทำบุญเลี้ยงพระเป็นการใหญ่แล้วพระเจ้าพิมพิสาร I I ก็กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้ เมื่อเปรตพวกนี้อนุโมทนา บุญจากพระเจ้าพิมพิสารก็ไหลเข้าสู่ศูนย์กลางกาย ของเปรตพวกนี้ พอได้รับบุญเท่านั้น นอกจากจะ เป็นสุขขึ้นแล้ว ยังพ้นจากสภาพเปรตไปเป็นเทวดา เป็นอย่างนี้จนกระทั่งมาพบพระพุทธเจ้า เป็นนางฟ้าตามกำลังบุญนั้น แล้วจึงมากราบพระเจ้า พระองค์หนึ่งทรงบอกว่า อีกไม่กี่กัปต่อจากนี้ จะมี พิมพิสารกัน ลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๓