ข้อความต้นฉบับในหน้า
ห่วงอยู่ก็คลี่คลายหมดแล้ว พรุ่งนี้คงจะบวชได้ทั้งกายและ
ใจอย่างสมบูรณ์ที่สุด”
(ธรรมทายาททวีเกียรติ รักตีล)
“การบวช เป็นสิ่งที่ตัวเองรอคอยมานานแสนนาน
พ่อและแม่ก็คงคอยวันนี้มานานเช่นกัน สิ่งนี้เป็นสิ่งเดียว ที่
จะทําให้ท่านทั้งสองดีใจที่สุดในโลก พอผมพูดว่า พ่อครับ
...แม่ครับ... ผมตั้งใจจะบวชเป็นพระครับ... คำๆ นี้ทำให้
พ่อกับแม่ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา ด้วยความปลื้มปีติ
พรุ่งนี้จะบวชแล้ว คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่ ผม
ดีใจที่จะได้บวชเป็นพระแท้
คำว่าพระแท้ พูดอย่างเดียวไม่ได้ ต้องปฏิบัติด้วย
ผมอยากบอกแม่เหลือเกินว่า แม่ครับ ผมทำได้แล้วครับ
พ่อครับ ผมท่าสิ่งที่พ่อรอคอยมานานแสนนานได้แล้วครับ
(ธรรมทายาทวีโรจน์ เหลืองวิไล)
เกิดใหม่ในเพศสมณะ
“เช้าวันบวช ผมตื่นตั้งแต่ดี ๓ เพราะตื่นเต้นมาก
เลยนอนไม่หลับ เมื่อทำภารกิจและแต่งชุดนาคเสร็จ
เรียบร้อยแล้ว ก็ตั้งแถวเดินไปที่โบสถ์ หลังทานอาหารเสร็จ
พวกเราเตรียมตั้งแถวเพื่อเวียนประทักษิณ ๓
๖๐ | กัลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. 10407017
รอบ
ตอนเดินรอบแรก
ผมก็รู้สึกเฉย ๆ
มองไปเห็นสาธุชน
มากันหนาตา แต่
ขณะที่กำลังเดิน
รอบที่ ๓ วนไปได้
สักครึ่งรอบ ผม
หันมาดู เห็นพ่อแม่
อาและป่ายืนอยู่
ทุกคนน้ำตาคลอ
ผมไม่รู้ว่า
ทําไมพวกเขาต้อง
ร้องไห้ด้วย แต่
สายตาแบบนี้ผม
ไม่เคยเห็นมาก่อนตั้งแต่เด็กจนอายุ ๒๕ ผมดูออกว่า มัน
เป็นสายตาที่ประทับใจที่ผมทำได้ พวกเขาจ้องมองจนสุด
สายตา
ตอนนั้นผมรู้สึกยังไงไม่รู้ น้ำตามันเริ่มไหลออกมา
ไม่หยุดเลย ปกติผมเป็นคนใจแข็ง แต่พอมาเจอเรื่อง
แบบนี้ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องร้องไห้ด้วย
ตอนเดินลงจากโบสถ์เพื่อมาขอขมาและรับผ้าไตร
ผมรู้สึกดีใจมากที่ทำให้พ่อแม่ดีใจเป็นอย่างมาก พวกเขา
ร้องไห้กันใหญ่ พอก้มลงกราบได้ ๒ ครั้ง ผมก็ร้องไห้ไม่
หยุดเลยครับ ชีวิตทั้งชีวิตก็ตอนนี้แหละครับ”
(หระวิโรจน์ โชติปัญฺโฌ)
“หลังจากท่า พิธีวันทาพระประธานเสร็จแล้ว ขณะ
ที่นั้งรออยู่ในโบสถเพื่อรอเวลาลงไปขอขมาผู้ปกครอง
รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ขณะเดินไปขอขมา พยายามทำใจให้
เรียบๆ เฉยๆ พอเดินไปถึงหมายเลขของตนเอง ใช้หางตา
ลูก็รู้ว่าแม่มาด้วย แต่ยังไม่รู้ว่าน้องๆ จะมากี่คน ตอนนั้น
ความตื่นเต้นก็เพิ่มมากขึ้น เมื่อถึงช่วงเวลากล่าวคำขอขมา
ถึงได้รู้ว่าแม่มากับน้องชายขณะกล่าวก็กล่าวอย่างเต็มเสียง
แต่ว่า คอรู้สึกแห้งผาก ต้องหยุดเป็นช่วงๆ ตอนนั้น
หลับตาตลอด
หลังจากกล่าวคำขอขมาเสร็จ ขณะเดินไปยังโบสถ์