การแสวงหาที่พึ่งที่ระลึกอันแท้จริง : หน้า 39/116

พระพุทธองค์ตรัสว่า “ท่านเทพบุตร ที่สุดโลกนั้น บุคคลไม่อาจไปได้ด้วย การเดินทางไกล ถ้าหากตถาคตยังไม่ บรรลุถึงที่สุดของโลกแล้ว ก็จะไม่กล่าว ถึงการกระทำที่สุดทุกข์ ก็แต่บัดนี้ เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง ก็เพื่อ แสวงหาที่พึ่งที่ระลึกอันแท้จริง คือพระรัตนตรัยเท่านั้น เรา ตถาคตบัญญัติโลก เหตุให้เกิดโลก การ แสวงหาสิ่งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ดับของโลก และทางที่ให้ถึงความดับโลก ว่ามีอยู่ในเรือนกายยาววา หนาคืบ กว้างศอก ที่มีใจครองนี้" เป็นสุขได้ด้วยตัวเองและเป็นตัวตน ที่แท้จริง สิ่งที่เราต้องการนี้ รวม ประชุมอยุ่ในธรรมกายทั้งหมด ที่สุดแห่งโลก ที่สุดทุกข์ จากนั้นพระองค์ได้ทรงสอนวิธี การที่จะไปให้ถึงความดับโลก ถึงหนทาง ๗ ธรรมกายคือแก่นของชีวิต ที่ไม่ต้องเกิดแก่เทพบุตร โดยแนะนำหนทางสายกลางให้นำใจกลับเข้ามาสู่ภายในตรงศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ ในกายยาววา หนาคืบ กว้างศอก ทรงสอนให้ทำใจหยุดอยู่ที่กลางกาย เมื่อจบกระแส พระดำรัส เทพบุตรก็สามารถทำใจหยุดนิ่ง จนกระทั่งได้บรรลุเป็นพระโสดาบันในขณะนั้นเอง แล้วได้กล่าวสรรเสริญพระพุทธองค์ว่า เป็นผู้รู้แจ้งโลก รู้ถึงที่สุดโลก ที่สุดแห่งทุกข์ ไม่มีใครที่ จะเลิศยิ่งกว่าพระองค์อีกแล้ว ทั้งในเทวาและมนุษย์ทั้งหลาย ท่านผู้รักการหยุดนิ่งทั้งหลาย ความเร้นลับของโลกและจักรวาลนั้นมีมากมายนัก หาก แสวงหานอกตัวกันตลอดทั้งชีวิตก็คงไม่หมด เพราะสิ่งนอกตัวนั้นยังมีอีกมากมายที่เราไม่เคย พบเห็นมาก่อน เพียงแต่ว่า สิ่งเหล่านั้นมีความจําเป็นมากพอที่เราจะต้องไปรู้ไปเห็นเพียงไรเล่า.... มีสิ่งใดบ้างเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิตที่เราจำเป็นต้องรู้? ไม่รู้ไม่ได้ ไม่รู้ถือว่า ชีวิตนี้ยังไม่ปลอดภัย พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยได้สอนเอาไว้เสมอว่า “เราเกิดมาภพชาติหนึ่ง ก็เพื่อ แสวงหาที่พึ่งที่ระลึกอันแท้จริง คือพระรัตนตรัยเท่านั้น เราแสวงหาสิ่งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เป็นสุขได้ด้วยตัวเองและเป็นตัวตนที่แท้จริง สิ่งที่เราต้องการนี้ รวมประชุมอยู่ในธรรมกายทั้งหมด ธรรมกายคือแก่นของชีวิต เป็นชีวิตในระดับลึกที่อยู่ภายในตัวของเรา ที่ทุกคนจำเป็นต้องปฏิบัติ และเข้าถึงให้ได้ ถ้าเข้าถึงไม่ได้ ชีวิตนี้ยังไม่ปลอดภัย ถ้ามนุษยชาติหยุดใจได้เมื่อไหร่ก็เข้าถึงได้ เมื่อนั้น ไม่จำกัดด้วยกาลเวลา เมื่อเข้าถึงธรรมกายแล้ว ชีวิตเราจะเกิดสันติสุขที่แท้จริง เป็น สุขที่ไม่มีประมาณ...” การค้นพบอันยิ่งใหญ่ หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ บรมครูผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ท่านได้ปฏิบัติธรรมอย่าง จริงจัง แล้วมีความปรารถนาไม่เพียงแต่จะไปให้ถึงที่สุดโลกเท่านั้น แต่ใจของท่านมุ่งไปให้ถึง ที่สุดแห่งธรรม มุ่งที่จะรื้อสัตว์ขนสัตว์ไปสู่ฝั่งพระนิพพานให้หมด ให้สรรพสัตว์ทั้งหลายได้รู้จัก เส้นทางที่ไม่ต้องเกิดอีกต่อไป คือต้องเอาใจกลับมาหยุดนิ่งไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เท่านั้น การค้นพบศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ นี้จึงนับเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ เพราะเปรียบเสมือนแผนที่ กัลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๖๓๗