การบวชและความศรัทธา : หน้า 63/116

ได้ยินเสียงเพลง “น้ำตาแม่หลั่งจากใจแม่ริน เพียงแม่ ได้ยินค่ากล่าวอำลา...." รู้สึกว่าน้ำตามันคลอเบ้า แต่ก็ อดกลั้นเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ผมได้ยินเสียงสะอื้นจาก นาคธรรมทายาทหลายคน ที่อดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่...” (พระวันชัย เสฏจิตฺโต) “การบวชครั้งนี้ของกระผม นอกเหนือจากเพื่อบิดา มารดา ครูอุปัชฌาอาจารย์เป็นสำคัญแล้ว ยังมีอีกเรื่อง หนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน คือ ทุกๆ คนที่บ้าน ตลอดจนญาติมิตร มีความรู้สึกต่อต้านวัดพระธรรมกาย โดยเชื่อข่าวสารจาก สื่อต่างๆ ก่อนหน้านี้แม้ผมจะพยายามนำภาพงานบุญใหญ่ ตลอดจนเอกสารต่างๆ ไปให้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้ทุก คนในบ้านหันมาชอบวัดพระธรรมกายได้ จนกระทั่งกระผมได้ตัดสินใจสมัครอบรมธรรม หายาท ภาคเข้าพรรษา รุ่นที่ ๑๔ นี้ ก็ยังถูกต่อว่าอีกเช่น เคย แต่หลังจากที่ทุกคนที่บ้าน และญาติได้มาเห็นพิธีกรรม และขั้นตอนต่างๆ ในการบรรพชาอุปสมบท ทุกคนกลับ เกิดมีศรัทธาอย่างน่าอัศจรรย์ ญาติบางคนถึงกับพูดว่า จะ เอาลูกหลานมาบวชในโอกาสต่อไป ทุกคนหน้าตาอิ่มเอิบ สดใสในบุญกุศลอย่างไม่น่าเชื่อ กระผมรู้สึกดีใจมากที่ การบวชของผมทำให้ทุกคนเข้าใจวัดในทางที่ถูกต้อง" (พระสมเจตน์ สารโถ) “เด็ดกลีบดอกผกาแก้วจากแนวฟ้า ร้อยมาลัยแด่มารดาที่เสาฝัน ครองผ้าเหลืองหลับตามาพร้อมกัน เป็นกำนัลถอดถ่ายจากสายธรรม ที่เคยพบทุกข์โศกจากโลกนี้ สู่ทางที่ร่มเย็นเห็นแก้วใส จากความหยาบความว่ารุ่นเคืองขุ่นใจ สู่หนทางพระรัตนตรัยไปนิพพาน" (พระทวีกียรติ รกฺขิตสีโล) ในที่สุด... วันที่แม่รอคอยก็มาถึง วันที่ได้เห็น พระลูกชายครองผ้ากาสาวพัสตร์ อันเปรียบประดุจธงชัย แห่งพระอรหันต์ เมื่อความปรารถนาพลันสำเร็จ มหาปีติ จึงบังเกิดขึ้น เป็นความสุขที่ไม่อาจจะสรรหาถ้อยคำใดๆ มาบรรยายได้ ผู้ที่เป็นแม่ทุกคนนั้น รู้แต่เพียงว่า ทั้งชีวิตก็ วันนี้แหละ คือวันที่แม่รอคอย... กัลยาณมิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ ๖๑