การทำความดี : หน้า 52/116

จึงจะทำความดีกลับ อีกประเภทหนึ่ง ใครจะทำดีหรือ ไม่ทำดีต่อเราก็ตาม รีบทำความดีก่อน แล้วใครจะ นึกถึงพระคุณเราหรือไม่นึกถึงก็เรื่องของเขา แต่เราได้ ทำความดีแล้ว สมบูรณ์แบบ คนดีประเภทที่สองนี้เป็นคนดีที่ ส่วนผู้ที่ได้รับผลแห่งความดีนั้น หากไม่มี ความกตัญญูกตเวทีแล้วไซร้ คือแม้วันหลังก็ไม่คิดจะทำ ความดีทดแทน จะทดแทนต่อตัวเขาหรือไปทำให้กับ คนอื่นบ้างก็ตาม ต่อไปใครที่คิดจะทำความดีต่อผู้อื่น ก่อนก็จะล้า จะอ่อนกำลัง เมื่อล้าเมื่ออ่อนกำลังเสียแล้ว ความช่วยเหลือเกื้อกูลกันในโลกมนุษย์ก็จะค่อยๆ หมดไป แล้วอันตรายก็จะเกิดแก่มนุษยชาติ เหตุนี้บัณฑิตผู้มี คุณธรรมความดีทั้งหลาย เมื่อปรารภเหตุใดๆ สร้าง คุณงามความดีกับผู้อื่นมามากแล้ว แต่สิ่งที่ลืมไม่ได้ก็คือ บัญชา มีมือพรรคพวกเพื่อนฝูง ช่วยกันประคับประคอง เรามา จนกระทั่งได้ดิบได้ดีกันจนวันนี้ คือรุ่นพ่อรุ่นพี่ รุ่นปู่รุ่นย่าก็ช่วยดึงกันขึ้นมารุ่นน้องรุ่นหลังก็ช่วยกันสัน รุ่นเดียวกันก็ช่วยกันประคอง แล้วเราก็เติบใหญ่ปีกกล้า ขาแข็ง มีคุณธรรม มีความดี มาพร้อมหน้ากันอยู่ที่ สภาธรรมกายแห่งนี้ เพราะฉะนั้น ถ้าถามว่า แต่ละท่านที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้ ได้รับความเมตตากรุณา ได้รับพระคุณจากใครกัน มาบ้าง ก็บอกได้ว่านับไม่ไหว ทั้งท่านที่ละโลกไปแล้วก็มี ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็มี สำหรับท่านที่ยังมีชีวิตอยู่ โอกาสที่ ท่านเหล่านั้นจะสร้างคุณงามความดีของท่านต่อไปอีก ก็ยังมี และเราเองก็ยังพอมีโอกาสที่จะไปทดแทนพระ คุณของท่านในวันหน้า แต่สำหรับผู้ที่เคยมีพระคุณกับ เรามาและล่วงลับไปแล้ว จะเป็นคุณพ่อคุณแม่ คุณปู จะต้องรำลึกถึงพระคุณท่านผู้ที่มีความดีกับเรามาก่อน คุณย่า คุณตาคุณทวด รวมจนกระทั่งครูบาอาจารย์ ด้วย เป็นการให้กำลังใจแก่ผู้ที่จะทําความดีต่อไปในภาย ลุงป้าน้าอาของพวกเรา หลายท่านลาโลกไปแล้ว และ ภาคหน้า พวกเราเองกว่าจะมานั่งพร้อมหน้ากันอยู่ที่นี่ แท้จริงแล้วก็ไม่ได้โดป๊บปับขึ้นมาทันที คือต้องมีพ่อมี แม่กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูกันมาตั้งแต่เยาว์วัยจนกระทั่ง เติบใหญ่ ไม่ใช่ยุคต้นกัปโน่น ที่มนุษย์เกิดโดยโอปปาติกะ คือจาก เทวดาจากพรหมก็มาเกิดเป็นคนปุ๊บโดขึ้นมา เองเลย ไม่ต้องมีพ่อแม่มากล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดู ยุคนี้เรา เกิดกันโดยธรรมดาวิสัยของมนุษย์ กว่าเราจะเติบใหญ่ มานั่งกันอยู่ ณ ที่นี้ มีหลายมือเหลือเกิน ที่ยื่นเข้ามา ประคับ- ประคองเรา คนแรกคือ คุณพ่อคุณแม่ของเรา ตั้งแต่รู้ว่าเราเกิดอยู่ในครรภ์ท่านเท่านั้น คือกดีใจ น้ำ หูน้ำตาไหล แล้วก็อดเปรี้ยวอดหวานประคับประคองเรา ตั้งแต่อยู่ใน ครรภ์อย่างดีทีเดียว ครั้นถึงเวลาคลอด ออกมา ลืมตามาดูโลกแล้ว ก็มีมือปู่ย่าตาทวด ลุง ป้าน้าอา อีกไม่รู้เท่าไร ต่อมาก็มีมือครูบาอาจารย์ มีมือของผู้บังคับ ๕๐ ขา มิตร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๖- พระคุณของท่านก็ยังตรึงดาตรึงใจอยู่ในใจของพวกเรา แล้วเราจะทดแทนตอบแทนพระคุณของท่านอย่างไรดี เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน อย่าว่าแต่มนุษย์ ธรรมดาอย่างพวกเรา แม้เทวดาก็ตอบไม่ได้ว่าจะต้อง ทดแทนพระคุณกันอย่างไร หากไม่พบพระพุทธศาสนา โชคดีที่ว่าปู่ย่าตาทวดของเรา เก็บรักษาค่าสอนของ พระพุทธศาสนา ส่งต่อกันมาเป็นทอดๆ จนกระทั้งถึง พวกเรา จึงได้รู้คำตอบว่าการทดแทนพระคุณ หรืออุทิศ ส่วนกุศลผลบุญให้แก่ผู้มีพระคุณที่ล่วงลับไปแล้ว ไม่ใช่ หมดหนทางเสียทีเดียว พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรง ให้หลักเกณฑ์สั้นๆ ดังนี้ ๓ ขอ ประการแรก ผู้ที่จะอุทิศส่วนกุศลต้องมีบุญก่อน ถ้าตัวเองไม่มีบุญ ก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปอุทิศ ส่วนกุศลให้ผู้ที่ล่วงลับไปแล้วเหล่านั้นเหมือนคนไม่มีเงิน แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปช่วยคนอื่น แต่ถ้าเราเป็นเศรษฐี มีเงินอยู่ในกระเป๋า ก็พร้อมจะควักเงินช่วยคนอื่นได้