การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในต่างแดน : หน้า 48/116

และต้องพบคนแปลกหน้ามากมายหลายประเภท พระสงฆ์จะต้องอดทนอดกลั้น สูง พยายามปรับชีวิตที่เคยประพฤติปฏิบัติในอินเดีย ให้สามารถดำรงชีวิตใน สถานที่เหล่านั้น เพื่อนำพระธรรมคำสอนปักหลักมั่นคงในดินแดนต่างๆ ทั่วโลก เสาต้นที่ ๑๒ จารึกไว้ว่า “การมารวมกัน เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ สิ่งนี้เกิด ขึ้นได้อย่างไร? ผู้ที่ประสงค์จะฟังธรรมและปฏิบัติตามคำสอนขอจงสมหวังเถิด เพราะนี่คือความประสงค์ของเทวะผู้เป็นที่รัก (พระเจ้าอโศกมหาราช) เช่นกัน แต่มันเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร? ผู้นับถือศาสนาทุกศาสนา ย่อมมีความรู้ยิ่งใหญ่ และได้รับผลจากการทำความดีของตน ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด” พระเจ้าอโศกมหาราชยังทรงบัญญัติให้พระสงฆ์ที่ทำหน้าที่ในคณะ ธรรมทูตทุกรูป “มีวัตรเคร่งครัด มีใจกรุณา เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ยึดมั่นในสัจธรรมและความบริสุทธิ์ของตนยิ่งๆ ขึ้นไป” (คำ รูปปั้นเหมือนพระพุทธรูป (ก่อนคริสต์ศาสนา ๒๐๐ ปี) พบใกล้เมืองมาร์แซย์ ประกาศครั้งที่สอง) ในอียิปต์ นักโบราณคดีค้นพบวัตถุของพระพุทธ ศาสนามากมายที่เมืองเป็นดารา แสดงว่าคณะสงฆ์ของ พระเจ้าอโศกมหาราชเดินทางไปถึงที่นั้นและทำงานเผยแผ่ ได้ผล การเผยแผ่พระพุทธศาสนาทางตะวันตกในสมัย พระเจ้าอโศกมหาราช ประสบความสำเร็จในประเทศต่างๆ ที่เจริญรุ่งเรืองด้วยวัฒนธรรมกรีก เมื่อเราสำรวจไปตาม เส้นทางบกและทะเล ก็พบว่าหลังสมัยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ มหาราช อียิปต์และอินเดียมีการติดต่อสื่อสารกัน โดยเฉพาะ พระเจ้าปโตเลมีที่ ๒ ฟิลาเดลฟอสแห่งเมืองอเล็กซาน เดรียของอียิปต์ซึ่งเป็นเมืองใหญ่มากเจริญรุ่งเรืองด้วย วัฒนธรรมกรีก มีการส่งเสริมด้านความรู้และสติปัญญากัน อย่างกว้างขวาง มีค่ายและสำนักต่างๆ ประชันคำ สอนและ หลักการ พัฒนาศักยภาพจนแต่ละฝ่ายสามารถหาประเด็น มาโต้แย้งได้อย่างหลักแหลมคมคายที่สุด แล้วก็ยังมีชาวพุทธอยู่ในเมืองเหล่านี้ อีกด้วย นักประวัติศาสตร์ที่มีชีวิตเมื่อ พ.ศ. ๕๘๓-๖๖๓ ชื่อ ดิออน คริสซอสโด- มอส บันทึกไว้ว่า มีชุมชนชาวอินเดียในเมืองอเล็กซานเดรียและเมมฟิสซึ่งเป็น เมืองที่มีความสำคัญอันดับรองลงไป เป็นชุมชนพ่อค้าชาวพุทธ ในคัมภีร์มหาวังสะกล่าวถึงเมืองอะลาสาดดา ว่าเป็นเมืองอาณานิคม ของนักเผยแผ่ชาวพุทธ นักค้นคว้าวิจัยทุกคนต่างก็ลงความเห็นว่าเมืองอะลว สาดดานี้ ก็คือ เมืองอเล็กซานเดรียนั้นเอง มีพระธรรมรักขิตโตชาวกรีก พร้อมด้วยพระสงฆ์ ๓๐,๐๐๐ รูป อยู่ในเมืองนี้ และเมืองปาร์เธีย หรือปัลลวะอยู่ ตรงกลางระหว่างเมืองตักกสิลาในปากีสถานปัจจุบันจนถึงอาณาจักรบักเทรีย ในอัฟกานิสถานทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในปัจจุบันจนถึงไกลออกไปทาง กัลยา ปน 7 สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๔