การอุทิศส่วนกุศล 3 ประการ : หน้า 54/116

ขับไปเลย คนที่สามเอารถไปใช้ได้ ญาติของเราที่ละโลกไปแล้วก็เหมือนกัน ถ้า ใครทำกรรมหนักหนาสาหัส ชนิดฆ่าคนมาเป็นร้อย เป็นพันอย่างนั้นละก็ เราจะอุทิศส่วนกุศลไปให้ก็ยาก สักหน่อยที่เขาจะได้รับ ต้องรอ ญาติคนต่อๆ ไปนั้น แหละได้รับแทน แต่ว่าถ้าคนไหนอยู่ในภาวะที่จะรับได้ เหมือนพี่ชายคนรองหรือน้องคนเล็ก เขาก็จะรับได้ และก็จะมีสุขต่อไป เพราะฉะนั้น ประการที่ ๒ ผู้ที่จะ รับบุญที่เราจะอุทิศส่วนกุศลไปให้นั้น ต้องอยู่ในภาวะที่ จะรับได้ ก็จะได้รับ ประการที่ ๓ เราเองที่อยู่ในโลกมนุษย์นี้ ต้อง ทั้งเต็มใจและตั้งใจที่จะให้บุญนี้ด้วย ถึงเราจะสร้างบุญท่วมฟ้า แต่ถ้าเราไม่ตั้งใจ ไม่เต็มใจให้ เขาก็รับไม่ได้ เหมือนอย่างเรามีสมบัติ อยู่ในบ้าน จะรวยเท่าไรก็ตาม ถ้าเราไม่เอ่ยปากอนุญาต ใครก็เอาของของเราไปไม่ได้ มันผิดกฎหมาย เช่น เดียวกันบุญของเรามีมากแต่ยังไม่ได้ตั้งใจอุทิศให้ใคร ๕๒ กัลยาธเมิดร สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๕ คนอื่น ก็รับไม่ได้ แต่ถ้าเราตั้งใจเต็มใจให้ เขาก็รับได้ นี้เป็นหลักใหญ่ ในการอุทิศส่วนกุศล ๓ ประการ การกระทํา บุพเปตพลีนี้ได้เกิดขึ้นตั้งแต่สมัย ครั้งนั้นพระเจ้าพิมพิสาร กษัตริย์แคว้นมคธ หลังจากได้ฟังพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเทศนาแล้ว พุทธกาล ครั้งน์ บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน จึงได้ยกอุทยานสวนไผ่ให้ เป็นวัดแรกในพระพุทธศาสนา แล้วเลี้ยงพระอรหันต์ ๑,๒๕๐ รูป มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน เลี้ยง พระแล้วก็ดีใจ ชื่นใจ แต่พอตกกลางคืน ได้ยินเสียง เปรตร้องก็ตกใจ คิดว่าจะมีเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้นกับเรา หรือเปล่า รีบเข้าไปกราบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระ สัมมาสัมพุทธเจ้าก็ตรัสให้ฟังว่า มหาบพิตรอย่าตกใจ ไปเลย เปรตที่มาร้องกรี๊ดอยู่เต็มวังเลี้ยงลั่นไปหมดนั้น ไม่ได้มาท่าเหตุร้ายอะไรให้พระองค์หรอก แต่มา ขอส่วนบุญ แล้วทำไมไม่ไปขอคนอื่น มาขออะไรกับ พระองค์ ที่มาขอกับพระองค์เพราะว่า หนึ่งพระองค์มี บุญเยอะ สองเป็นญาติเก่าๆ กัน