ความรักและความทรงจำ : หน้า 80/116

888 มันทำให้สามเณรนึกถึงโยมแม่ ภาพที่โยมแม่ยึดตาหลับขับตานอน เอางานพิเศษมา ทำที่บ้านจนดึกดื่น เมื่อสามเณรถาม ก็บอกว่าจะเก็บไว้ส่งเสียเราให้เล่าเรียนสูงๆ อนาคตจะได้ ดูแลน้องๆ แทนโยมแม่ ตั้งแต่โยมพ่อเสียไป สามเณรเข้าใจดีว่า สิ่งที่โยมแม่ หมายมั่นในตัวลูกชายคนโต สูงค่าเพียงไร เรื่องราวเมื่อหลายปีที่แล้ว ในวันที่สามเณรต้องพรากจาก อ้อมกอดโยมแม่ ยังคงปรากฏอยู่ในใจไม่หนีหาย ใช่ว่าสามเณรไม่รัก หรือไม่ห่วงใยโยมแม่ แต่สามเณรคิดว่า สิ่งที่สามเณรตัดสินใจลงไปนั้น อาจมีค่ามากกว่า ทำให้โยมแม่ หรือสามเณร ไปบังเกิดเป็นหมู่ดาวในท้องฟ้า ทุกๆ สิ่งตลอดสิบกว่าปีที่เราได้อยู่ใกล้ชิดกัน มันคือเมล็ด พันธุ์แห่งความซาบซึ้ง ซึ่งโยมแม่เองเป็นผู้หว่าน ณ กลางใจลูกชายคนนี้ เวลาที่ผ่านไป อยากให้โยมแม่รู้ไว้ ถึงโยมแม่จะไม่มีโอกาสได้รดน้ำพรวนดินใกล้ๆ แต่ บัดนี้ ต้นไม้นั้น ไม่ใช่เพียงต้นกล้าเล็กๆ ที่เรียกหาการประคบประหงมอย่างใกล้ชิดอีกต่อไป เมล็ดพันธุ์เติบโตขึ้น หยั่งรากลึกลงมั่นใจ ชูก้านท่าโลกใบใหญ่ ผลิดอกออกใบสดใส ในค่ำคืนใด หากโยมแม่ระลึกถึงคุณความดีและอนุโมทนายินดีกับบุญกุศลที่สามเณร ตั้งใจทำ ก็ย่อมได้กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของดอกรักนั้น อย่าง แนนอน สามเณรระลึกถึงคุณเสมอมา สามเณรจะ มีวันนี้ได้อย่างไรหากไม่มีโยมแม่เฝ้าทะนุถนอม ประคับประคอง เลี้ยงดู เอาใจใส่ด้วยดี ตั้งแต่ยังไม่ลืมตาลูโลก โยมแม่หัดให้เดิน ให้นั่ง ให้พูดให้ อ่านหนังสี สอนทุกสิ่งทุกอย่างให้สามเณร แม้ว่าเด็กน้อยในวันนั้นจะดื้อหรือซน ปานใด จะว่านอนสอนยากลักเพียงไหน ความรักเต็มเปี่ยมก็ไม่เคยจางหาย ตั้งแต่ จะเพิ่มมากขึ้นไป ตามวันเวลาที่เด็กชาย เติบใหญ่ แม่เป็นดุจเทวดา คอยปกปักรักษา รักใคร่เอ็นดูหวงแหนยิ่งกว่านัยน์ตาของชายผู้เหลือ จักษุเพียงข้างเดียว แม่เป็นดั่งมหาพรหมา ประกอบด้วยเมตตา กรุณา มุทิตา กัลยาณ ตเ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕-A