แผ่นดินแก้ว : หน้า 5/116

ธรรมกวี แผ่นดินแก้ว ครั้งหนึ่ง ผืนแผ่นดิน อันกว้างใหญ่ อยู่ห่างไกล เป็นผู้ใด จะพบเห็น แสนแห้งแล้ง ระอุร้อน แสนลำเค็ญ ด้วยปณิธาน ศรัทธา และสัจจะ พลิกแผ่นดิน สู่สถาน พักใจกาย วันมาฆบูชา มหาฤกษ์ ยี่สิบกุมภา เริ่มมาสร้าง ทางสายชล อรุณรุ่ง สันติสุข สู่โลกแล้ว “ศูนย์พุทธจักร ” สงบงาม สง่าน มาเถิด ดวงใจ ที่ไร้สุข ไม่ร่มเย็น ขาดพฤกษา มาเรียงราย คณะ “ธรรมประสิทธิ์” จิตมั่นหมาย เพื่อมวลมิตร ทั้งหลาย ในสากล สองห้าหนึ่งสาม บุกเบิก ให้เกิดผล รวมกมล เนรมิตพิมาน อุทยานธรรม ลมพัดแผ่ว พิรุณโรย โปรยชื่นฉ่ำ จิตก้าวล้ำ เข้าสู่กลาง ทางรื่นรมย์ ลืมเสียเถิด ความทุกข์ ที่ทับถม มาสู่แดน “แผ่นดินแก้ว” เพื่อชื่นชม เพื่อสร้างสม แสงสว่าง ส่องกลางใจ ประพันธ์โดย แพทย์หญิงศิวาลัย ธนภัทร ๒๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๙ Kalyanamitra.org