การเปลี่ยนแปลงชีวิตจากอบายมุข : หน้า 72/116

๖๖ ข้าพเจ้ามีพื้นเพและเติบโตที่เมือง ตรังโดยกำเนิด ฐานะทางบ้านค่อนข้าง ขัดสน จึงได้รับการศึกษาเบื้องต้นตาม อัตภาพ จบมัธยมปลายแล้ว จึงมุ่งสู่ กรุงเทพฯ เมืองฟ้า เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ ข้าพเจ้าสมัครเข้าเป็นนักศึกษาปีที่ ° คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อปี ๒๕๒๕ แสงสีและความหรูหราของกรุง เทพฯ ประกอบกับความไกลบ้าน ชาด ผู้ปกครองที่จะเป็นแกนยึดเหนี่ยวจิตใจ ข้าพเจ้า ความหลากสีของรั้วรามคำแหง เริ่มเปลี่ยนแปลงชีวิตของข้าพเจ้า หอบ นิ้วตัวข้าพเจ้าให้ตกสู่ห้วงอบายมุข เริ่ม เมื่อข้าพเจ้าเช่าบ้านรวมกับเพื่อน ๆ นักศึกษาด้วยกัน คบเพื่อนเกเร มัวสุม สูบบุหรี่ ดื่มสุรา เล่นการ เมื่อข้าพเจ้าเช่าบ้าน รวมกับ เพื่อน ๆ นักศึกษาด้วยกัน คบเพื่อนเกเร มั่วสุม สูบบุหรี่ ดื่มสุรา เล่นการพนัน จนเป็นอาจิณ เงินที่คุณพ่อคุณแม่ได้ตรากตรำ | ข้าพเจ้าใช้จ่ายเงินที่คุณพ่อ อบายมุข หันมาปฏิบัติธรรม ชี้แสงสว่าง และขุมทรัพย์ให้ข้าพเจ้ามีเป้าหมายใน ชีวิตที่ถูกต้อง แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เปลี่ยน แปลงชีวิตไปในทางที่ดีขณะนั้น ข้าพเจ้า เชื่อว่า หลักของศาสนาเป็นสิ่งที่งมงาย มอมเมาประชาชน ครั้งสุดท้าย ข้าพเจ้าได้พบเขา ในงานนิทรรศการ “ทางก้าวหน้า” ที่ จุฬาฯ หลังจากที่เขาได้เข้าอบรมธรรม ทายาท เขาถือศีล หมั่นเจริญภาวนา และกระทำตนเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ต่อ ปี พระพุทธศาสนา ตลอดระยะเวลา ๓ นับแต่วันเข้าอบรมฯ จนถึงปัจจุบัน จาก วัยรุ่นที่หลงอยู่ในอบายมุข ชีวิตของเขา เปลี่ยนแปลงไปมาก เป็นคนสงบเสงี่ยม เจียมตัว และเคร่งครัดในคุณธรรม จน ข้าพเจ้าแอบชมในใจไม่ได้ ข้าพเจ้า ศรัทธาในตัวเขาอย่างจับใจ ข้าพเจ้า ลำดับภาพชีวิตย้อนหลังไปเมื่อยังเป็น เพื่อนร่วมชั้นกันจนกระทั่งบัดนี้ กลับมี พนัน จนเป็นอาจิณ ข้าพเจ้าใช้จ่าย ทำงานด้วยอาบเหงื่อต่างน้ำอย่าง สุรุ่ยสุร่าย ฟุ่มเฟือยตามสมัยนิยม คุณแม่ได้ตรากตรำ ใช้ชีวิตไปวันหนึ่ง ๆ อย่างไร้ค่า ทำงานด้วยอาบเหงื่อ เริ่มหนีเรียนไปเที่ยวต่างจังหวัด บาง ต่างน้ำอย่างสุรุ่ยสุร่าย ครั้งข้าพเจ้าไม่เข้าสอบ การเรียนของ ฟุ่มเฟือยตามสมัยนิยม ข้าพเจ้าตกต่ำลง วันแล้ววันเล่าไม่มี ใช้ชีวิตไปวันหนึ่งๆอย่างไร้ค่า คล และลำคอของข้าพเจ้าแห้งผาก อะไรดีขึ้น ข้าพเจ้าใช้ชีวิตตามแบบฉบับ นักศึกษาต่างจังหวัด ทำตัวหรูหรา เพียง เพื่อรอเงินธนาณัติเมื่อถึงตามกำหนดส่ง ต่อมา ข้าพเจ้าเริ่มเหงาและรู้สึกไร้จุด หมายในชีวิตอย่างจับใจ ข้าพเจ้ามีเพื่อนร่วมชั้นเรียนครั้ง เมื่อเรียนมัธยม คือ คุณกิตติพงศ์ ตรัง คธนสิน ซึ่งปัจจุบันเป็นบัณฑิต (เกียรติ นิยม) คณะครุศาสตร์ จุฬาฯ เป็นผู้คอย ตักเตือน และห่วงใยความประพฤติของ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าได้รับค่าแนะนำให้เลิก ชีวิตตรงข้ามกับเขามากมาย ไม่มีอะไร เป็นแก่นสารที่จะยึดเหนี่ยวชีวิต ใช้ชีวิต ไปวันหนึ่ง ๆ อย่างไร้คุณค่า ข้าพเจ้า 11 ย้อนถามตัวเองรู้สึกใจหาย น้ำตาไหล ข้าพเจ้าตั้งสัตย์อธิษฐานให้สัญญากับ เขาครั้งสุดท้ายว่า “ข้าพเจ้าจะอบรม + ธรรมทายาท เพอบรมตนเอง ตลอด ระยะเวลา 6 เดือนที่ปิดภาคเรียน และจะเป็นพุทธมามกะทอดไป ชีวิตของข้าพเจ้าเริ่มสว่าง....อีก ครั้งหนึ่ง เมื่อข้าพเจ้าเข้าอบรมธรรม ทายาทแล้วสี่วันแรก ข้าพเจ้าต้องไป ทดสอบสมรรถภาพทางใจที่ค่ายฝึกการ รบพิเศษแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี ข้าพเจ้ากลับมาด้วยร่างกายที่บอบช้ำ Kalyanamitra.org