บ้านของนายจุนทะ : หน้า 95/116

บ้านนี้เป็นบ้านของนายจุนทะ ผู้ฆ่า สุกรขายเป็นอาชีพติดต่อกันมาเป็นเวลา ** ปี วิธีการของนายจุนทะ คือ น้ำ | วันหนึ่งนายจุนทะล้มเจ็บลง เลี้ยวไปตามถนนใหญ่สักครู่หนึ่งก็ถึง ข้าวเปลือกไปแลกลูกสุกร ในเขตที่กันดาร หาข้าวยาก ได้ลูกหมูมาแล้วใส่คอกเลี้ยง ไว้ในเขตบ้านของตน เมื่อหมูเติบโต และตนต้องการฆ่าตัวไหน ก็นำมามัด ไว้กับหลักให้แน่น ใช้ไม้ ๔ เหลี่ยมทุบ แล้วเอาไม้สอดเข้าไปทำให้ปากอ้า ใช้ น้ำร้อนกรอกเข้าไปในปาก น้ำร้อนก็ ล้างของโสโครก มีอุจจาระเป็นต้นออก ทางเบื้องล่าง เมื่อเห็นน้ำที่ไหลออกมา ไม่ค่อยรุ่นแล้วจึงใช้น้ำร้อนรุดหนังภาย นอก ครั้นแล้วจึงเอาตบหญ้าเผาให้ขน ไหม้ และใช้มีดตัดศีรษะรองโลหิตใส่ ภาชนะไว้ แล้วแล่เนื้อมาเคล้ากับโลหิต นั้นปรุงเป็นอาหารบริโภคและขายส่วน ที่เหลือ เป็นดั่งนี้ตลอดมา วันหนึ่งนาย จุนทะล้มเจ็บลงมีอาการแปลกประหลาด คือคุกเข่าคลานไปทางโน้นทางนี้ส่ง เสียงร้องอย่างสุกร จนชาวบ้านข้างเคียง ไม่เป็นอันหลับนอน ครั้งหลังคลาน ออกนอกบ้าน แม้คนในบ้านจะช่วย กันจับเอาผ้าอุดปากก็ไม่อาจทำสำเร็จ ได้ ในที่สุดต้องปิดประตูขังไว้ภายใน บ้านจนกระทั่งขาดใจตายไป บ้านนี้จึง มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักทองคนทั้งหลายทั่วไป พ้นจากหมู่บ้านนั้นไปแล้วก็มาถึง ปราสาทหลังใหญ่สูงตระหง่าน ๗ ชั้น ติมพรุบอกแก่สุรเสนะว่า นี้คือบ้านเศรษฐี บิดานางกุณฑลเกสี ผู้ได้สามีเป็นโจร ที่จะถูกนำไปประหารชีวิต แต่ด้วยวิธี ให้เงินแก่ผู้คุมและเพชฌฆาต โจรนั้น ก็หลุดจากการฆ่ามาได้ อยู่มาโจรได้ ๕. ธมมปทฏฐกถา ภาค 4 จุนทกริกวัตถุ มีอาการแปลกประหลาด คือ คุกเข่าคลาน ไปทางโน้นทางนี ส่งเสียงร้องอย่างสกร จนชาวบ้านข้างเคียงไม่เป็น อันหลับนอน ครั้งหลัง คลานออกนอกบ้าน แม้คนในบ้านจะช่วยกันจับ เอาผ้าอดปากก็ไม่อาจ ทำสำเร็จได้ ในที่สุดต้องปิด ประตูขังไว้ภายในบ้าน จนกระทั่งขาดใจตายไป เตรียมการแก้บนเทพเจ้า ในการที่รอดพ้น ความตาย นางกุณฑลเกสได้ติดตามไป ด้วย เมื่อไปถึงภูเขาแห่งหนึ่ง โจรก็ให้ คนใช้อยู่เชิงเขา ตนกับภรรยาหายขึ้น ไปบนยอดเขา จนป่านนี้ก็ยังไม่มีใคร รู้ว่าคนทั้งสองนั้นหายไปไหน บริเวณกรุงราชคฤห์นั้นกว้างขวาง มาก เฉพาะประตูใหญ่มีถึง ๓๒ ประตู ส่วนประตูขนาดเล็กมี ๖๔ ประตู” ติมพรุ พาสุรเสนะผ่านมาด้านในของประตู ทิศตะวันออกเป็นเวลาใกล้ค่ำ มองออก ไปทางประตูนั้นเห็นป่ามะม่วงของหมอ ชีวก ซึ่งได้นามว่าชีวกัมพวัน ถวายเป็น 5. สาม ญผล ตวณฺณนา หน้า ๑๘๙ อารามของพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา ไกลออกไปคือภูเขาคิชฌกูฏ” ครั้นเดิน พราหมณสภา คือโรงประชุมของพวก พราหมณ์ ในวันนี้ตามประทีปสว่าง เตรียมไว้แต่ยังไม่ทันค่ำดี มีผู้คนหนาแน่น รวมทั้งสตรีและเด็ก ซึ่งประดับตกแต่ง กายประณีตเป็นพิเศษต่างจากวันอื่น ทั้ง ๒ คนหยุดยืนดูอยู่สักครู่ ก็มีพราหมณ์ หนุ่มคนหนึ่งสังเกตเห็นอาคันตุกะแปลก หน้าทั้ง ๒ นี้ จึงเข้ามาทักด้วยอัธยาศัย อันดีว่า “ดูก่อนอาคันตุกะ! ท่านคงมา จากเมืองอื่น ถ้าท่านประสงค์จะเข้าไป ในพราหมณสภานี้ ก็ขอเชิญด้วยความ ยินดี” ติมพรุกับสุรเสนะกล่าวขอบใจ ผู้เชื้อเชิญ แล้วถามว่า “การประชุมใน วันนี้ เป็นการฉลองรามสมภพใช่หรือไม่?” พราหมณ์หนุ่มยิ้มแล้วตอบว่า “เป็นประเพณีมาแต่โบราณกาล เมื่อ ถึงวันรามนวมีเราก็มีการรื่นเริง ถ้าท่าน ปรารถนาจะรู้ว่าเป็นการฉลองเรื่องอะไร ก็โปรดคอยฟังท่านพราหมณ์ผู้เฒ่า ซึ่ง จะพูดให้ที่ประชุมฟังในคืนนี้ ภายหลัง จากการแจกของแก่เด็ก ๆ แล้ว 17 ๗. เวลาหัวค่ำวันเพ็ญถ้าเดือนขึ้น เงาของ เขาคิชฌกูฏจะทอดยาวมาจดปราการกรุง ราชคฤห์ ชีวกัมพวันจะถูกเงาบังมืดครึ้มอยู่ กึ่งกลางระหว่างปราการด้านตะวันออกกับ เขาคิชฌกูฏ . ที่มา : สามญญผลสุดตวณฺณนา หน้า ๑๙๙ ๔. ประเพณีนี้ไม่แต่จะแจกในที่ประชุมเท่า นั้น เมื่อถึงวันสำคัญ ปู่ ย่า ตา ยาย หรือญาติ ผู้ใหญ่ของเด็ก แม้อยู่ต่างเมืองก็มีการฝากของไป ให้ลูกหลาน ธมมปาฐกถา วิฑูฑภวต ตอนวิธฑภถามหาของขวัญในเมื่อเห็นเด็กอื่น ได้รับ Kalyanamitra.org war